حمید پرنیان، نویسنده و مترجم همجنسگراست که در تارنمایی‌هایی چون نشریه‌ی چراغ (نشریه‌ی دگرباشان جنسی ایرانی) و رادیو زمانه همکاری می‌کند. ما پیش از این نیز با حمید در مورد همجنسگرایی در ایران مصاحبه‌ای داشتیم. این‌بار به بهانه‌ی طرح این موضوع از سوی وزیر امور خارجه‌ی آمریکا در مدتی پیش و هم‌چنین بحث‌های مختلف

اشتراک: سوال اول ما این است: برخی این‌گونه فکر می‌کنند که مسئله‌ی همجنسگرایی می‌تواند یک مسئله‌ی سیاسی باشد و دلایل سیاسی داشته باشد. حتما حمایت لفظی کلینتون از همجنسگرایان را شنیده بودید که طبیعتا بازتاب‌هایی داشته و می‌تواند برای بسیاری کشورها که با این مسئله مشکل دارند اما در عین حال متحد امریکا تلقی می‌شوند، چالش‌برانگیز باشد. می‌خواستیم نظر شما را بدانیم و این‌که شما در این مورد چطور فکر می‌کنید؟

حمید پرنیان: در این‌که همجنسگرایی مساله‌ای سیاسی است تردیدی ندارم. از نخسین پدیداری تاریخی میل همجنسگرایی در افسانه‌ی گیلگمش تا وضعیت کنونی جامعه‌ی همجنسگرایان در ایران و خاورمیانه و حتی غرب و کشورهای صنعتی، همجنسگرایی همیشه با سیاست هم‌پهلو بوده و در کنار پدیده‌های دیگر نقش تاثیرگذاری بر حرکت‌های اجتماعی داشته؛ از آلمانِ سال ۱۸۶۷ (که کارل هنریش اولریخ برای نخستین‌بار در تاریخ به طرح اصلاح حقوق اجتماعی همجنسگرایان پرداخت) و کوره‌های آدم‌سوزی آلمان نازی بگیرید تا تعقیب همجنسگرایان در دوره‌ی مک‌کارتیسم ایالات متحده و انکارِ پیوسته‌ی دولت جمهوری اسلامی از همجنسگرایی و همجنسگرایان در ایران.

اصلن هستی نظام سیاسی-فقهی جمهوری اسلامی ایران وابسته به هستی همجنسگرایی است؛ این نظام، پیوسته با طرد گروه‌های اجتماعی-سیاسی (نظیر درویش‌ها، بهایی‌ها، افغانی‌های مهاجر، واکنش‌های گزینشی در برابر بهار عربی، کردها) دست به تعریف خود می‌زند و مرزهای سفت و سخت پیکر سیاسی خویش را مشخص می‌سازد. همجنسگرایی، به‌عنوان تهدیدکننده‌ی چارچوب نظری جنسی و جنسیتی نظام جمهوری اسلامی ایران، یک پدیده‌ی سیاسی است.

در ارزیابی رویکرد ایالات متحده (و غرب) به حقوق «جهان‌شمول» همجنسگرایان، سیاسی‌بودن همجنسگرایی پررنگ‌تر می‌شود. دوتاییِ امریکا/ایران را در مورد عربستان یا قطر یا مالزی یا روسیه نمی‌تواند دید؛ در این کشورها برای امریکا دست‌آویزی وجود ندارد مگر نقض حقوق بشر. غرب نیاز دارد در امور سیاسی کشورها مداخله کند و بقیه‌ی جهان را با خودش هماهنگ سازد و یکی از ابزارهای فشار می‌تواند حقوق همجنسگرایان باشد.

چرا این حرکت سیاسی ایالت متحده چندان هم خشنودکننده نیست؟ فرض کنیم حکومت اسلامی ایران در حال فروپاشی است و اپوزیسیون در حال تشکیل دولت باشد؛ آیا این دولتِ موقت توجه‌ای به حقوق همجنسگرایان خواهد داشت؟ آیا افکار عمومی ایرانی آماده‌ی پذیرش چنین «چرخشی» هست؟ بعید می‌دانم چنین باشد. مگر این‌که دولت‌های غربی به‌جای این‌که از حقوق همجنسگرایان به‌عنوان پتک استفاده کنند و جمهوری اسلامی را صرفن در تنگنا قرار دهند و تضعیف‌اش کنند، قصد کنند که برنامه‌ی سیاسی-جنسی خود را به‌گونه‌ای طراحی کنند که مشروعیت همجنسگرایی در قشرهای مختلف ایرانیان - از سیاسیون گرفته تا شهروندان و رای‌دهندگان - تثبیت شود و مطالبه‌ی آزادی جنسی و هم‌چنین همجنسگرایی مستقر شود. تنها در این صورت است که می‌توان عملن به این حرکت غرب خوش‌بین بود.

ا : با توجه به گفته‌ی خودت که همجنسگرایی تهدیدکننده‌ی چهارچوب‌های نظری برخی نظام‌ها مثل نظام حاکم در ایران است، این موضوع چه تاثیری در جامعه دارد؟ در واقع آیا انکار پیوسته‌ی این موضوع از طرف حکومت ایران تاثیری هم بر تابو باقی ماندن این مسئله در ایران دارد؟ در ادامه فکر می‌کنی چه عواملی می‌توانند در از بین بردن تابوها یاری‌رسان باشند؟

ح.پ: طبیعتن تا زمانی که این دستگاه نظری برپا باشد، ارگان‌ها و نهادهای دولتی و اجتماعی در ایران نیز هم‌سو با این چارچوب حرکت خواهند کرد و تقویت‌کننده‌ی آن دستگاه بزرگ خواهند بود. بنابراین تا هنگامی که دستگاه تبلیغاتی جمهوری اسلامی - با خشونتی کم‌نظیر - همه‌ی نهادهای موازی فرهنگی را ویران کرده و می‌کند (نمونه‌ی تازه‌اش خانه‌ی سینما است)، ما می‌بینیم که راه‌های «ایجاد تغییر» در سرمایه‌ی فرهنگی ایرانی هر روز تنگ‌تر و  کورتر می‌شود.

«قانون» را نمی‌توان به ملتی تحمیل کرد؛ قانون‌ها همیشه از فرهنگ زنده‌ی یک ملت زاده شده‌اند و مشروعیت‌شان را از افکار مردمی می‌گیرند. تنها هنگامی می‌توان انتظار داشت ذهن ایرانی با مجازات‌های اعدام و سنگسار مخالفت کند و آن‌ها را غیرانسانی بداند که «جرم»بودن رابطه‌ی رضایتی جنسی و هم‌چنین همجنسگرایی در آن ذهنیت از بین رفته باشد و آزادی و حقوق جنسی در شمار آزادی‌ها و حقوق پایه‌ی انسان دانسته شود. این‌جاست که می‌توان چشم امید به دولت‌های غربی داشت؛ اگر قرار باشد در سطح کلان بر این سرمایه‌ی فرهنگی ایرانی تاثیر بگذاریم و ضرورت بازنگری در فرهنگ جنسیتی و جنسی ایرانی مطرح شود.

تابوها مانند همه‌ی پدیده‌های فرهنگی، عمر دارند؛ زاده می‌شوند، کارکرد دارند، و هنگامی که کارکردشان متوقف شد می‌میرند. بسیاری از اعدام‌های همجنسگرایان و موارد «زنا» به‌واسطه‌ی گزارش‌هایی بوده که مردم به دستگاه پلیس جمهوری اسلامی دادند. اگر همسایه یا والدین من به این درک برسد که مجازات همجنسگرایی اعدام و سنگسار و طرد و محرومیت و ضرب و شتم و تمسخر و زندان نیست، قانون هم عملن کاربردی نخواهد داشت.

ا : به نظر تو این نگرش‌ها را چگونه می توان مطالعه کرد؟ چه‌طور می‌توان فهمید که مردم ایران چه نگاهی به همجنسگرایی دارند؛ یعنی با توجه به محدودیت در ایران آیا می توان در سطحی گسترده از تغییرات در نگرش مردم آگاه شد؟

ح.پ: فکر می‌کنم نزدیک‌ترین جا برای مطالعه‌ی گرایش و نگرش مردم به همجنسگرایی و دیگر مسایل سیاسی-اجتماعی، جاهایی است که کنترل و نظارت اخلاقی و سیاسی انجام نمی‌شود؛ در این جاهاست که انسان‌ها، به‌عنوان سوژه‌های شکل‌گرفته‌ای که فرصت ابراز تقریبن آزادنه‌ی نگرش‌های خود را دارند، می‌توانند محصولِ یک فرهنگ را به‌طور برهنه در معرض  دید قرار بدهند.

در ایران می‌شود به جاهایی مانند تاکسی‌ها، وب‌سایت‌های تفریحی، چت‌روم‌ها اشاره کرد که آن کنترل و نظارتِ مبتنی بر ارزش‌های دولتی یا گروهی بسیار کم‌رنگ‌تر می‌شود. اگر بخواهم پاسخ سرراست‌تری به پرسش شما بدهم باید به وب‌سایت‌هایی که در زمینه‌ی امورجنسی ارائه‌ی خدمات می‌کنند و خواننده‌ها می‌توانند آزادنه و بدون سانسور نظرات خویش را پای هر مطلبی بنویسند. در میان این وب‌سایت‌ها، سایت «شهوانی» شایسته‌ی توجه است؛ در این وب‌سایت، کاربران داستان‌های جنسی خود را - که یا مبتنی بر تجربه‌ی زیسته‌شان است و یا مبتنی بر جهت‌گیری خیالات و ذهنِ اروتیک‌شان - منتشر می‌سازند و خوانندگان می‌توانند کامنت بگذارند.

برای من، هر دو بخش بسیار مهم است؛ هم داستان‌ها و هم نظرات. داستان‌هایی که درباره‌ی روابط جنسی دگرجنسگرایانه است، عمدتن بیرون از نظم و ارزش‌های امورجنسی دگرجنسگرامحورانه است؛ یعنی ارزش‌هایی نظیر بازتولید (یا تولیدمثل) و نجابت زنانه و عشقِ افلاطونی و برتری فاعل‌بودن در رابطه‌ی جنسی، در این داستان‌ها عملن کنار گذاشته شده و لذتِ اصلی داستان بر روابطی است که خارج از این ارزش‌ها برقرار می‌شوند. می‌توان نتیجه گرفت که ذهنیتِ اروتیکِ فارسی حاضر نیست حوزه‌ی اروتیک و لذت‌بردن خویش را محدود به چارچوب‌های دگرجنسگرامحورانه (heterosexist) بکند. یک نوع فرار و رهایی از این نظام و چارچوب دیده می‌شود، و در عین حال مبارزه‌ای علیه این ارزش‌ها صورت می‌گیرد.

همجنسگرایان هم در این سایت داستان‌های خود را منتشر کرده‌اند. من در این‌جا قصد ندارم که شیوه‌ی دید یا ذهنیت اروتیک همجنسگرایان فارسی را بکاوم، هدف‌ام این است که نشان دهم نگرش مردمی به همجنسگرایی چیست. کامنت‌هایی که در زیر داستان‌های همجنسگرایان گذاشته می‌شود همان چیزی است که می‌تواند ما را در این زمینه یاری کند؛ بیش‌تر این کامنت‌ها فحش و ناسزاهایی است که به نویسنده‌ی داستان داده شده و این ناسزاها دقیقن متناسب با جهت‌گیری جنسی (همجنسگرابودنِ) نویسنده است.

این ناسزاها - گرچه همجنسگراستیزانه و سرکوب‌گر هستند - اما چرخشی در نگرش فارسی به همجنسگرایی را نشان می‌دهند؛ اگر پیش‌تر نمی‌توانستیم از «هویت»ِ همجنسگرا نامی ببریم، اینک در این کامنت‌ها آشکارا می‌توان این هویت را دید؛ اگر پیش‌تر همجنسگرا فردی بود که گاهی با مردها سکس می‌داشت و بعد از سکس دوباره باز می‌گشت به زندگی دگرجنسگرایانه‌اش، حالا ذهنیتِ فارسی به این برداشت رسیده است که همجنسگرایان کسانی هستند که در سراسر عمر خویش - نه صرفن در برخی موقعیت‌ها - همجنسگرا هستند. اعطای این هویتِ جامع (این‌که فرد همجنسگرا، برای همیشه همجنسگراست) از طرف جامعه‌ به همجنسگرایان، چرخشی در نگرش مردم به شمار می‌آید. مهم نیست که جامعه چه نگرشی به این هویت دارد، مهم آن است که جامعه این هویت را به همجنسگرایان داده است. منظورم آن است که همجنسگراستیزی هم‌چنان برقرار است، اما کیفیت و هستیِ جامعه‌شناختیِ همجنسگراستیزی دچار تغییری پارادایمی شده است.

به نظر من، قدم نخست در ایجاد حق و مطالبه‌ی آن، این است که هویتی (اجتماعی) از یک گروه از مردم ایجاد شود، و بعد بر اساس آن هویت است که می‌تواند - از نظر اجتماعی - به سخن درآید و حقوق خویش را تعریف و مطالبه کند. در این‌جا می‌توان به اهمیتِ «آشکارسازی» (coming out) برخی همجنسگرایان در سطح اجتماعی اشاره کرد؛ حضور صرفِ انسان‌هایی که خویش را «همجنسگرا» می‌دانند (و هویت‌بندی کرده‌اند) توانسته است مساله‌ای را که تا قبل از این پستوخانه‌ای بوده و یک مساله‌ی صرفِ شخصی تلقی می‌شده و فقط در حوزه‌ی خصوصی وجود داشته، وارد حوزه‌ی عمومی کند و مناسبات سیاست‌های جنسیِ فرهنگِ فارسی را دستخوش تغییر قرار دهد.

الان دوباره می‌توان بازگشت به سوال اول شما، این‌که چرا همجنسگرایی سیاسی است. سیاسی‌بودن همجنسگرایی، صرفن در این خلاصه نمی‌شود که نقش چماقی در درست دولت‌های غربی را داشته باشد. سیاسی‌بودن همجنسگرایی به این معنی است که با ورودِ به سطح اجتماعی، می‌تواند نظامِ فکری-جنسی و ارزش‌های جنسی و جنسیتی را به لرزه درآورد و به چالش بکشد. برای روشن‌تر شدن موضوع، نگاه کنید به مقاله‌های آرش نراقی و اکبر گنجی و کدیور و آرمین و سخنرانی عبدالکریم سروش. این‌ها وقتی به مساله‌ی همجنسگرایی می‌پردازند - صرف نظر از این‌که می‌پذیرندش یا نه - ناچارند در دیگر بخش‌های فکری‌شان بازنگری داشته باشند و آن را به چالش بکشند. نمونه‌ی درخشان آن، آرش نراقی است که می‌کوشد تا برداشتی رهایی‌بخش‌تر و انسانی‌تر از دین اسلام داشته باشد. ایشان از همجنسگرایی شروع کردند، به بحث حجاب رسیدند، بعد به مساله‌ی حقوق اقوام محروم در ایران پرداختند، و بعد به رابطه‌ی خشونت و جنبش سبز. اگر گروه همجنسگرایان در جامعه‌ای حضور اجتماعی نداشته باشند، مساله و چالشی برای نظام فکری-جنسی آن جامعه پیش نخواهد آمد و حتی مباحث فمینیستی‌شان هم عقیم و در راستای نظامِ دگرجنسگرامحور خواهد بود.

ا: در ادامه، چه برداشتی می‌توان از اتفاقات اخیر در رابطه با برهنگی و اختیار تن داشت؟ منظور از اتفاقات اخیر انتشار عکس‌های برهنه‌ای است که از علیا ماجده المهدی شروع شد و چندی پیش تصویر گلشیفته بحث‌های بسیاری را در رابطه با این موضوع موجب شد. آیا این رویه کمکی به شکستن تابوها و بازشدن مسیر برای گفتمان همجنسگرایی در کشورهای مورد نظر می‌کند؟

ح پ: عکس‌های برهنه‌ی گلشیفته و عالیه دارند اعتراض می‌کنند. هر عکس برهنه‌ای در جوامعی که با برهنگی مشکل دارند و نتوانسته‌اند حاکمیت فرد بر تن وی را به رسمیت بپذیرند و به آن حق احترام بگذارند، نوعی اعتراض است. اعتراض به چه؟ اعتراض برای گرفتن حق «تنِ من مال من است». تا زمانی که مرد/دولت بر ریزترین نمودهای انسانی پوشش و سکس و گفتار و رفتار و لذت و ... نظارت و حاکمیت دارد، همه‌ی رفتارهای بیرون از این حاکمیت، در حکم شورش علیه آن حاکمیت است.

برخی گمان می‌کنند که گلشیفته یا عالیه زمانی که برهنه می‌شوند، می‌خواهند برهنگی را به‌عنوان سبک زندگی روزمره‌شان انتخاب کنند و آن را ادامه دهند. این برداشت، به‌غایت ساده‌باورانه است. ساختاری که به فرد اجازه‌ی جابه‌جایی کمی روی پیوستار پوشش می‌دهد، یعنی به فرد فقط اجازه می‌دهد بین لباس بلند قرمز و لباس بلند آبی یکی را انتخاب کند، هر حرکتی خارج از این دو گزینه را بی‌عفتی می‌داند و فرد را (که تقریبن همیشه زن است) با ابزاری که پیش‌تر در افراد جامعه نهادینه کرده است (یعنی طعنه و تمسخر و کنترل و ناموس و فاحشه‌نامیدن و ...) و هم‌چنین ابزاری که در ساختار قانونی کشور وجود دارد، سرکوب می‌کند.

همجنسگرایی هم یعنی حق فرد بر تن خویش؛ از یک سو، بعضی از افراد جامعه همجنسگرا هستند و با هنجارها و گزینه‌های دگرجنسگرا هماهنگی ندارند و اگر ناچار به هماهنگی بشود، رنج می‌برند. از سویی دیگر، بعضی از دگرجنسگرایان (یعنی همان‌هایی که «طبیعی» و «سالم» و «خوب» پنداشته می‌شوند) نیز گاهی با همین هنجارها و گزینه‌های دگرجنسگرا احساس ناراحتی دارند و می‌خواهند فضای شخصی خودشان را کمی بازتر کنند. در این‌جا، یعنی در جایی که اعضای دگرجنسگرای یک جامعه به تنگنا می‌رسند و قادر نیستند هنجارها و الگوهای رفتاری و جنسی و جنسیتی‌ای که از سوی جامعه تحمیل می‌شود را بپذیرند یا در خود پیاده کنند، درست در این‌جاست که مفهوم «دگرجنسگرامحوری» (heterosexism) پدیدار می‌شود؛ هیچ‌کس، حتی نظیف‌ترین و پاکدامن‌ترین افراد خوب جامعه نیز از گزند پلیسی‌گری و اعمال قدرتِ این نظامِ ستم‌گر در امان نیست.

مشکلی که دین‌دارها و سکولارها با پوشش گلشیفته دارند، از یک جنس است؛ سکولارها هم خبر ندارند که «عفت» و «حیا» و «شرم» و «خوبی» مفاهیمی هستند که فقط و فقط در یک نظام دگرجنسگرامحور معنی می‌دهند؛ عفت یعنی [ای زن] بدن‌ات را بپوشان و فقط برای کسی افشا کن که تو را تصاحب کرده باشد. اگر همان فرد آزاد باشد که در زندگی خویش عفیف باشد، دیگر دگرجنسگرامحورانه نیست و یک انتخاب آزاد است؛ هرجا که چیزی جنسی و جنسیتی تحمیل می‌شود، ردپای خونین سلطه و سرکوب را می‌بینیم.

ا: ممنون از وقتی که گذاشتی.

ح پ: من هم ممنونم.

لینک گفتگوی پیشین ما با حمید پرنیان:

http://www.eshterak.info/m/۲۰۱۰/۰۳/post-۱۲.html

در پی تصویری که اکنون از جمهوری اسلامی به دست می آید، جنگ و تحریم بیشترین نقش و عامل را برای بررسی شرایط بازی میکنند. این تصویر که نتیجه ی یک کشمکش دراز مدت است نقش نیروهای اصلی جامعه را که همانا اکثریت جامعه می باشد تقلیل داده است و مسئله اصلی را از تغییر مناسبات به نفع اکثریت به تغییر حکومت به نفع غرب یا یک اقلیت کاهش داده است. اما در متن همین تصویر هنوز نقشها آنقدر کاهش نیافته که بخواهیم از آن صرف نظر کنیم و بازیگران سیاست در ایران را به حاشیه برانیم.

 امروز مسئله انتخابات در ایران جز مجموعه مشکلاتی شده است که حاکمیت ایران را نگران میکند. جمهوری اسلامی با تصفیه ای که در پس از حوادث انتخابات ۸۸  در درون اش آغاز گشت و بواسطه مسیری که جناح محافظه کار با سرکوب مخالفان اش طی کرد، نیاز چندانی به انتخابات ندارد زیرا اگر تا دیروز کاندیداها گلچینی از دو جناح متفاوت و دو گرایش مختلف در درون رژیم بودند، امروز دیگر این چنین نیست. امروز دیگر جناح معروف به محافظه کاران تنها افراد مورد اعتماد خودشان را به معرض انتخاب می گذارند و البته که این مسئله بیش از هر کس می بایستی برای اصلاح طلبان مهم باشد.

در همین حال و موازی با تصفیه داخلی، بخشهایی از بدنه نظام و دولت در یک روند مستمر به این نتیجه میرسند که دیگر نمی توان تنها با زور سرکوب و اقتصاد بسته قدرت را حفظ کرد و فشارهای بین المللی در کنار فشار جامعه آنها را به سویی می کشاند که توان همراهی با آن را به شیوه ی کنونی ندارند. در برابر، بخش صاحب قدرت از مجموعه ی حکومت، که بنیان های ایدئولوژیک مهمترین اتصالات آن را تشکیل می دهد، نمی تواند "دشمن بزرگ" را که بنیان ایدئولوژیک قدرت اش بر پایه ی مبارزه با آن قرار گرفته را به دوستی و اربابی بپذیرد و با گشودن درها و شل کردن فشار، موافقت نماید. با این حال این دو جناح کهنه در جمهوری اسلامی همچنان امروز به همزیستی غیر مسالمت امیز در کنار هم ادامه می دهند. هر چند به نظر می رسید که در دوران پس از سرکوب حوادث انتخابات در ایران حکومت خودش را یکدست کرده باشد، اما فهم ناتوانی از ادامه حکومت با این روش و تاثیرات فشار ها و تهدیدها، باز هم مهره های درون سیستم را یکی پس از دیگری آلوده میکند تا مسیر بقا را در زد و بند با غرب پیدا کنند .

جریان اصلاحات به عنوان نماینده ی بورژوازی ایران و جریانی که بعدها مورد توافق غرب قرار گرفت، تا به امروز شکست سختی را متحمل شده است و توانایی گذشته اش را از دست داده است، اما همچنان نیروی اجتماعی بالقوه ای برای این جریان موجود است. این جریان که تا مدتی پیش از آغاز تظاهراتها در دوران پس از انتخابات، تنها پایگاهی محدود در طبقه متوسط ایران داشت، به لطف نبود سازمانهای نمایندگی کننده طبقات و لایه های اجتماعی، توانست به مرحله ی جدیدتری وارد شود و نقش رهبری اعتراضات را بر عهده گیرد. طبیعتا این جریان نه فقط به صورت بدنه اجتماعی بلکه تا سطوح بسیار بالایی در بدنه قدرت نیز موجود است که حتی امکان برخورد را با آن به شکلی که جناح محافظه کار آرزویش است سلب می نماید. چندی پیش علی سعیدی نماینده ولی فقیه در سپاه پاسداران در همین رابطه گفته بود که:

"... مشکل عمده در راه برخورد با آقایان موسوی و کروبی ... حمایت افرادی مانند اکبر هاشمی رفسنجانی، آیت‌الله صانعی و آیت‌الله موسوی اردبیلی و همچنین تشکل‌هایی مانند مجمع مدرسین قم (است) ...." (۱)

اما قاعدتا مشکل نه حمایت شخصیت های مذهبی و سیاسی در ایران از اصلاحات، بلکه مشکل گرایش دائمی بخشهایی از درون حکومت به سمت غرب است. شاید بتوان ریشه حمله به سفارت انگلیس را در همینجا جستجو کرد.

همسویی سیاستهای غرب با اصلاح طلبان در سالهای اخیر از یکسو و آغاز گسترش تحریم ها، طبل جنگ و مواضع جدید اصلاح طلبان از سوی دیگر ما را به این اندیشه می اندازد که این جریان راه به سوی مسیر دیگری باز میکند. از این رو با توجه به شرایط، به بررسی موضع جدید این جریان در رابطه با انتخابات می پردازیم تا تاثیرات اش را مورد نظر قرار دهیم.

اصلاح طلبان؛ تحریم انتخابات

در آستانه انتخابات در ایران، معمولا موضع تحریم انتخابات به موضع سازمانهایی در اپوزیسیون تبدیل میشود که هیچ اعتقادی به تغییر و اصلاح در حکومت ندارند و تنها خواستار براندازی این رژیم هستند. بررسی پیوستن اصلاح طلبان به این موضع چندان خالی از لطف نیست چرا که به نظر میرسد این گروه سیاسی که نطفه اش با جمهوری اسلامی بسته شده بود، از مسیر اصلی اش به نوعی منحرف شده است و از این پس این سیر تحولات است که این گروه را هدایت میکند.

به جز اپوزیسیون های مخالف جمهوری اسلامی که همواره خواستار تحریم انتخابات بودند، امروز جناح اصلاح طلبان که جزئی از نیروهای به قدرت رسیده پس از دهه های سرکوب بوده نیز به این موضع می پیوندد. البته این پیوست نه رسمی بلکه با دودلی های بسیاری همراه است که نشان می دهد کسانی همچنان وجود دارند که نمی خواهند فرصت های شرکت در قدرت را ازدست بدهند.

موضع تحریم انتخابات که به صورت پراکنده و البته با صدای بلندتری از سوی فعالان اش شنیده می شود حاوی مفاهیمی است. اگر به ماهیت اصلاحات به عنوان یکی از نیروهای تاثیر گذار در جامعه ایران بنگریم می توانیم گذاره های زیر را در این رابطه مورد نظر قرار دهیم :

-          موضع تحریم انتخابات برای اصلاحات به عنوان یک نیروی سیاسی که بخش هایی از جامعه ایران و همچنین بخش هایی از درون قدرت را با خود همراه دارد معنای سیاسی مشخصی ندارد. اصلاح طلبان همانگونه که از نامشان و سابقه فعالیت شان پیداست یک سازمان سیاسی نیستند که مبارزه با حکومت ایران را مبنای کارشان قرار داده باشند و به راهی به جز انتخابات های جمهوری اسلامی برای کسب قدرت عقیده داشته باشد. آنها همواره تنها خواستار اصلاحات در سیاست و اقتصاد ایران بوده اند و اتفاقا بسیار به ارزشهایی که جمهوری اسلامی بر پایه ی آن شکل گرفته است وفادارند. تعریف کسب قدرت برای اصلاحات مسیر انتخابات بوده است و تحریم آن، آنها را وارد فاز جدیدی میکند. بنیان های این جریان بر پایه ی یک اصلاح در ساختار اقتصادی کشور به نفع بورژوازی ایران و گشودن درهای اقتصادی کشور شکل گرفته است، که این طرح در سالهای گذشته تنها با تلاش های سیاسی و انتخاباتی و در مسیر رایزنی ها در درون حاکمیت ایران پیش می رفته است. اصلاحات نخواسته است تا مبارزه ی سیاسی را چیزی بیشتر از مبارزه ی انتخاباتی و تلاش در درون ساختار قدرت بیابد و می توان گفت که این جریان در مسیر تقابل با جمهوری اسلامی به چیزی به جز ماهیت اش تبدیل می شود که نمی تواند براحتی خود را با آن همخوان سازد.

بر این اساس اتخاذ چنین موضعی، این جناح درونی حاکمیت را هر چه بیشتر به سمت یک اپوزیسیون خارج نشین سوق میدهد و این اتفاق به شکلی رخ میدهد که اصلاح طلبان اساسا معنای سیاسی گذشته شان را از دست میدهند. در حقیقت و به معنای بهتر، موضع تحریم برای جریانی که تنها معتقد به مبارزه سیاسی از طریق انتخابات است به معنی تحریم مبارزه سیاسی است. این مفهوم بدین شکل است که این جریان ناچار است تا تجدید نظری اساسی در روش اش انجام دهد و آن را منطبق با وضعیت کنونی نماید.  

-          موضع تحریم از زاویه ی شیوه ی مبارزه ی جدید این گروه که فشار از پایین و چانه زنی در بالا عنوان مناسبی برای آن بود نیز چندان قابل توجیه نیست. بر این اساس اگر این جریان امیدی به یک زورآزمایی دیگر در خیابانهای ایران و با حضور مردم می داشت، بنا به موقعیت انتخابات جدید می توانست ظرفیت خودش را در این دوره بسنجد. بی بی سی در همین رابطه و در مقام پدر به آنها اینگونه می نویسد:

" انتخابات در ایران اولا چندین مرحله دارد که از نامزد شدن شروع می شود و پس از مرحله تایید صلاحیت وارد مرحله تبلیغات شده و نهایتا به روز رای گیری می رسد. هر کدام از این مراحل پتانسیل هایی برای فعالیت در اختیار نیروهای اصلاح طلب می گذارد که می توانند وارد بازی شوند و در هر مرحله ای که یا از سوی حاکمیت اخراج شدند و یا به صلاحدید خود از فعالیت انصراف دادند بازی را با اراده خود قطع کنند. " (۲)

 بنا به گزاره ی بالا اصلاحات در مسیری است که شانس های بسیاری را برای ترتیب دادن اعتراضات خیابانی در ایران از دست می دهد. به تعبیر بی بی سی امکان بازی برای اصلاحات همچنان فراهم است. در واقع این جریان از این زاویه نیز شانس خودش را از دست می دهد.

 اما نقطه نظر دیگر، شاید نگاه فعالان این جریان به جامعه و یا تاثیرات سرکوب، آنها را به این نتیجه می رساند که تحریم بهترین راه حل است. اکنون اصلاحات قدرت گذشته اش را در لایه های قدرت در جمهوری اسلامی از دست می دهد و تمامی سیاست هایش را در بن بست می بیند. مردم دیگر تمایلی به شرکت در انتخابات ندارند و اساسا مسئله اصلاح اوضاع را به کلی تمام شده و بی فایده می پندارند. در حال حاضر هر چه بیشتر واضح شده است که انتخاباتهای جمهوری اسلامی نمی تواند مسیر اوضاع را به نفع مردم تغییر دهد. بر پایه ی این شرایط و اوضاع اجتماعی و با توجه به اینکه سران اصلاحات نیز اکنون اندکی طعم سرکوب را می چشند و ناتوان از اراده به انجام کاری هستند، تنها راه حل، تحریم یا سکوت در قبال انتخابات اتی در ایران است.

شاید گشودن موضعی جز این و در واقع پیوستن به لیست انتخابیون بتواند این جریان را به کلی از جامعه جدا کرده و به آن بی ربط کند. طبیعی است که شرکت در انتخابات معنای مشروعیت بخشیدن به آن را می دهد و شرکت در پروسه ای که جامعه ایران دیگر اعتقادی به آن ندارد. پس ممکن است که زمینه های اجتماعی این جریان نیز هر چه بیشتر از آن بریده شوند.

نتیجه اینکه یک بن بست سیاسی که ناچار اصلاحات را به سمتی می برد که حیات سیاسی اش زیر سوال برود و چهره هایش را برآشفته کند تا جاییکه که خزعلی هشدار دهد:

"مگر سلطنت‌طلب‌ها که ۳۳ سال تحریم کردند به کجا رسیدند؟  کسانی که دهه ۶۰ از قطار انقلاب پیاده شدند نیز سه دهه از حربه تحریم استفاده کردند!  آزموده را آزمودن خطاست،..."

و نهایتا اصلاحات فعلا، در مسیر خروج از چرخه قدرت و ناتوانی از پذیرش قرار گرفتن در اپوزیسیون مخالف، در پی مسیری برای یافتن راه ورودی دوباره به سیاست است.

در این بین انتخابات ایران اما اتفاق جدیدی نیست و تنها فرصتی مناسب است برای جناح صاحب قدرت تا راه را برای برخی تصفیه ها باز کند. طبیعتا برای کسانی که اعتقادی به این حکومت و مناسبات و روابط حاصله از آن ندارند، تحریم اولین و آخرین گزینه است و این موضعی است که ما نیز روی آن پافشاری میکنیم.

ب)

تحریم ها و تهدید ها

بدترین اتفاقات در این روزها تحریم اقتصادی و زمزمه ها و فشار ها برای آغاز یک جنگ است. گسترش دامنه تحریم ها نشان داد که تا چه حد هر دوی اینها یعنی آمریکا و جمهوری اسلامی، نسبت به وضعیت زندگی مردم و فلاکت های ناشی از تحریم ها و جنگ بی تفاوت اند. در حقیقت تمامی کسانی که به نوعی موجبات تقویت این فشارها را فراهم میکنند نیز به همان اندازه در این فاجعه سهیم اند.

سفارت انگلیس نقطه ی جدیدی بود در آغاز دور مذاکرات بین کشورهای غربی و شدت گرفتن تحریم ها. آنگونه که به نظر می رسد، از پس از حمله ی بسیجیان به سفارت انگلیس حوادث به سرعت جلو رفت. در خصوص علت این حمله می توان به گزینه های گوناگونی اشاره کرد اما همانطورکه در بالا اشاره کردیم محتمل است که تدارک حمله به این سفارت خانه از سوی جناح محافظه کار، در ارتباط مستقیم با بخشی از اعتراضات و تحولات انتخاباتی در ایران و رایزنی های زیرزمینی از این محل با بخشهایی از دولت  بوده باشد. پوشیده نیست که بازتاب این عمل، دادن بهانه ای مناسب به غرب برای گرد آوردن دول اروپایی حول دور تحریم های تازه و سنگین تر بود که این خود وضعیت را برای جمهوری اسلامی و البته برای مردم خصوصا کارگران در ایران دشوار تر کرد.

اکنون این دشواری ها که پس از تسخیر سفارت آغاز گشت بسیار پیچیده تر شده است. به نظر میرسد که آمریکا تلاش میکند تا با وادار کردن ایران به واکنش جدید، بهانه لازم را برای اجرای فاز بعدی حمله به ایران بدست آورد. تحریم بانک مرکزی در فاصله کوتاهی پس از حوادث سفارت خانه انگلیس به مرحله اجرا گذاشته شد و اکنون تحریم نفتی ایران در دست بررسی است. این موضوع و همچنین بازتاب تحریم بانک مرکزی، جمهوری اسلامی را بسیار نگران و آشفته کرده و احتمال هرگونه واکنش را از سوی حکومت ایران که اتفاقا در نشان دادن واکنش بسیار بی منطق و ناگهانی عمل میکند، بالا می برد. در همین رابطه نقل قولی از الکساندر کابرن تحلیل گر امریکایی آورده شده است که مینویسد:

"...(کابرن) بی ثبات کردن پول و ایجاد تلاطم شدید در بازار ارز را یکی از موثرترین اقدامات جنگی و راهی نتیجه بخش برای تحریک طرف مقابل به اقدامات واکنشی میداند و در این رابطه به تاثیری که تحریم بانک مرکزی و اقدامات برای تحریم نفتی بر بازار ارز ایران گذاشت اشاره میکند."(۳)

در حقیقت اکنون هر گونه واکنش از سوی جمهوری اسلامی می تواند به آغاز جنگی بیانجامد که شاید نه تماما آمریکا که بیش از آن اسرائیل خواستار شکل گیری آن است. ژنرال "یاکوف آمیدرور"، رئیس سابق شاخه ارزیابی و تحقیق ارتش اسرائیل و فرمانده دانشکده ملی دفاع نیروهای ارتش اسرائیل گفته بود که :

" اگر... بنا باشد به تأسیسات هسته‌ای ایران حمله‌ای صورت بگیرد، با هواپیماهای آمریکائی صورت خواهد گرفت!" (۴)

نکته ای که در روزها و هفته های گذشته در مورد نقش اسرائیل در میان این درگیری ها واضح شد این بود که اسرائیل بیش از هر چیز مایل است تا نقش یک انگیزاننده ی جنگ را داشته باشد تا نقش نیرویی که مستقیما وارد جنگ می شود و در راستای همین سیاست تلاش میکند تا از یک سو حکومت ایران را به هر شکل وادار به واکنشی در قبال تحریم و عملیات ها و مانورهای نظامی کند و از سوی دیگر حضور آمریکا را در جنگ تدارک ببیند.

دلیل اسرائیل برای شروع چنین جنگی می تواند تقویت سیاست مبارزه با دشمنان یهود باشد زیرا دشمنانی که اسرائیل از آنها حرف می زد با شروع بهار عربی، سویه ضعیف تری به خود گرفته است و اسرائیل ناچار در صدد است تا با پررنگ کردن مناقشه ی ایران و شروع تبلیغات حول آن به هدفش نزدیک شود. اما اینکه چرا اسرائیل به چنین دستاویزی نیاز دارد مربوط به حوادث درون این کشور است. در تابستان گذشته چشمان حیرت زده سیاست مداران مرتجع و راست گرای اسرائیلی نمی توانست باور کند که تناقضات سیاسی و مشکلات اقتصادی عمیق آن جامعه، چنین در تظاهرات چند صد هزار نفری علیه دولت بروز کند. در عرض چند روز خواب خوش دولت مردان اسرائیل به کابوس وحشتناکی بدل شد و طبقه کارگر اسرائیل به وضوح نشان داد که شصت سال پروپاگاندا علیه اعراب و تاکید روی ناسیونالیسم، تاثیری در پیوندهای طبقاتی ندارد. حال به نظر می رسد که دولت این کشور در صدد است تا به واسطه این سیاست خارجی، کمکی به حل مشکلات داخلی اش بکند و بنیان های قدرت اش را بواسطه ی یک جنگ تقویت کند.

جنگ برای جامعه ایران به واقع مصیبت بزرگ خواهد بود که پیش از این در بیانیه اشتراک در این رابطه صحبت کرده ایم. اکثر تحلیل های مرتبط با جنگ، بر عدم توانایی مردم در سرنگونی این نظام استوار است که بر پایه این توهم، دخالت آمریکا در منطقه پسوند بشر دوستانه را میگیرد که گویی به مدد مردم ناتوان آمده است. اما این تنها بستن چشم بروی حقیقتی است که پس از جنگ های سلطه جویانه ی آمریکا در منطقه بوجود آمده است. این تحلیل، بر پایه ی یک شناخت ناصحیح از جنگ و دلسردی از تغییر، در جامعه نمود داشته است، اما جدا از توهماتی که در جامعه وجود دارد، تصور ما این نیست که مدافعان حمله نظامی و نظریه پردازان اش نیز در این توهم به سر می برند. آنها با آگاهی از صدمات جنگ، خواهانش هستند و آن را بهترین راه برای رسیدن خود به قدرت می دانند.

تحریم ایران که همچنان ادامه دارد و وارد مراحل سخت تری نیز خواهد شد، در درجه اول همانطور که در گذشته اشاره شده و اکنون کاملا ملموس است، فشار اقتصادی به مردم را بیشتر خواهد کرد و تورم را در جامعه افزایش میدهد. در درجه بعدی این تحریم ها جمهوری اسلامی را به سمت یک حکومت مستبد تر و بی رحم تر سوق خواهد داد که همه ی مطالبات بدست آمده ی تاکنونی مردم و خصوصا طبقه کارگر را لگد مال کند و جامعه را کاملا بسته نگاه دارد. از هم اکنون دستگیری فعالین در عرصه های مختلف آغاز گشته است و این روند می تواند با بحرانی تر شدن اوضاع شتاب بگیرد.

می توان قاطعانه اعلام کرد که راه صلح و ثبات در منطقه خاورمیانه، و پایان فقر و بدبختی هر روزه مردم این منطقه تنها از راه مبارزه مستقیم مردم برای جامعه ای که نماینده خواست های اصیل شان باشد ممکن است. در این مبارزه اتحاد مردم همسرنوشت در خاورمیانه، گره گاه اصلی و مخالفت با هر نوع دخالت چه از نوع تحریم و چه از نوع دخالت نظامی، گره گاه بعدی است. نه حکومت های دیکتاتوری و توتالیتر در این کشور ها و نه دخالت کشورهای غربی در این منطقه به حل مشکلات اقتصادی و اجتماعی در این جوامع کمک نخواهد کرد. خیزش های مردمی در همه کشورها نیروی محرکه جامعه به سمت آزادی، رفاه و آسایش است و راه را برای آینده ی روشن تری باز خواهد کرد.

تحریریه نشریه الکترونیکی اشتراک

۳ بهمن ۱۳۹۰

لینک گزاره های آورده شده در متن:

۱.       http://www.radiofarda.com/content/f۶_iran_sepah_moosavi_karoobi/۴۷۴۷۰۱۲.html

۲.      http://shirazna.ir/news/۱۴۱۴۵

۳.       http://rahekargar.wordpress.com/۲۰۱۲/۰۱/۱۵/mary-۶۷۰۵/

۴.      http://scalpel.blogfa.com/post-۷۱۹.aspx

روز دانشجو دهه هاست که به مثابه روز حق خواهی و مبارزه علیه دیکتاتوری شناخته می شود و برای دانشجویان اهمیت اش بر همین استوار است که در این روز، صدای آزادی و برابری در دانشگاه باشند و فریادی علیه شرایط نابرابر و خفقان زده ی موجود.

در سالهای حاکمیت جمهوری اسلامی اعتراضات دانشجویان یا بی رحمانه سرکوب شد و یا زمانی که دانشجویان اعتمادی را به وعده های جریان های درون حکومت همانند اصلاحات نشان دادند تنها حاصل اش پشیمانی بود. دوران اصلاحات نمونه ای از سالهایی است که دانشجویان با پیش گرفتن رویه اعتماد خواستند تا قدم در راه اصلاح جامعه بردارند، اما سکوت همین جریان در ارتباط با کشتار و سرکوب دانشجویان و به دنبال اش روزهای سرد و تلخ زندان و شکنجه آن سالها ثابت کرد که دل بستن به پایه گذاران این حکومت و اصلاح در درون این ساختار، حاصلی برای جامعه و مردم نخواهد داشت.

امسال با توجه به شرایط سیاسی و اقتصادی ای که در برابر جامعه قرار گرفته است، انتظار واکنش از جانب دانشجویان و فعالان در عرصه دانشگاه چندان بی مورد نیست. خفقان، سرکوب و فشار بر فعالین سیاسی در جامعه روز به روز در حال افزایش است و شرایط اقتصادی که به موجب سیاستهای بین المللی حکومت کنونی حاصل شده است زندگی قشرهای وسیعی از مردم را به خطر انداخته است. از سوی دیگر حمله نظامی همچنان گزینه ای موجود برای غرب می باشد که در صورت به وقوع پیوستن اش نه تنها می تواند موجبات کشته شدن انسانها را فراهم کند بلکه می تواند جامعه را وارد فاز جنگی کرده و با ایجاد این فضا زمینه ای را برای ادامه ی حیات جمهوری اسلامی بوجود بیاورد. بر این اساس دانشگاه امروز می تواند همچنان با تاکید بر خواست هایی که در جامعه ضروری است حضور زنده اش را به نمایش بگذارد و راه خروج از بحران ها را نشان دهد.

بر این اساس از نظر ما طرح و بررسی محورهای زیر در شرایط کنونی ضروری است :

• تحریم انتخابات بعدی و نقد تمامی آنچیزی که به نام جنبش سبز شکل گرفت و پتانسیل بالفعل مردم را با مصلحت اندیشی! رهبرانش و شعارهای ضد خشونت در هم شکست. 
• نقد فضای جنگی و همچنین نقد بی رحمانه ی حامیان جنگ که برای کشتار مردم تبلیغ میکنند. ایستادن در برابر تحمیل تحریم گسترده اقتصادی که بیش از هر چیز مردم را به فلاکت میکشاند.
• ایجاد درک و شناخت صحیح از شکاف نسبتا جدید در درون حکومت و پیشگیری از ایجاد توهمی دیگر در انتخابات بعدی و یا در دعوای احتمالی بین دو جناح.
• تاکید دوباره بر خواست آزادی و برابری به عنوان پایه ای ترین اصول برای یک جامعه مترقی و حمایت از جریانها و جنبشهای موجود در جامعه که در این راستا قدم بر میدارند.
• خاتمه دادن به طرح های خلاف خواست دانشجویان از قبیل تفکیک جنسیتی و اسلامی کردن دانشگاهها و دروس دانشگاهی و تاکید بر خواستهای صنفی دانشجویان در هر دانشکده. مقابله با اخراج و محرومیت از تحصیل و احکام انضباطی برای دانشجویان و اساتید.
• تاکید بر مطالبات زنان و حقوق آنها نه به صورت تلاشهایی در چهارچوب قانون! بلکه تلاش برای دستیابی زنان به آنچیزی که حقیقتا لایق هر انسانی بر پایه برابری است و نه تبعیض.
• حمایت از مطالبات کارگران به عنوان تولید کنندگان ثروت و در عین حال محرومان از آن به هر شکل ممکن و حمایت از خواستهای صنفی آنها در قالب هر تشکل یا سندیکای غیر وابسته به دولت.
• آزادی تمامی زندانیانی که تنها تاوان شرایط زندگی در ایران را پس میدهند و خاتمه دادن به سرکوب و شکنجه مردم.
• لغو مجازات اعدام و شکنجه و دستگیریهای خودسرانه (که در سالهای اخیر دانشجویان زیادی قربانی آن بوده اند).

دهه هشتاد شمسی دهه ای بود که دانشجویان مبارز با شعار "دانشگاه پادگان نیست" به مقابله با طرحهای منحوس رژیم اسلامی برای تحمیل خفقان و سرکوب در دانشگاه پرداختند؛ این مبارزه کماکان ادامه دارد و حتی در شرایطی دشوار تر از دهه پیش دنبال میشود. مقابله با این شرایط و تحقق خواسته های برشمرده در بالا، مقاومت، تلاش، حضور و مبارزه تمامی دانشجویان مخالف وضع موجود را میطلبد. کناره گیری از این مبارزه و عقب نشینی در این عرصه تنها حلقه سرکوب را تنگتر میکند. مقاومت و مبارزه -به هر روش ممکن- وظیفه خطیر هر دانشجوی آزادیخواه در ایران است. اشتراک به سهم خود از تمامی دانشجویان دعوت میکند تا در این روز دانشگاه را به عرصه ای برای اعتراض به شرایط موجود تبدیل کنند و اجازه ندهند تا خفقان و شرایط پلیسی بر دانشگاه ها حاکم شود.

به امید ۱۶ آذری یکپارچه و سرخ

هیات تحریریه سایت اشتراک

به مناسبت سالگرد کودتای امپریالیستی

 در پژوهش های بی نظیری در زمینه ی عملیات آژاکس (یا همان کودتای ۲۸ مرداد)  در ده سال اخیر به فارسی انجام شده است و اسناد معتبر و ارزشمندی توسط محققین ایرانی ارائه شده است، اما اولین سند بسیار مهمی که در آوریل ۲۰۰۰ توسط روزنامه ی نیویورک تایمز انتشار یافت، تاریخچه ای بود که توسط یکی از کارشناسان سیا به نام دکتر دونالد ویلبر کمی بعد از عملیات آژاکس تهیه شده بود، مسلماً این «تاریخ مخفی سیا از کودتای ۱۹۵۳ ایران» سند بسیار مهمی است اما بخش بسیار کوچکی از اسناد این عملیات ننگین ضد کمونیستی به شمار می آید، با وجود اینکه سه نفر از رؤسای سازمان سیا در ۱۹۹۰ قول داده بودند که اسناد عملیات آژاکس را منتشر کنند اما در ۱۹۹۸ رئیس وقت سیا جرج تنت به بهانه ی محدودیت های قانونی انتشار اسناد را غیر ممکن خواند و نهایتاً رئیس بعدی سیا تام وولزی اعلام کرد اکثر اسناد عملیات آژاکس در سالهای دهه ی ۱۹۶۰ میلادی در زمان ریاست آلن دالس منهدم و سوزانده شده است و این عمل را خیانت به مردم آمریکا دانست، سپس دکتر نیک کالاتر سردبیر مجله ی تاریخ آمریکا و استاد دانشگاه ایندیانا گفت: «درباره ی ایران هیچ سندی وجود ندارد، این اسناد به طور منظم پاکسازی شده اند» ، سرانجام در مارس ۲۰۰۰ مدیر اسناد ملی آمریکا انهدام این اسناد را غیر قانونی خواند و نهایتاً پس بررسی های فراوان توسط سیا اعلام شده است که تنها ۱۰۰۰ صفحه اسناد در مورد وقایع و حوادث آن دوران باقی مانده است. تاریخ مخفی سیا از کودتای ۱۹۵۳ ایران توسط دکتر ویلبر کمی بعد از کودتا در ۲۰۰ صفحه نوشته شد و محرز است که مبنای این کار تحقیقی اسناد عملیاتی آژاکس بوده که امروز یا منهدم شده اند و یا به دلایل ضد انسانی منتشر نمی شوند.

سند دیگری که در بایگانی شورای عالی امنیت ملی امریکا پیدا شده «ارزیابی سری وزارت امور خارجه ی امریکا از موقعیت مصدق و حکومت او» می باشد و یکی از دو سند معروف سیا است ۱۳۹ صفحه دارد و یک گزارش داخلی سیا به شمار می آید، استناد بسیار زیادی  نیز دارد زیرا آن را یک تاریخ دان با مراجعه به سندهای محرمانه و منتشر نشده ی سیا تهیه کرده است، در این سند  نیز بارها طرح ضد انسانی این کودتای ضدکمونیستی مطرح می شود، به عنوان مثال سند مورخ ۲۰ نوامبر ۱۹۵۲ حاکی از این است که سیاست حکومت ترومن مبنی بر این بوده که در صورت به قدرت رسیدن کمونیست ها در ایران قوای نظامی امریکا را علیه آنها استفاده خواهد کرد و یا در سند مورخ ۲۰ مارس ۱۹۵۳ یک رشته تدابیر پنهانی در نظر گرفته شده تا در صورت تحرکات سوسیالیستی در ایران بکار ببرند و از آن جمله ایجاد جنگ چریکی بر ضد کمونیسم می باشد.

سند انتشار یافته توسط دکتر ویلبر مشخص می کند که طرحی اجرا شده بود تا در صورت شکست کودتای ضد کمونیستی آژاکس  با افزایش حضور نظامی امریکا  در منطقه و تشکیل یک نیروی چریکی ضد کمونیست در جنوب که با همکاری تعدادی از خوانین خائن ایلات مرکزی و جنوبی ایران صورت گرفته بود، جنگ چریکی دامنه دار و دراز مدت علیه مبارزان چپ و اعضای حزب توده ی ایران به راه بیندازند و اهداف ضد انسانی و ضد سوسیالیستی خود را پیش برند، سیا همچنین طرحی را برای اداره ی چریک هایش توسط هشت  گروه سه نفری آماده کرده بود  و در پایگاه نظامی ویلوس فیلد در لیبی هم اسلحه و مهمات به اندازه ده هزار نفر برای این منظور انبار شده بود که این مهمات را در عرض ۳ تا ۴ هفته به ایران برسانند.

همچنین بر طبق این اسناد تا تاریخ ۲۰ می ۱۹۵۳ ده نفر با دستگاه های فرستنده و گیرنده ی رادیویی در نقاط مختلف ایران گماشته شده بودند و عده ی دیگری را هم برای پیوستن به آنها تعلیم می دیدند و محموله های پول، طلا و اسلحه برای افراد خاصی در تهران و تبریز فرستاده شده بود، بر طبق اسناد منتشر شده توسط آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) قرار بود دهها هواپیمای امریکایی در جنوب ترکیه مستقر شوند و یک نیروی دیگر از نفرات و شناورهای امریکایی نیز در نزدیکی بصره مستقر شوند تا از پراکنده شدن کمونیست های فراری در منطقه جلوگیری کنند، ارتش امریکا مصصم بود تا از یک پایگاه نظامی در ظهران عربستان نیز برای این کودتای ضد کمونیستی استفاده کند.

صراحتاً در چند جای این اسناد تأکید شده است که خطر اصلی برای امریکا و انگلیس نفوذ و گسترش کمونیسم است و مسئله ی فروش نفت در اولویت دوم قرار دارد  چون فروش نفت به کشورهای سوسیالیستی نگرانی شدید آنها را بر می انگیزد، حتی به عنوان مثال در تلگراف شماره ی ۸۸۸-۱۰/۱۱-۲۸۵۱ سری و فوری که توسط هندرسون سفیر در ایران به وزارت امورخارجه ی امریکا ارسال  شده است (و در صفحه ی ۴۷۲ اسناد سخن می گویند نیز با عنوان سند شماره ی ۱۳۵ به چاپ رسیده است) وی فوراً نظر مصدق در مورد فروش احتمالی نفت به کشورهایی مانند چک اسلواکی، چین و آرژانتین را به اربابانش گزارش می دهد و ذکر می کند که در دیداری که با مصدق داشته به او خاطرنشان کرده : «چنانچه ایران به چین کمونیست در زمانی نفت بفروشد که آن کشور در حال انجام عملیات خصمانه ای علیه سازمان ملل متحد می باشد ایران فوراً احساس همدردی و حمایت مردم امریکا و اکثر مردم جهان آزاد (سرمایه داری) را از دست خواهد داد ...».

در «قسمت سازماندهی برای اجرای سرنگونی» در سند لندن (MI۶) علاوه بر توصیه هایی که در سند قبلی به زاهدی شده، آمده است : تا هنگام جایگزینی دولت مصدق هیچ امکانی برای بی اثر کردن فعالیت حزب توده وجود ندارد، اما کنترل خیابان های تهران امکان اجتماع را از توده یا دیگر گروهها خواهد گرفت، توزیع گسترده ی جزوات سیاه (جعلیات) که انتشار آنها به کمیته ی مرکزی حزب نسبت داده خواهد شد با این انگیزه انجام می شود که اعضای حزب توده را سر در گم  کند و جلوی گردهمایی آنان را به روشی موثر بگیرد، ممکن است برای ایالات متحده میسر باشد تا از راه هوا گاز اشک آور یا جوهر پاک نشدنی یا دیگر مواد مناسب برای کنترل گروه ها فراهم کند، هواپیماهای نیروی هوایی ممکن است جهت آگاهی مردم اخطار نامه هایی را فرو ریزند مبنی  براینکه یا در خیابان ها حضور نیابند و یا منتظر عواقب کار خود باشند.

در ۱۴ مرداد ۱۳۳۲ چماقداران همایونی به رهبری دو شرور به نام های شعبان جعفری و امیر موبور در خیابان ها به تعرض و درگیری با چپی ها و اعضا و هواداران حزب توده پرداختند و اکثر روزنامه هایی که در این روز مورد حمله و تخریب و تجاوز قرار گرفتند روزنامه های چپ بودند، حمله کنندگان توسط بعضی از پان ایرانیست های حکومتی و افراد کاشانی همراهی می شدند، این روند ارتجاعی از ۷ آبان ۱۳۳۲ که مصدق در امریکا بود شروع شد، هنگامی که دولت امریکا خطر کمونیسم را جدی و بزرگ عنوان کرد و حزب توده در حمایت از مبارزات ضدامپریالیستی مردم مصر تجمع بسیار گسترده ای در تهران بر پا کردند و در فردای این روز «دانشجویان هوادار حزب توده» اعضای شورای دانشگاه تهران را به گروگان گرفتند، دانشجویان هوادار حزب توده در ۱۴ آذر در اعتراض به اخراج دانشجویان و دانش آموزان پایتخت را به آشوب کشیدند و در میدان بهارستان پلیس استعماری را شکست دادند، تأثیر گذاری شدید سوسیالیسم در ایران باعث شد تا امپریالیسم و سلطنت ارتجاع و سرکوب به دست و پا بیفتند و همه ی عوامل خود را از جمله مزدوران سیا و اینتلیجنس، چماقداران همایونی، پان ایرانیست های حکومتی و افراد کاشانی برای سرکوب چپ و آماده سازی مقدمات کودتای ضد کمونیستی آژاکس به کار گیرد.

 از اردیبهشت ۱۳۳۲ در خانه ی کاشانی روحانیون مختلف خطابه می کنند و هشدار می دهند که این روزها کمونیسم قدرت گرفته و به مقام روحانیت توهین میکنند، این همان زمانی است که در تاریخچه ی دکتر ویلبر ذکر شده که جنگ روانی علیه کمونیسم شدت گرفته است و عوامل سیا توسط انتشار جزوات سیا و جعلیات به نام کمیته ی مرکزی حزب توده و شبکه ی گسترده ی روزنامه نگاران مزدور امپریالیسم  تمام  تلاش خود را برای ایجاد احساس خطر و ترس در روحانیون و بازاری ها انجام می دهند، در این نوشته های دروغ و تبلیغات  سیاه از طرف حزب توده به روحانیون  گفته می شد تا اگر با مصدق مخالفت کنند به شدت تنبیه خواهند شد، این روحانیون و بازاری ها به نام حزب توده تلفنی مورد تهدید قرار می گرفتند و حتی در یکی از موارد متعددی که طراحی شده بود در خانه ی یکی از این رهبران انفجاری صورت گرفت تا به نام حزب توده تمام شود.

ملکه ی سابق ایران فرح دیبا در صفحه ی ۵۷ کتاب خاطرات خود قسمتی از خاطرات دست نوشته ی پادشاه سابق ایران محمد رضا پهلوی که قبل از مرگ شخصاً نگاشته بود را عیناً به چاپ رسانده است: «محاکماتی که بعد از سقوط مصدق (از اعضای حزب توده و جبهه ملی)  انجام یافت حقایق شگفت انگیزی را پیرامون جریانات سیاسی سالهای ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۳ بر همگان روشن کرد، از جمله  آنکه  شمار افسران قوای مسلح کشور که عضو حزب توده بودند (سازمان افسران حزب توده) در این مدت از ۱۱۰ نفر به ۶۰۰ نفر رسیده بود، نقشه ی حزب توده آن بود که از مصدق برای برکناری من استفاده کند سپس خود او را دوهفته بعد از رفتن من از میان بردارند، کمونیست ها حتی تمبرهای «جمهوری خلق ایران» که بعد از برکناری مصدق اعلام می شدند را چاپ و آماده ی انتشار کرده بودند، من این تمبرها را با چشم خود دیده ام ... ».

در سند لندن (MI۶) به نام «سازماندهی برای برانگیختن حداکثر مخالفت عمومی با مصدق پیش از کودتا» ، وضایف عناصر خاص به روشنی عنوان شده است، به عنوان مثال : در مرکز فرماندهی و پایگاه عملیاتی کارکنان ایالات متحده متن هایی آماده می شود که بر این موضوعات پافشاری می کنند:

۱- مصدق از حزب توده و اتحاد جماهیر شوروی حمایت می کند، ۲- مصدق دشمن اسلام است زیرا با حزب توده همکاری می کند و اهداف آنان را پیش می برد، ۳ - ....

همچنین در قسمت «ارزیابی احتمال پیروزی برنامه عملیاتی » آمده  که :

«این عملیات برنامه ریزی شده هیچ سابقه ای در ایران سال های اخیر نداشته است، کودتای رضاخان سرشتی کاملاً متفاوت داشته است، کودتاهای اخیر در کشورهای خاور نزدیک نیز در شرایطی بسیار آسان تر اجرا شد زیرا در آن کشورها یک جناح بزرگ مخالف هوادار کمونیسم یا یک رئیس دولت که پشتیبانی مردمی نیرومندی داشته باشند موجب پیچیده شدن امور نشده بودند ...».

سرمایه داری جهانی همیشه حتی از اجازه فعالیت سیاسی دادن به سوسیالیست های ایران در وحشت بود و در دوره های زمانی مختلف نیز به صراحت این ترس را نشان داده است، در سند شماره ی ۳۷۱ /۵۲۶۷۳ وزارت خارجه ی انگلیس عنوان شده که قوام برای اطمینان بخشی به شوروی سه وزیر کمونیست را به عضویت کابینه درآورد و با حکومت های کمونیستی خودمختار در آذربایجان و کردستان کنار آمد اما رابرت هاو معاون وزیر خارجه ی انگلیس نگرانی خود را از گسترش این مرام اعلام کرده و عنوان می کند اگر با شوروی مقابله نشود اثراتی بدی بر منافع بریتانیا در ایران و سراسر خاورمیانه خواهد گذاشت.

 بعد از آن باز هم در سند دوم (ارزیابی سری وزارت امور خارجه ی امریکا از موقعیت مصدق و حکومت او) ، تأکید می شود که:

«در حال حاضر خطر در ایران تنها این است که مصدق در اثر ناتوان کردن گروه های حاکم و بخشی از موافقان خود نظیر کاشانی، ناگزیر شود بیش از پیش به حمایت حزب توده متکی شود، در این روند حزب توده  فرصت زیادی برای نفوذ در ارگان های مختلف دولت پیدا خواهد کرد و بسا در جریان بحران سیاسی دیگری از نخست وزیر بخواهند با ورود اعضای این حزب در هیئت وزیران موافقت کند، بدیهی است که دکتر مصدق فعالیت سیاسی را برای حزب توده روا می داند و از حمایت حزب توده برخوردار می شود و این موجب افزایش اعتبار کمونیست ها در ایران می شود» ، «ارتش مهم ترین سد راه کمونیست هاست، حزب توده پس از دوره ای سکوت اینک به عنوان مخالف سربرآورده است».

# منابع:

۱- اسناد سخن می گویند (دو جلد، ۵۰۸ سند) : دکتر احمدعلی رجایی و مهین سروری، انتشارات قلم، ۱۳۸۳

۲- اسناد سازمان سیا درباره کودتای ۲۸مرداد وسرنگونی مصدق : دکترغلامرضا وطن دوست، انتشارات رسا، ۱۳۷۹

 http://www.gwu.edu/~nsarchiv/NSAEBB/NSAEBB۲۸/index.html

 http://www.gwu.edu/~nsarchiv/iran/index.htm

۳- اسناد روابط خارجی آمریکا (دو جلد) : دکتر عبدالرضا هوشنگ مهدوی، انتشارات علمی، ۱۳۷۷

۴- روزنامه نیویورک تایمز، تاریخ مخفی سیا از کودتای ایران،  شماره های ۱۶ آوریل و ۱۸ ژوئن ۲۰۰۰

 http://www.nytimes.com/library/world/mideast/۰۴۱۶۰۰iran-cia-index.html

۵- زندگینامه ی سیاسی دکترمظفر بقایی : دکترحسن آبادیان، انتشارات موسسه مطالعات وپژوهشهای سیاسی، ۱۳۷۷

۶- کهن دیارا : خاطرات شهبانو فرح پهلوی

۷- خواب آشفته ی نفت (دو جلد) : دکتر محمدعلی موحد، انتشارات کارنامه،۱۳۷۸

تحریریه اشتراک

"الماسی برای فریب" نام برنامه ی تلویزیونی بود که به تازگی در ایران پخش شد و تقریبا یادآور مصاحبه های تلویزیونی ای بود که شاید سالهاست مردم ایران با آن آشنا هستند، از طرف دستگاه امنیتی ساواک در حکومت سابق یا وزارت اطلاعات در حکومت کنونی. این برنامه تلویزیونی شخصی به نام مدحی را به عنوان عامل وزارت اطلاعات در پروژه اپوزیسیون خارج از کشور معرفی میکند. این تعریف به صورت واضح در این برنامه گویا نیست اما بررسی تحلیل ها و متون اخبار در این رابطه چنین چیزی را به ذهن می رساند

در عین حال باید گفت که اهمیت بررسی این موضوع برای ما نه در شناختن طرف پیروز یا بازنده و نه در ابهام در مورد شخصیتی مانند مدحی است بلکه آنچیزی که این موضوع را مهم جلوه داد تایید تمامی تحلیل هایی است که شاید بخشی از چپ ایران همواره بدان تاکید کرده است و آن چیزی نیست جز افشای ماهیت جنبش دموکراسی در ایران و محتوای سیاسی چنین جنبشی که بخش بزرگی از نیروهای لیبرال را هم اکنون با خود همراه میکند. و مهم است از این جهت که بتواند توجه مردم ایران را به نگاهی دقیق تر نسبت به آینده ی پس از جمهوری اسلامی جلب کند و فراتر از کانال های تلویزیونی هم بتوان چیزی را دید.

اما در دنیایی که ما هستیم ناچارا می بایستی اخبار را از دست رسانه هایی که تحت پوشش دولت ها هستند دریافت کنیم و به همین دلیل نمی شود لزوما بر صحت اخبار تکیه کرد. زیرا هر یک از آنها می توانند بنا به خوشایند خودشان آن را منعکس و یا آنرا به شیوه ای که مناسب میل شان باشد تحلیل کنند. در همین رابطه وقتی پای جمهوری اسلامی به عنوان یک دروغگو و سانسور کننده بزرگ در عرصه رسانه در میان باشد و از طرف دیگر پای دولت آمریکا با نسبتا شیوه ای مشابه، موضوع سخت تر هم میشود. اما با بررسی برخی از موارد می توان به نتایج نسبتا جالبی دست یافت  که ما را به حقیقت وجودی هر سه ، آمریکا و غرب ، جمهوری اسلامی و اپوزیسیون پرو غرب آشنا تر میکند.

نگاهی به سایت ها و روزنامه های جمهوری اسلامی اعم از هر دو جناح کنونی، ما را به این نتیجه می رساند که در حال حاضر هر دو تلاش دارند تا این موضوع را به نفع زیرکی و قدرت سازمان اطلاعاتی ایران تمام کنند، اما روزنامه ایران در روز پنجشنبه اینگونه نوشت که :

"مأموران اطلاعاتی ایران با هدایت و نجات محمدرضا مدحی از عناصر فریب خورده سازمان جاسوسی امریکا (سیا) به پروژه ضد ایرانی «دولت در تبعید» تیر خلاص زدند.
به گزارش ایرنا، مدحی در پروژه تعریف شده از سوی نظام سلطه و در رأس آن امریکا بازیگری نقش رهبر «دولت در تبعید» پروژه مصوب بنیاد دفاع از دموکراسی (FDD) مستقر در واشنگتن را برعهده داشت که پیش از استقرار در پایگاهی اسرائیلی از سوی سربازان گمنام امام زمان(عج) که پیشتر در این پروژه نفوذ و حضور داشته‌اند هدایت شد و از این پروژه ضد ایرانی کناره گرفت ".

جملات بالا بیانگر این است که این شخص مشغول همکاری با این سازمان و افراد بوده که از طرف نیروهای اطلاعاتی ایران برده میشود. نوری زاده هم به نوعی این همکاری و قطع ناگهانی همکاری را با رابطه دختر و فرزندی تفسیر میکند و با احتمال گروگانگیری از سوی اطلاعات ایران گمانه هایش را جلو میبرد. در عین حال با توجه به شناخت کافی ما از دستگاه اطلاعاتی ایران می توان تصور هر مدل وحشتناک تر دیگری را هم داشت. اما موضوع بر سر این است که به هر حال با دقت به شیوه ی نگارش بسیاری از اخبار منتشر شده و همچنین صحبت های دوستان نزدیک وی همچون نوری زاده، وی مشغول همکاری با سازمانهای مربوط به این پروژه (به روایت ایران سازمان سیا و موساد) بوده که ناگهان با حمله اطلاعات ایران مواجه می شود.

 این موضوع بیانگر این مسئله است که اپوزیسیون مورد نظر که یک مجموعه از چهره ها مانند سازگارا، خوانساری و نوری زاده در آن حضور فعال دارند، طبیعتا این همکاری را پذیرفته، هیجان زده شده و آماده پرواز به ایران با توسل به کودتای نظامی سردار مدحی بودند. حتی نوری زاده هم به رد این همکاری نمی پردازد که آنرا به نوعی تایید میکند. در واقع مدحی هم همکاری با غرب و مهره های ایرانی اش را پذیرفته بود و موضوع نمی توانست از ابتدا برنامه ریزی شده باشد، کما اینکه با دقت به مصاحبه مدحی و منابع خبری جمهوری اسلامی و همچنین دلواپسی های نوری زاده می توان بدین موضوع پی برد.

بر این پایه تناقضات بسیاری آشکار می شود. تناقضاتی که پنهان ماندنش در حقیقت پیش نیاز و راهبرنده ی مسیر سیاست برای غرب در ایران است. دروغ گویی و بازی با افکار عمومی که در وجود کسانی که به عنوان مفسرین و تحلیل گران دستگاه خبری غرب هستند اپیدمی شده است و به عنوان راه رسیدن به قدرت در نظر گرفته شده است. تناقض در حرف و عمل نزد این افراد نه در سطح نازل بلکه در سطحی است که عملا ایده ای را برای سیاست و رسیدن به قدرت انتخاب کرده اند که پایه و اساس اش نه احترام به حقوق بشر و دموکراسی و نه مردم به معنای اکثریت شهروندان جامعه(همانگونه که خودشان این ادعا را دارند) بلکه مشتی دزد و اوباش دارای قدرت در سپاه و بسیج هستند. همانهایی که تا دیروز در مرکز قدرت بودند و امروز با شعار دموکراسی و حقوق بشر می خواهند فردا را هم گروگان بگیرند. در همین رابطه نگاهی به نوشته های امیرفرشاد ابراهیمی ( اطلاعاتی سابق و از مخالفان دولت ایران در خارج از کشور) در رابطه با شخصیت مدحی بیاندازید که می نویسد:

"مدحی به نامهای مستعار سید رضا حسینی و حاج رضا شجاعی سالهاست جزو باند قاچاق مواد مخدر و کالا در وزارت اطلاعات میباشد و سابقه تجاوز به عنف و آدم ربایی و دراختیار داشتن بازداشتگاه غیرقانونی را دارد. گفته میشود وی ۴ همسر دارد و (در دوره ریاست جمهوری خاتمی) در سال ۱۳۸۳ از وزارت اطلاعات به دلیل مفاسد بی شمار اخراج می گردد ولی با روی کار آمدن دولت احمدی نژاد مجددا وی به وزارت اطلاعات و بعد از آن دبیرخانه مجلس خبرگان دعوت به خدمت می گردد."

همچنین ادامه می دهد که :

"تصویر مدحی هم در سرکوب تظاهرات بعد از ۲۲ خرداد دیده شده ..."

تمامی این گفته ها موارد تایید نشده ای است که در وبسایت ابراهیمی آورده شده است، اما طبیعتا هر کسی که در سیستم جمهوری اسلامی و خصوصا در سپاه و اطلاعات کار کرده باشد مقداری از این جنایات و جرم ها را در طول زندگی انجام داده است. در همین حال همین افراد آنقدر برای غرب یا مدافعان دموکراسی در ایران مهم هستند که بدون تردید و حتی نظری به جنایاتشان ، بدون مقدمه وارد فاز تدارک همکاری و اقدام جهت سرنگونی حکومت ایران با آنها می شوند.

این نمایانگر اینست که ظاهرا امروزه مفاهیمی چون حقوق بشر، دموکراسی، رفراندوم یا حتی آزادی، نقطه ی تلاقی تمامی توطئه ها در دنیاست . دیری نیست که دموکراسی با بمب های هواپیماهای امریکایی بر عراق سرازیر شد و اکنون هم ناتو پروژه دستیابی به آزادی را با بمباران در شهرهای لیبی دنبال میکند.

اما موازی با این اپوزیسیون، امریکایی ها و هم پیمانان غربی هستند که هر یک بدنبال منافعی در ایران، خواستار سرنگونی جمهوری اسلامی در ایران شده اند. سیاست آنها همواره در برابر تغییر در ایران به گونه ای بوده که آنها نه خواستار تغییر در تمامی عرصه ها بلکه تنها خواستار یک تبدیل و جایگزینی در حکومت ایران هستند به گونه ای که بتواند منافع آنها را تامین کند. از همین رو هیچ گاه از روش هایی که منجر به رسیدن قدرت به دست مردم شود استقبال نمیکنند.

در طرف دیگر حکومتی قرار دارد که معضلات و مشکلات بیشماری را در برابر دارد و می بایست لحظه به لحظه درصدد تدارک راه حلی برای مشکلاتش باشد. مشکلاتی که در مواردی از آنها سخن گفته ایم و آخرین آنها که همچنان هم ادامه دارد دو پارچه شدن در مجموعه ی دولت و حکومت است.

ظاهرا آنچیزی که برای جمهوری اسلامی در این موضوع اهمیت بسیار دارد جنبه رسانه ای و تبلیغاتی آن است که با نشان دادن یک توطئه بتواند به شیوه ی خودش افکار عمومی را تحت تاثیر قرار دهد. اما در درجه ی اول مدل مصاحبه های اینچنینی که مختص تمامی دستگاه های اطلاعاتی است دارای سابقه ای روشن است، هر چند که ممکن است با یکی از مهره های خودشان که سالها در خدمتشان جنایت کرده است برخوردها از نوع دیگری صورت بگیرد.

 در درجه دوم رسوا کردن غرب و مهره هایش چه کارکردی می تواند در جامعه داشته باشد؟ آیا این به معنای پذیرش جمهوری اسلامی است؟  به هیچ وجه اینچنین نیست و مایوس شدن از جنبش تحت حمایت غرب لزوما به معنای پذیرش جمهوری اسلامی نیست. جامعه ایران به هیچ شکل به جمهوری اسلامی یا این چنین مدل حکومتی باز نمی گردد. در حقیقت نمایش این موضوع جامعه را به این فکر فرو خواهد برد که کدام آلترناتیو می تواند به واقع نماینده خواست آنها در گذار از جمهوری اسلامی باشد.

اما این جنگی است ما بین دو گروه که هر دو به نوعی از این چنین مدل هایی اطلاعات کافی دارند و حتی خودشان در برهه ای از تاریخ آن را تجربه و مزه کرده اند. نوشته ی زیر بخشی از مقاله ی "پیش‌زمینه‌های عینی اوضاع اقتصادی - اجتماعی ایران در دوران پیش از انقلاب " نوشته ی شاهو رستگاری است که کنفرانس گوادلوپی را که جمهوری اسلامی همیشه آن را جا می اندازد به نقل از منبعی دیگر گزارش میکند:

"در اوج قیام مردم ایران، به پیشنهاد ژیسکاردستن(رئیس جمهور فرانسه) سران چهار کشور غربی جیمی کارتر(رئیس جمهور امریکا)کالاهان(نخست وزیر انگلستان)هلموت اشمیت(صدر اعظم آلمان)در روز ۱۵ دی ۱۳۵۷(۵ ژانویه۱۹۷۹) برای گفتگو و رایزنی درباره بحران ایران، کنفرانس سه روزه ای را در جزیره گوادلوپ (از جزایر آنتیل کوچک در آمریکای مرکزی) تشکیل دادند. یک هفته قبل از برگزارى این کنفرانس، از وزارت خارجه فرانسه با صادق قطب زاده در پاریس تماس گرفتند و از قول ژیسکاردستن گفتند که آیت الله خمینى مى تواند نظرات و برنامه هاى آینده خود را به طور مشخص در نوشته اى براى ما بفرستد تا رئیس جمهور فرانسه آن را در کنفرانس گوادلوپ با رهبران سه کشور دیگر درمیان گذارد. صادق قطب زاده از جانب آیت الله خمینى این نوشته را تهیه کرده و به فرانسوى ها مى دهد. زمان برگزارى کنفرانس گوادلوپ، آیت الله خمینى از قطب زاده مى خواهد که موضوع را پیگیرى کند و مطمئن شود که نوشته به دست ژیسکاردستن رسیده است یا نه و آیا او این نوشته را در کنفرانس گوادلوپ مطرح خواهد کرد؟ نماینده وزارت خارجه فرانسه در پاسخ به قطب زاده مى گوید تحلیل فوق ژیسکاردستن را شدیداً تحت تاثیر قرار داده  است و حتماً در کنفرانس مطرح خواهد شد.(۱) در کنفرانس گوادلوپ که هفتم ژانویه (۱۷ دى ماه) پایان یافت، سران چهار کشور به این نتیجه رسیدند که شاه ماندنى نیست و بایستى با اسلام سیاسی وارد مذاکره شد." منبع: ابراهیم یزدى، آخرین تلاش ها و آخرین روزها، انتشارات قلم، چاپ اول، ص ۹۷ و ۹۸

جمهوری اسلامی می تواند با شکل های مختلف ساقط شود، اما آنچیزی که مهم است اینست که چه چیزی را جایگزین آن کنیم تا تاریخ را تکرار نکرده باشیم و بتوانیم انسانیت را در جامعه به عنوان مقدس ترین ارزش ها بشناسانیم. طبیعتا کشف واقعیت از میان این همه هیاهو در دنیای رسانه بسیار مشکل و پیچیده است. ما ادعایی مبنی بر کشف آن نداریم و تنها می خواهیم تا به هر راهی بدان نزدیک شویم. این نوشته نیز سعی کرد تا به صورت خلاصه این کار را انجام دهد تا در میان این همه دروغ و جنجال بتواند شفافیتی به موضوع ببخشد و این سوال را در برابر جامعه قرار دهد که آیا روی کار آمدن بسته ی دولت مورد حمایت غرب با چهره هایی که غالب آنها دستی هم در جمهوری اسلامی داشته اند می تواند منجر به بار نشستن خواست های ابتدایی در جامعه شود؟

تحریریه اشتراک

منابع:

مقاله شاهو رستگاری

http://www.wsu-iran.org/azad/shahoo_rastegar.htm

وبلاگ گفتنی ها (امیر فرشاد ابراهیمی)

http://www.goftaniha.org/۲۰۰۹/۱۱/blog-post_۰۹.html

واکنش نوری زاده به داستان مدحی

http://www.youtube.com/watch?v=۶۵eGzkBsJF۸&feature=related

روزنامه ایران پنجشنبه ۱۹ خرداد

http://www.iran-newspaper.com/۱۳۹۰/۳/۱۹/Iran/۴۸۱۱/Page/۱/index.htm