این یادداشت معترض چند ماه قبل در جواب اضهارات کدیور در خصوص همجنس گرایی نوشته شد که نگارنده به دلیل اوضاع جنبش مردم در آن زمان از انتشار ان خود داری نمود


شعر که نمی دانم . این دستها هم که تسبیح را به بازی می گیرند و تقیه هم که به کفم نمی رود و خنیاگری هم که هیچ نمی دانم رمالی هم. این آرمان های دربست به میعادگاه مرا به هیچ برزخ گاهی هم نمی کشاند ! این دو سه تار موی صورت هم که برایم ریش کدیورگونه نمی شود ! برادری چگونه آغاز کنم !رمق این پاها نفرین مرگ شده و هیچ طلسمی نمی گشاید جادوی نحس این حیران گاه را . بنویسم که نوشته باشم در این بازار بره فروشان سیاسی . داد نمی کشم . بمیرم اگر اعتراض کنم ! تا می توانی سیم جین کن . سره و ناسره کن .مویه که تومار میشود من کثافت پستو های برادران را در دهان متن تلتبار نمی کنم ! بگذار گربه شاخ بزند .ب.حیرانم ! حیرانم از این اعتماد به نفس ...شنیده بودم ما شرقی ها حافظه تاریخی خوبی نداریم اما نا تا این حد!

نماز نافله که گره گشایمان نشد .دکان بازار مبارزین بزرگ هزار رنگ زندگی،آنان که همیشه راه عبور از این برزخ خانه ها را می دانستند و اتاق های فکر را کلید در کف داشتند! هم

ای بابا !با تو از کدام دو دو تا چهارتا و حقوق و نیاز و آزادی بگویم . زمانی که نیاموختی از واژه همجنس گرایی به جای همجنس بازی استفاده کنی با واژه ها باید با جناب عالی بازی کرد . امیدی دیگر نیست . سالهاست که از تو جز شر به ما نرسیده ! به امیدت هرگز خیال نبسته ایم که راه از بی راه نشان می دهی .که گر طلبیم بودی خودت ....


شرط می بندم در خیابان هایی که سنگ آخرین دخلگاهم بود هیچ خیابانی گره گشای این درد بی دردت نمی شود!
تنهاییم که تجاوز می کرد به شقیقه ها و ورم رگان این عابرانی که در عمیق ترین نگریستن هایم ،فقط یاید عبور می کردند ومن بی هیچ ترین خاطره ،هرجایی شهرها یکی پس دیگری می شدم و هیچ چهار دیواری خانه من و هزاران من نشد از ترس دیده شدن هزار تو که راه را از بی راه میدانید....

آه من می توانستم در هیبت مبارزه مومن به هزار تازیانه ای اسطوره مرگ باشم

آه من می توانستم هزار هزار آیه کتاب مقدس را هزار هزار بار از بر کنم سوره لوط را

آه من می توانستم رمال تسکیت بخش امیدهای مرده جوانکان دل مرده خیابان امیرآباد باشم و یا شیاد دروغین ترین وعده های بی آبرو

آه من می توانستم برادریم را به تو که نمی دانم کیستی؟ ثابت کنم و اسطوره مرد ، دو زن عقدی و سه زن صیغه ای باشم تا شاید مرا به اصول صحیح انسانیت لجنیت راهی باز شود

اما نه به همجنس گرایی مشغولم مشتی!

طناب ها را که ببافی من حاضرم لعنت هزاران هزاز عجوزه را به جان بخرم و تا سالیان سال تنم رادر معابر غمومی ناقوسی برای بی شرمی پسران تازه بالغی کنم که از در هم لولیدن شرم نمی کنند دخترانی که از به هم عشق ورزیدن احساس گناهی نمب کنند.

راه صحیح و سعادت همین جاست . بخوان حتی اگر استغفرو الله هم از دهانت بند نیامد.

در هم پیچیده گی دو انسان ،دو عاشق, پیچش این رگها ،اندام های از فرم افتاده و زیبایی شناسی برآمدگی ها فرو رفتگی ها رهایی بخشی همین جاست . تصویر در لذت به رستگاری رسیده دو همجنس . رستگاری لای پاهای اوست . او که مرا با تمام فراز و فرود هایم برای انسان بودنم به نوازش می کشد مراقب باشم هموفوبیایت بالا نزند!.... اگر نیست که نباشد .بگذار کتاب مقدس انسان های چون تو ،از ترس زیر رو شدن جهان به دست ما لوطی ترین درهم تنیدگان به سکته بیفتد و مدام رعشه به جان قائران به جلبک نشسته آن کهریزک کده طاقه طاقه شودروی دلتان!

تازیانه بزن ما پسران نااهل بخت برگشته سالهاست که حیا نمی کنیم از اتاق فکرت تا جلاد خانه بتد انگشتی راه نیست . ما سالیان سال است که در شلاق خانه شما محبوسیم .......برادری که نمی دانیم تقدیمت !کدیور کنیم تا شاید به صراط مستقیم دست کشان ما باشی ! برادری یعنی یک دوجین ریش و دو زن صیغه ای و غیرت و ناموسی که نئشه اسطوره مردانه می کندتان و می کنید یک ملت را .....

به حال خودم و سرزمینم می گریم که تو در اتاق های فکرش برای آن نسخه صادر کنی !

لینک نوشته کدیور:
http://www.aftab-magazine.com/articles/۲۰۰۶۰۹۲.html