نوشته شده توسط: عابد رضایی
فیلم با این جمله از چه گوارا چنین آغاز می شود
شما باید همیشه در عمیق ترین جای قلبتان هر گونه بی عدالتی که در هر گوشه جهان بر هر کسی می رود را حس کنید

فیلم خورشید را دیدم Güneşi Gördüm محصول سال ۲۰۰۹، به زبان ترکی و به کارگردانی مهسون کیرمیزی اوقلو (خواننده سرشناس ترکیه)که وی بازیگر و فیلمنامه نویس و آهنگساز این فیلم نیز بوده حکایت روستایی است در منطقه ای از کردستان ترکیه که بر اثر سالیان جنگ طولانی بین نظامیان ارتش ترکیه و گریلاهای پ.ک.ک رو به نابودی بوده و در اثر این جنگ مردم این روستا در دو طرف جنگ یا کشته شده و یا ناچار به ترک دیار خود شده اند.
در فیلم ما با داستان زندگی دو بردادر که یکی نیز بینایی خود را از دست داده همراه با فرزندان و نوه های آنها هستیم که به چه سرنوشتی و در شرایطی دچار می شوند، که البته این سرنوشت عمدتاً نه خواسته ی  آنها بر اساس جبر حاکم رقم می خورد.
در این بین برادر بزرگتر که یک فرزند اش سرباز ارتش بوده و در درگیری با نیروهای پ.ک.ک کشته می شود و آن دیگری که عضو نیروهای پ.ک.ک بوده در اثر یک درگیری با ارتش و آن هم درست در شبی که برای دیدن پدر و مادر خود به روستا آمده غالگیر شده و به همراه ۶ همرزم دیگر خود جان می بازد، اما در سکانسی که در خانه ما بین این چریک و برادرش اتفاق می افتد در حالی که پدر و مادر التماس می کنند و مادر می گوید به خاطر من به خانه بازگرد فرزند روی به مادر خویش می گوید: من برای شما می جنگم نه برای خودم.
در عین حال در موقع خروج برادرش به وی می گوید اگر روزی در جنگ ما رو در رو شدیم چه می کنی و چریک در پاسخ می گوید:
اگر تو مرا کشتی من را تروریست می نامند و اگر من تو را کشتم تو شهید خواهی شد.
پس از کشته شدن وی ارتش با فشارهای فراوان آنها را بدون اینکه حتی محلی برای سکونتشان تهیه کند مجبور به ترک روستا کرده و آنها نیز برای زندگی در آرامش بیشتر به استانبول کوچ می کنند.
آنها پس از رسیدن به استانبول دو مسیر را در پیش می گیرند، خانوده ای که تلافات داده برای بقای زندگی از راه غیر قانونی به نروژ می رود و آن دیگری که پدری پیر است همراه با ۳ پسر که برادر بزرگتر دارای ۵ فرزند دختر و ۱ فرزند پسر به همراه همسرش بوده که در اثر ازدواج در سن ۱۳ سالگی و بارداری های پیاپی برای زائیدن یک پسر دچار بیماری ای در رحم شده که مداوماً منجر به خون ریزی در موقع ادرار همراه با درد های شدید می شود باقی می مانند.
پسر کوچک این خانواده اما در همان روستا نیز علاقه شدیدی به حرکات و زندگی زنانه از جمله گفتمان زنانه و کارهایی از قبیل لباس شستن داشته، که در استانبول به صورت اتفاقی با یک فرد ترنس سکسوال آشنا شده و در پی این آشنایی به تمایلات جنسی خود پی برده ولی به دلیل سرکوب های برادران بزرگتر که ناشی از فرهنگ عقب مانده ی روستا می باشد از خانه فرار کرده و در ادامه حتی برای گذران زندگی اقدام به تن فروشی می نماید.
خانواده ای که در مسیر غیر قانونی به نروژ است در دانمارک تحویل برادر زن داده شده که وی نیز مدت ۲۸ سال است که در تبعید به سر می برد و آنچنان که خود می گوید در سن ۲۶ سالگی به خاطر مبارزات ضد امپریالیستی و برای فرار از دست دولت ترکیه که خود آنها را فاشیست می نامد مجبور به فرار شده است.
او در مکالمه خود با پدری که یک فرزند اش را در این جنگ از دست داده و پسر کوچکتر اش که گویا به صورت اتفاقی در همین قبیل جنگ ها در اثر انفجار به صورت کامل یک پا ندارد می پرسد؟
اوضاع کنونی ترکیه به چه شکل است؟، در پاسخ می شنود ترکیه تماماً فقر است، جنگ و خون  با جملاتی کوتاه اما توأم با یأس می گوید آنها که در ترکیه می میرند چه گناهی دارند و این جنگ بین سران کشور است، چیزی حدود ۴۰ تا ۴۵ هزار نفر کشته شده و خدا هم نمی داند اینها چه کسانی هستند.
حیدر در پاسخ می گوید: مقتول و قاتل خود ما هستیم من امیدم را از آنجا بریده ام، اما حرف من را کسانی که در آنجا زندگی نمی کنند نمی تواند که بفهمند.
دایی ادامه می دهد که می فهمم در سالهای ۸۰ در شکنجه خانه دیاربکر بودم و می فهمم در آنجا چه می گذرد، وقتی از آنجا فرار کردم ۲۶ سالم بودم گفتنش راحت است اما در واقعیت ۲۸ سال است و هنوز هیچ چیز تعییر نکرده است و نخواهد کرد چرا که مسبب این اوضاع امپریالیسم بوده و هست و تا زمانی که اوضاع بدین منوال باشد جنگ و برادر کشی ها هم ادامه خواهد داشت.
آنها در طول مسیر به دام پلیس افتاده اما وقتی که به دادگاه می روند در حالی که آنها را می خواهند به ترکیه بازگردانند وی با تعریف زندگی خود و فرزندانش شانس ادامه زندگی در نروژ به همراه خانواده اش را به دست آورده و پسرش را نیز که یک پا ندارد به توسط کمک های دولتی درمان کرده و وی قادر به راه رفتن شده و این اتفاق خوش منجر بدان می گردد تا مادری که ۷ سال است یعنی از زمانی که فرزند اول اش در جنگ که در صف ارتشی ها بوده کشته شده است باز هم زبان گشوده و نام پسرش آزاد را فریاد بزند در حالی که او را به آغوش می کشد.
اما خانواده ی دیگر در حالی که زن پس از ۵ زایمان دختر ۱ فرزند پسر زاییده در بیمارستان بستری شده، پدر در خانه و دو برادر برای امرار معاش در اسکله مشغول به بارگیری و کارهای دیگر هستند و در همین حین در حالی که نوه پسر که عزیز ترین و کوچکترین فرد خانوداه بوده و هنوز در قنداق است خود را کثیف کرده است و دو خواهر بزرگتر اش که آنها نیز کودک بوده و مجبور به نگهداری او در نبود پدر، مادر و بزرگترها هستند در شادی داشتن ماشین رخت شویی او را برای شستن به درون ماشین انداخته و نوزاد فیلم سِرهات که نام گریلای کشته شده این فیلم را بر او نهاده اند نیز جان می بازد.
دادگاه نیز در پی چنین اتفاقی صلاحیت نگهداری فرزندان را به صورت اجباری از پدر گرفته و کودکان را روانه یتیم خانه می کند.
اما دو بردار هر روز و هر شب در پی یافتن برادر خود در خیابانها هستند تا وی را به خانه بازگردانند اما یک شب به صورت اتفاقی وی را در هیبت یک زن یافته و در یک تعقیب و گریز او را گم می کنند ولی همچنان عزم کرده اند تا او را اینبار یافته و وی را به قتل برسانند، به این امر برادر کوچکتر واقف بوده و این را به دوستی که به توسط او به گرایش جنسی خود آگاه گشته می گوید.
وی در یک قوطی گل خشکیده ای دارد و آن را برای دوستش چنین توصیف می کند:
این را از روستایمان آورده ام.
نام اش برفین و در کل دنیا یک حکایت دارد و آن نیز اینکه خورشید در کل دنیا یک عاشق داشته و آن برفین می باشد.
برفین عاشق خورشید است اما او را هیچ گاه ندیده است. چرا؟
چونکه می داند در صورت دیدن خورشید جان از کف خواهد داد.
اما برفین ها خورشید را می بینند و می میرند.
یک شب در حالی که وی برادرانش را در حالی که در پی وی هستند رویت کرده،  در حالی که برادران بزرگتر یک عکس از او در دست دارند به او می گویند آیا این فرد را می شناسی و او نیز از آنجا که به شدت تغییر چهره داده است می گوید آری من آن را برای شما می آورم و محل و ساعتی را برای قرار بدان ها پیشنهاد می کند.
سر آخر در محل قرار در حالی که برادران بزرگتر هنوز او را نشناخته اند می پرسند چه شد؟ تو قرار بود قادر را برای ما بیاوری و اما وی در پاسخ می گوید:
چه کارش دارید، او هم این گونه است و حق دارد به هر صورت که می خواهد زندگی کند، شما هم بهتر است فرزندانتان را برداشته و به روستایتان بازگردید، اما حین رفتن برادر وسطی (مامو) یک کلت بیرون کشیده و نام قادر را فریاد می زند.
قادر هم در این هنگام لباس زنانه اش را کامل از بدن بیرون کشیده لخت شده و کلاه گیس زنانه از سر برداشته و کله تاس شده اش را نمایان می کند.
بر می گردد و می گوید بزن، من این گونه زاده شده ام، خدا من را اینگونه آفریده است، بزن تا من در رودرویی با خدا از او بپرسم اگر من زن هستم چرا اینطور زاده شده ام، برادر بزرگتر (رامو) به برادر وسطی می گوید که نزن اما قادر همچنان اصرار دارد تا او را با تیر بزنند تا خلاص شود و او با شلیک یک تیر به قلب اش او را به زمین انداخته و رفته او را در آغوش کشیده و برادرش نام قادر یعنی کوچکترین برادر را فریاد می زند، قادر در آخرین هنگام زندگی اش در حالی که گل خشکیده برفین را به برادر قاتل خود هدیه داده، به خورشید نگریسته و جان می بازد.
رامو نیز در پی این همه مشقت با ترخیص همسراش از بیمارستان کوله بار خویش را بسته و باز هم راهی روستا می گردد.
وی در نامه ای به مدیر یتیم خانه چنین می نویسد:
از شما تشکر می کنم، از بیمارستان دولتی تشکر می کنم که همسرم یعنی خورشید خانه ام را معالجه کرد ولی دولت همچنان در مورد ما نا حق است، من به روستا بازمی گردم تا فرزندانم را در میان جنگ کنم.
آنها که جنگ را می خواهند ما مردان هستیم و مادران همیشه می گریند.
در پایان: اما فیلم بر یک نکته اشاره دارد، که یک فرد در غرب به توسط دولت کمک شده، معالجه می گردد تا با این واسطه حتی زبان مادرش را باز کند و از طرف دیگر انسان در ترکیه با گلوله پاسخ می گیرد و از منظر فیلم دولتها و امپریالیسم مقصر اصلی فقر، جنگ، کشتار و عقب ماندگی فرهنگی هستند.
لینک فیلم بر روی یوتوب

۲۱-۲۸  مه  ۱۸۷۱: پاریس در آتش و خون، هفته ی خونین کمون پاریس، هفته ی رزمِ سرنوشت ساز پرولتاریای جهانی. هفته ای که کمون پاریس شکست خورد، اما راه سوسیالیسم را گشود. مشعل فروزان کمون، حکومت کارگران انقلابی پاریس، همچنان الهام بخش مبارزان راه آزادی، برابری و برادری است. اصلاحات کمون، طراوت، مدرنیته وکارآمدی خود را همچنان حفظ کرده است. کمون پاریس به ناباوری ها و بیم و امیدها پایان داد.

امروز ۲۸ مه ۲۰۱۱ صد ها نفر دوستداران کمون پاریس در پای دیوار کمونارها در گورستان پرلاشز پاریس گرد هم می آیند تا یاد آخرین کمونارها را زنده نگه دارند. کمونارهایی که تا آخرین نفس به حکومت کارگری پاریس وفا دار مانده و در نبردی تن به تن و نابرابر در کوچه پس کوچه های باریک این گورستان،  کشته و یا در پای دیوار کمون تیرباران شدند. روزی که در پایان آن، آدولف تی یر به استانداران سراسر فرانسه نوشت : " زمین مملو از اجساد کشته شدگان است، اما این صحنه مهیب مایه ی درس عبرت است. "
آری کمونارها باز می گردند، نه به صورت هزاران نفر، بلکه میلیونها.
کمون پاریس ـ شهرآزاد
آیا کمون پاریس آرمان شهر بود؟ هرچه بود واقعی بود.ایده آلی بود برای دنیائی بهتر وعادلانه تر.هم چون ستاره ای سرخ در آسمان تیره جنگ، گرسنگی، شکست و خفت و خواری خلقی مبارزه و رزمنده درخشید. پاریس شهر رستاخیز طبقه ی کارگر، شهر دفاع مسلحانه ی توده ای برای آزادی ، برابری و جمهوری سوسیال و جهانشمول بود. در بهار ۱۸۷۱ ، پاریس شهرگلباران، نمونه ی آزادی و دموکراسی توده ای یعنی حکومت مردم برای مردم و توسط مردم بود.
 با کمون پاریس می توانیم سرخود را بالا بگیریم و بگوئیم آری، جهانی دیگر بدون نظم سرمایه داری ممکن است.            
کمون پاریس مظهر رفرم های سنجیده و اصلاحات اساسی، روابط اجتماعی مدرن، سازمان دهی جامعه و کار بر مبنای برابری واقعی و خودگردانی موسسات صنعتی و اقتصادی به شیوه ای انسانی و خالی از نظم، روابط و ضوابط سرمایه داری بود.
شکستن گیوتین و ممنوعیت اعدام و مجازات های غیر انسانی، شرکت فعال زنان در جامعه و برابری حقوق آنها با مردان، کم کردن ساعت کار و ممنوعیت کار شبانه برای زنان و کودکان، جدائی جدی دین از دولت، دوری از تنگ نظری های ناسیونالیستی و شوونیستی، آزادی هنری در تمام ابعاد آن، کارتئاتر ونقاشی، نویسندگی و شعر، برپائی انجمن ها، کلوب ها و سندیکاها، کاندیداتوری و انتخابات آزاد و عزل منتخابان در هر زمان که لازم باشد، ووو... این همه دست آوردهای کمون است.
 کمون پاریس محصول اراده ی توده های به پا خاسته و پرولترهای پاریس بود تا جمهوری ای از نوع جدید بر پا کنند.  
کمون پاریس بانی حقوق بشر و اومانیسم واقعی بود ونه آن حقوق بشری که به درستی رژیس دبره ازآن به عنوان" دین مدنی حقوق بشر" یاد می کند.
کمون پاریس زاده ی تئوری های ناب، قالبی، خالص و پیش گوئی های پیامبرگونه نبود. نه سوسیالیسم خرده بورژوائی و نه سوسیالیسم تخیلی بلکه واقعیتی زمینی بود که روی داد.
کمون پاریس نه آرمان شهربلکه حاصل پراکسیس طبقه کارگر در جمهوری ای اجتماعی و جهانشمول بود.حاصل پنج قرن مبارزات آزادی خواهانه از دوران عصر روشنائی تا انقلابات توده ای و پرولتری در اروپا و نیز سوسیالیسم فرانسوی با تکیه برنظرات بابف ، سن سیمون، اگوست کنت، پرودن، بلانکی و در پایان انجمن بین المللی کارگران بود.
کمون پاریس درغلیان می جوشید و می خروشید و در پی جامعه ای نو بود که به قول کارل مارکس رنگی از پیر کفتار زمان گذشته را با خود نداشته باشد. اما حکومت ورسای در جستجوی ارواح پلید گذشته گان تاریخ و در پی جمهوری پارلمانی بود.
               

کمون پاریس طی " هفته خونین "  ۲۸ـ۲۱ مه ۱۸۷۱ به خاک وخون کشیده شد. هزاران نفردر هر کوی و برزن، کمونار وغیرکمونار باهم قتل عام شدند. تر و خشک با هم سوختند. در این هفته و روزها بعد از آن هرکس دستانش سیاه بود به این معنی بود که دست به باروت زده و کمونار است ، هرکس کفش زرد رنگ ، مارکِ گودینو، که کفش اونیفرم گارد ملی بود، به پا داشت، فدره یعنی سرباز کمون پاریس محسوب شده و در جا اعدام می شد.
پیام سرمایه داری به کارگران نافرمان این بود: هر کس به حریم مقدس سرمایه، تجاوز کند سرنوشت شهروندان پاریسی در انتظار اوست . کمون پاریس را نابود کردند و چه بی رحمانه. بر سرش ریختند، از هر سوی ، تا در نطفه خفه اش کنند. اتوپی اش گفتند تا دست نا یافتنی جلوه کند. اسناد و مدارک همین اتوپی دست نا یافتنی را تا سالها پنهان کردند و به دست فراموشی سپردندش. اما دست آوردهای آن همچنان اعتبار خود را خفظ کرده و در هر جنبش دموکراتیک و انقلابی خود را نشان می دهد.
شهزاد سرمدی
پاریس ۲۸ مه ۲۰۱۱

 

سرویس خبری جهانی برای فتح ۱۶ مه ۲۰۱۱.

متن زیر بر پایه مصاحبه با حسن خالد شتیلا  تهیه شده است. وی اهل سوریه است که در سال ۱۹۴۴ در دمشق متولد شد. او دارای دکترای فلسفه سیاسی از دانشگاه پاریس است و سال‪هاست که به عنوان پناهنده در این شهر زندگی می کند. حسن شتیلا عضو حزب عمل کمونیستی سوریه است که در سال ۱۹۷۵ تاسیس شد. این متن توسط ما فشرده و ویرایش شده است اما تلاش کرده‪ایم بازتاب نقطه نظرات خودِ وی باشد.
***
 
جنبشی که در ۱۵ مارس در سوریه آغاز شد یک جنبش خودجوش است. این جنبش عکس‪العملی است به رنج‪های بی‪شمار جسمی و روحی است که توده‪های مردم در زندگی روزمره تجربه میکنند. این شرایط آگاهی خودبخودی‪ی را تولید کرده است. این آگاهی بدون دخالت یک حزب سیاسی که طبقه‪ی کارگر را نمایندگی کند و یک درک ماتریالیستی از اوضاع و ترجمان آن در قالب یک برنامه سیاسی را به میان توده ها ببرد، نمیتواند بالاتر رود.
من تمام چپ سوریه را متهم می‪کنم که آگاهانه یا ناآگاهانه تبدیل به بخشی لاینفک از ساختار قدرت شده اند. موضع آن‪ها این است که از طریق مذاکره با رژیم به این بحران پایان بخشند. موضع رژیم نیز همین است. آن‪ها در هشت سال گذشته در تاریکی زیسته، فلج  و از توده مردم جدا بوده‪اند. اکنون اعلامیه صادر می‪کنند و با جنبش ابراز همبستگی می کنند اما هنوز مبلغ مذاکره‪ی سیاسی با رژیم برای دست یافتن به اصلاحات تدریجی و صلح آمیز هستند.
این جنبش، که من جنبش مردمی برای انقلاب در سوریه می‪خوانمش، از زمانی که در شهر جنوبی درعا [با دستگیری دو جوان به خاطرِ شعارنویسی بر دیوار] شروع شد در جستجوی سرنگونی بشار اسد بوده است. از آن زمان در هر تظاهرات شعار اصلی «مردم می خواهند رژیم را سرنگون کنند!» بوده است.
این جنبش مانند خیزش‪های تونس و مصر خودجوش است با این تفاوت که بطور مثال در تونس یک قشرِ الیتِ سیاسیِ سازمان‪یافته و اتحادیه‪های کارگری از ابتدا در آن شرکت داشتند و سازمان‪های حقوق بشر و دیگر سازمان‪های جامعه‪ی مدنیِ  دارایِ ارتباطات بین‪المللی  در هر دو کشور درگیر بودند. در سوریه، اتحادیه‪های کارگری بخشی از دستگاه دولتی هستند (چپ و دیگر سازمان ها اجازه‪ی فعالیت در آن‪ها را ندارند) و سرکوب بسیار شدیدتر بوده است. هر سوری که از طریق اینترنت با سازمان‪های خارج تماس می‪گیرد خطر دستگیری و محاکمه در دادگاه‪های ویژه به اتهام «ارتباط با دشمن» و سال‪ها زندان را به جان می خرد. جریان‪های سیاسی از نوع جنبش «دیگر تحمل نمی‪کنیم!» که روشنفکران مصری و حتا کارگران را تحت تاثیر قرار داد در سوریه وجود نداشته است. روشنفکرانِ از همه‪ی گرایشات انقلابی حداقل ۱۵ سال در زندان سپری کرده اند.
خیزش در سراسر کشور و جامعه عمومیت نیافته است. بیشتر مانند یک‪سری خیزش‪های محلات است تا یک انقلاب متمرکز. تا کنون بازیگران اصلی آن جوانان تحصیل کرده و بیکار بوده‪اند که خواست دسترسی به مدرنیته را دارند.
کارگران صنعتی بطور فردی شرکت کرده اند اما شاید بتوان گفت بسیاری از مردم خیابان از اقشار لمپن پرولتاریا هستند -- یعنی کسانی که بیکارند و یا دارای مشاغل ثابت نیستند و بخور و نمیر زندگی می‪کنند. آنان چند روز این‪جا کار می کنند و چند روز آن‪جا و عمدتا درگیر مشاغل خدماتی مانند خدمتکار، حمال، دربان و غیره هستند. از هیچ نوع کمک های اجتماعی یا دیگر خدمات اجتماعی برخوردار نیستند. مولفه‪ی دیگر این جنبش از میان طبقه متوسط است؛ بویژه فارغ‪التحصیلِ جوانِ بی‪کار. حدود ۲۰ درصد از فارغ‪التحصیلان جوان بی‪کارند، نمی توانند ازدواج کنند زیرا به دلیل بیکاری و کمبود مسکن باید با پدر و مادر زندگی کنند.
تظاهرکنندگان مخلوطی از دختران و پسران هستند و از شرکت زنان استقبال میشود. می‪توان در فیس بوک دید که این جوانان چقدر خلاق هستند و در ادبیات، رسانه‪ها و سازماندهی متدها‪ی انقلابی
جدیدی را ابداع می کنند. متوسط سنی تظاهرکنندگان ۳۰ سال است در حالیکه متوسط سن در احزاب سیاسی و سازمان‪های جامعه مدنی احتمالا ۵۰ است.
این جوانان خواست‪های اجتماعی جلو نمی‪گذارند؛ آنان فکر می‪کنند دموکراسی و آزادی سیاسی همه‪ی مشکلات زندگی روزمره آنان را حل خواهد کرد. هدف عمده‪ی مشخص آنان علاوه بر سرنگونی اسد تغییر قانون اساسی است. آنان بطور خاص خواهان لغو بند ۸ قانون اساسی هستند که می‪گوید «حزب بعث سوسیالیست عرب» همراه با «جبهه ملی‪گرا و مترقی» که تعریف نشده کیستند، رهبر دولت است. این «جبهه ملی‪گرا و مترقی» به معنای دو حزب تاریخی کمونیست و ناصریست (پان عربی) است که با حزب بعث جبهه تشکیل دادند. البته آن‪ها دیگر نفوذ زیادی ندارند.
این جنبش قادر نبوده است که بطور جدی موجودیت رژیم را به چالش بگیرد. همانطور که گفتم، خطر آن است که توسط یک کودتای نظامی که ممکنست اسد را کنار بگذارد اما ساختار قدرت را دست نخورده بگذارد سقط شود یا اینکه جنگ داخلی دینی و قومی در بگیرد. برای بسیج میلیون ها سوری، این جنبش نه تنها خواست دموکراسی سیاسی بلکه باید خواست‪های اجتماعی را نیز جلو بگذارد که بتواند توده‪های مردم را در سطحی گسترده‪تر به میدان آورد.
طبق آمار سازمان ملل متحد قریب به ۲۵ درصد و طبق آمار عارف دالیا ( اقتصاددان مخالف رژیم) ۵۰ درصد مردم زیر خط فقر زندگی می‪کنند. هر‪چند اقتصاد سوریه بسیار قوی‪تر از تونس است اما طبقه‪ی میانه تبدیل به اقلیتی شده است. تحت رژیم بشار و پدرش، در نتیجهی خصوصی‪سازی شرکت‪های دولتی و آزاد کردن بازار و انباشت سرمایه در دست بخش‪های جدید بورژوازی، طبقات میانی خرد شده‪اند. بخشی از طبقه میانی توانست سرمایه انباشت کند در حالیکه بخش‪های دیگری که سابق بر این راحت زندگی میکردند اکنون مانند جمعیت مزدبگیر که اکثریت جامعه را تشکیل می‪دهند زندگی می‪کنند. کارمند دولت یا افسر ارتش باید دو تا سه شغل داشته باشد (مثلا، روزها معلم باشد و شب ها راننده تاکسی) که بتواند نیازهای خانواده اش را که به احتمال زیاد دارای افراد بیکار است، تامین کند. قیمت گوشت و میوه سر به آسمان می‪زند. قیمت‪های سوریه مانند فرانسه است. مردمی که با کار خود زندگی می کنند سال‪هاست که مزه‪ی گوشت را نچشیده‪اند. حتا باقالی که بخش لاینفک غذای ملی است برای کارگران مزدبگیر گران است. نخود و نان بخش بزرگی از غذای مردم را تشکیل می دهد. اقلام دیگر عبارتند از تربچه، زیتون، پیاز و چند سبزی دیگر، برنج و غیره. بلغور (تبوله) غذای همه است از مزدبگیران تا بیکاران.
برخلافِ مصر و تونس در سوریه عده‪ی کمی از راه توریسم امرار معاش می‪کنند. مامورین امنیتی توریست‪های خارجی را دنبال می‪کنند و جاذبه‪ی توریسم را از بین می‪برند در حالیکه کشور دارای دیدنی‪های باستانی زیادی است. سوریه می‪تواند در کشاورزی خودکفا باشد ولی نیست. مانند مصر بهترین گندم و پنبه صادر می‪شود و دولت گندم و پنبه‪ی نامرغوب وارد می کند.
دهقانان طرفدار خیزش هستند زیرا بورژوازیِ روستا و زمین داران بزرگ به لحاظ اقتصادی با رژیم متحدند هرچند ممکناست به لحاظ سیاسی متحد نباشند. اصلاحات ارضی منجر به تقسیم اراضیِ فئودالی در میان دهقانان کوچک شد اما دهقانان قادر به گرفتن کمکهای اعتباری و تراکتور و غیره نیستند. آنان همواره در معرض خشکسالی و برای قرض و وام در معرض وابستگی به فئودالهای سابق هستند. آنان اغلب برای فئودالهای سابق کار میکنند - چه بعنوان کارگر یا سهم بر و اجاره دار. اینکه مردم شهرهای کوچک و حاشیهی شهرهای بزرگ خیلی زودتر از مراکز شهری بزرگ به تظاهراتهای خیابانی پیوستند نشانهی همبستگی دهقانان با انقلاب است.
در دمشق و آلهپو که دو بزرگترین شهرهای کشورند و محل تمرکز کارگران صنعتیاند تظاهراتها محدود به چند دانشکده مانند دانشجویان پزشکی و علوم بوده است که در پایتخت دست به اعتصاب نشسته زدند. اتاقهای بازرگانی و صنایع این دو شهر نقش مخربی بازی کرده اند.
بزرگترین تظاهراتها در شهرهای درعا و روستاهائی چون نَوا و ذالخب بوده است. درعا هنوز نقطهی تمرکز جنبش و مرکز فقر است. مردم این منطقه عموما دهقانان کوچک یا بنا هستند. در دورهی دخالت سوریه در لنبان بسیاری از بناها برای کار ساختمانی برای بورژوازی لبنان و ثروتمندان کشورهای خلیج به این کشورها رفتند.  از آنجا که سوریه مجبور به خروج از لبنان شد، کارگران سوری بخصوص بناهای درعا نیز مجبور شدند به خانه بازگردند. برای آنان در سوریه هیچ کاری نیست زیرا ساختمانسازی در سوریه بسیار کم است. رژیم برای پائین نگاه داشتن قیمت ها بازار معاملات زمین و املاک را محدود نگاه داشته است. بیکاری بناها و کارگران ساختمانی یکی از دلایل آن است که چرا درعا چنین نقشی را در خیزش داشته است.
درعا مرکزمنطقهی هاوران است که بسیاری از روستاهایش به خیزش پیوسته اند. این جا منطقهی عمدهی تولید گندم است اما زمین آن آتشفشانی است و به این دلیل دهقانانش عموما فقیرند. گاه سوریهای دیگر مردم این منطقه را مظحکه می کنند و میگویند کارگران خوبی هستند اما سادهاند چون حاضرند برای هیچ کار کنند. به دلیل فقر، سطح سواد بسیار پائین است. مردم این منطقه از سنین بسیار کم شروع به کار می کنند. معمولا خیلی کم در مجلس نمایندهگی میشوند. بسیاری از دهقانان این منطقه در اصل از منطقه کردستان در شمال شرقی کشور هستند. وقتی در دهه ۱۹۷۰ بر روی رودخانه فرات سد ساخته شد دولت آنان را از زمینشان بیرون کرد و زمینهای مرغوبتر را به دهقانان عرب داد. رژیم به دنبال آن بود که یک «کمربند عربی» به دور این سد بسازد تا امکان رشد جنبشهای ملیگرایِ کُرد را در آنجا کم کند. بنابراین بسیاری از دهقانان کوچک هاوران دوبار درهم شکسته شده اند. یکبار توسط به اصطلاح ملیگرایان عرب چاپیده شده و سرکوب شده اند و یکبار هم به منزلهی دهقان و بنا.
به این دلایل، شهر درعا جزو اولین شهرهای شورشگر بود. عامل مشترکِ فقر مردم این منطقه را بسیار شجاع و آموخته به زندگی سخت کرده است. در سوریه، شکاف منطقهای عظیمی موجود است. ثروتمندان مانند فرانسه زندگی و خرج میکنند. اکنون تظاهراتها در هومس که نزدیک مرز لبنان است و بنییاس که شهری ساحلی در شمال است متمرکز شده است. هر دوی اینها توسط ارتش محاصره شده اند. هر دو شهر بسیار مهم اند زیرا به مناطقِ سنی نشین که اکثریتاند و کرانههای علوینشین متصلاند. (۸۰ درصد سوریها مسلمانان سنی هستند و بقیه علوی و مسیحی).
ساختار قدرت بر اساس طایفههای قوم علوی است. هرچند منحصر به آنها نیست. علویها در حکومت، ارتش و دستگاه امنیتی دست بالا را دارند. بشار اسد تلاش می کند اوضاع را تبدیل به جنگ داخلی میان سنیها، علویها و مسیحیها کند. و چپ می گوید برای پرهیز از این خطر باید از رژیم حمایت کرد. هر دو بر خطر دخالت خارجی در صورت جنگ داخلی تاکید می کنند. اما جنبشِ خیابان خیلی آگاه و روشن است و خواهان حفظ وحدت سوریه منجمله در مناطق کردی و شمال شرقی است.
شعار بشر این است: «خدا، سوریه و بشر. این است نیاز ما!». تظاهراتها شعار میدهند: «خدا، سوریه و آزادی. این است نیاز ما!». و «مردم سوریه متحدند، متحدند، متحدند». رژیم از دین برای مشروعیت بخشیدن به خود استفاده می کند و بشر را همردهی «خدا» میگذارد. همانند مصر، برخی سوریها نیز به خدا اشاره می کنند تا بگویند بشار بالاترین آتوریته نیست. در میان جوانان اشاره به خدا لزوما محتوای دینی ندارد اما میتواند داشته باشد. جوانان شورشی نسبت به این موضوع  آگاهند. آنان واژهی «آزادی» را اضافه می کنند که خود را از بنیادگرایان اسلامی متمایز کنند. در ابتدای جنبش در تظاهراتی در یک مسجد معروف، بنیادگرایان شعار «الله اکبر» دادند اما جوانان شعار می دادند: «آزادی، آزادی،آزادی». جوانان شعار دیگری را به میدان آوردند: «مردم سوریه ذلت نمیپذیرند!» و این شعار هم علیه رژیم است و هم علیه سلطهی امپریالیستی در جهان عرب.
زمینهی خیزش در سوریه و دیگر نقاط جهان عرب ذلتی است که این مردم از تجاوز امپریالیستی کشیده اند. مثلا جنگ اول خلیج که ارتش صدام را از کویت بیرون کرد [در این جنگ پدرِ بشار متحد جورج بوش بود] و اشغال عراق و قتلعامهای اسرائیل در غزه. ساختار قدرت در سوریه همانند دیگر رژیم های عرب هیچ نوع استراتژی برای رهائی ملی نداشته است اما همواره در مورد آن لفاظی کرده است. البته انفجاری که در سوریه رخ داد متاثر از انفجارات تونس و مصر بود. اما جنبشی که در ایران پس از ۱۳۸۸ به راه افتاد نیز بسیار مهم بود. من فکر می کنم خیزشِ ایران طلایه دار جنبشهای عربی بود.
 
تولد و رشد جامعهی مدرن سوریه

اگر تحلیلی ماتریالیستی از جامعه کنیم میبینیم که دو قشر بورژوا در سوریه هست: بورژوازی بوروکرات (آپارتاشیک) و بورژوازی سنتی بازاری. بورژوازی بوروکرات پس از به قدرت رسیدن حافظ اسد در سال ۱۹۷۰ رشد کرد. روسای ارتش و مقامات امنیتی بابت هر قرارداد میان دولت و سرمایهگذاران خارجی و یا دادن اجازه به بورژوازی سنتی برای راه اندازی پروژهای، ۱۰ درصد کمیسیون دریافت میکردند. به همین دلیل مردم اینان را «آقای ده درصد» میخوانند. به مرور همهی افراد دستگاه حاکم تبدیل به «آقای ده درصد» شدند و به این ترتیب سرمایهی مالی بزرگی در دست این قشر آپارتاشیک انباشت شد. وقتی بشار پسرِ حافظ اسد در سال ۲۰۰۰ قدرت را گرفت، این قشر آپارتاشیک شروع به سرمایهگذاری ثروت انباشته در بازار سوریه و بازار جهانی کرد.
اصلاحات اقتصادی رژیم بشار بازار را آزاد کرد و رشد بخش خصوصی را تشویق کرد. این امر بورژوازی بوروکرات را که از میان اقشار میانی برخاسته بودند ثروتمندتر کرد. همچنین در طبقه میانی شکافی پدید آورد. بخشی بسیار ثروتمند شد و بخشی دیگر امتیازات سابق را از دست داد. قدرت گیری حزب بعث [رُنِسانس] بورژوازی سنتی را از بین نبرد. شیوه تولید غالب سرمایهداری وابسته به امپریالیسم بود و همچنان هست. بورژوازی بوروکرات به دروغ نظامِ خود را «شیوه تولید اجتماعی» (به عبارت دیگر، نه سرمایهداری و نه سوسیالیستی به معنای مارکسیستی) خواند.
بعثیها در سال ۱۹۶۳ از طریق کودتا به قدرت رسیدند. و صنایع بزرگ و متوسط را ملی کردند و هدایت این شرکت ها را بدست اعضای حزب خود سپردند. در زمان کودتا حزب بعث فقط ۵۰۰ عضو داشت. بعدها درهایش را به روی انواع و اقسام فرصتطلبان باز کرد. پس از جدائی میان مصرِ ناصر و حزب بعث سوریه در سال ۱۹۶۱ [وقتی سوریه با پیشنهاد ناصر مبنی بر ادغام دو کشور مخالفت کرد] بسیاری از سوریها به جریان ناصریست پیوستند. وقتی بعثیها به قدرت رسیدند با اتکاء به ارتش یک به یک احزاب دیگر را درهم شکستند و نظام تک حزبی را برقرار کردند. قانون اساسی موجود نبود. حکومت فقط با اعمال زور جلو میرفت. در فاصلهی ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۰ (اسد در سال ۱۹۷۰ از طریق کودتای نظامی دیگری به قدرت رسید) بخش خصوصی به سرعت به بورژوازی بوروکرات پیوست. دولتمردان برای اداره اقتصاد نیاز به سرمایه داران بازار داشتند. این دورهی رونق زمین بازی و ساختمان سازی و تجارت واردات-صادرات بود.
کودتای اسد در سال ۱۹۷۰ پس از چند دهه بیثباتی سیاسی در نتیجهی رقابت میان مراکز قدرت، برای اولین بار دولت باثبات سوری را برقرار کرد. [قبل از استقلال سوریه از فرانسه، کشور سوریه در شکل فعلیاش موجود نبود]. بورژوازی بازار تبدیل به متحد ارگانیک بورژوازی کمپرادور شد (می گویم کمپرادور زیرا اینان نمایندگان شرکتهای چند ملیتی بودند.) بنابراین هر دو بورژوازی در رژیم حافظ اسد رشد کردند. او میخواست یک دولت قانونی با حضور نظامی قدرتمند در صحنه بینالمللی ایجاد کند. رویایش متحد کردن بلادِ شام تحت رهبری خودش بود.[ شام سرزمینی است که سوریه، لبنان، فلسطین و اردن در آن است و برخی اوقات در انگلیسی به غلط لِوانت خوانده می شوند.]
در سال ۱۹۶۸ قبل از کودتایش، او سعی میکرد بگوید که حزب بعث مارکسیست است و عوامفریبانه قول کمک به فلسطینیها را میداد.
اما در واقع اسد که هنگام اشغال بلندیهای جولان در سال ۱۹۶۷ ژنرال ارتش و وزیر دفاع بود، کمک به فلسطینیها را قطع کرد. او مانع قتل عام فلسطینیها در شمال اردن نشد - در سپتامبر سیاه ارتش سوریه کنار ایستاد و این قتل عام را نظاره کرد.[در سال ۱۹۷۰ پادشاه اردن جنبش فلسطین را در این کشور به خون کشید.] یک ماه بعد اسد دست به کودتا زد و همهی چپیها و به اصطلاح «رهبری مارکسیست» حزب بعث را زندانی کرد.
قانون اساسی، رئیس جمهور را قدرت عالی اعلام کرد و به او قدرت اعلام حکومت اضطراری، تحمیل حکومت نظامی، تشکیل دادگاههای ویژه، و تشکیل «تریبونال امنیت عالی کشور» را داد. رئیس جمهوری می تواند هر زمان خواست مجلس را منحل کند و در آن دوره خود فرمان براند. تمام بندهای قانون اساسی آزادیهای فردی و اجتماعی را تضمین می کند. مثلا، تشکیل تشکلات مدنی و تظاهرات کردن و غیره. اما قدرت ژنرال اسد همهی اینها را زیر پا گذاشت. این شرایط ویژه از سال ۱۹۷۰ بطور پیوسته موجود بود. البته برخی دوره ها چپ آزادی انتقاد و بحث داشته است.
بورژوازی بازار به یُمن اتحادش با بورژوازی بوروکرات، دوران رونق بزرگی را بر حسب انباشت سرمایه از سر گذراند. در سال ۱۹۷۵ ارتش سوریه وارد لبنان شد. آمریکا و اسرائیل با این دخالت موافق بودند تا ارتش سوریه بتواند جنبش های ملی لبنان و فلسطین را پایان دهد. این امر بازار سوریه را برای سرمایه و کار بزرگتر کرد. در همان حال پترودلارهای کشورهای خلیج (که از دخالت سوریه در لبنان اساسا راضی بودند) کمک بزرگی به اسد بود. او بخش بزرگی را صرف تحکیم دولت رفاه و استخدام صدهاهزار تن کارمند در مشاغل بیثمر و تحکیم دستگاه امنیتی که آنهم صدها هزار شاغل داشت، کرد.
فساد دولتی عمومی بود. برای مثال، برای گرفتن برگ تولد از شهرداری باید ۱۵ دلار رشوه پرداخت. اگر دستگیر بشوی باید ۱۵۰ دلار رشوه بدهی و بیرون بیائی و اگر بیدلیل دستگیر بشوی حداقل باید ده دلار رشوه بپردازی. هر تاجری باید حمایت یک ژنرال ارتشی را داشته باشد و کسی نمیتواند در رقابت با او جواز کسب بگیرد و اگر بگیرد به جرم «فساد» زندانی میشود.
نظام قضائی کاملا فاسد است. بطوریکه مردم هیچ احترامی برایش قائل نیستند. قوه مقننه تبدیل به «مجلس تحسین رژیم» شد. قدرت اجرائی تبدیل به مجری فساد شد.  ایدئولوژیِ «سوسیالیسمِ عربیِ» حزب بعث راهگشای ایدئولوژی خشونت عریان شد. رژیم نه به نام قانون که از طریق خشونت عریان حکومت کرده است.
گلوبالیزه شدن اقتصاد سوریه توسط بشار، در دههی ۲۰۰۰ دهسال پس از سقوط دیوار برلین و فروپاشی به اصطلاح اردوی سوسیالیسم [که سوریه متحدش بود] شروع شد. سوریه از تغییرات اقتصادی و سیاسی که جهان را در بر گرفته بود کنار نماند. بشار به اتحادیه اروپا نزدیکتر شده و در جستجوی ایجاد منطقه آزاد تجاری با همتایانش مانند تونس و مراکش بود. و تلاش کرد به آمریکا نیز نزدیکتر شود و موفقیتهائی هم داشت.
اما او از پدرش این نظر را به ارث برده است که قدرت بینالمللی سوریه وابسته به اتحادهایش است. از زمان سقوط شاه، این متحدین عبارت بوده اند از ایران و حزب الله لبنان و حماس. هم اسد و هم پسرش بشار به این اتحادها نگرشی ماکیاولی دارند که این اتحادها موقتیاند و نه استراتژیک. هر دوی آنها با اسرائیل مذاکرات مخفی آغاز کردند. حتا از طریق ترکیه مذاکرات نیمه بازی را با اسرائیل شروع کردند. و حاضر بودند در ازای تضمین امنیت از سوی قدرت های بین المللی بخصوص آمریکا، ایران و حزب الله و حماس را بفروشند.
رامی مکلوف [فامیل و متحد نزدیک بشار و کسی که روزنامه نیویورک تایمز (۱۱مه) وی را قدرتمندترین تاجر سوریه خوانده است] هشدار داده است که امنیت اسرائیل وابسته به امنیت سوریه است - یعنی امنیت بشار و دستگاه امنیتی اش در مقابل خشم توده ها باید حفظ شود. ( تودههای مردم اسم سوریه را «مکلوفستان» گذاشته اند).
اسرائیل در جنگ ۱۹۶۷ بلندیهای جولان را اشغال کرد و بعد از جنگ ۱۹۷۳ کماکان تحت اشغال نگاه داشت. از آن زمان تا کنون سوریه حتا یک درگیری مسلحانه با اسرائیل نداشته است و حتا یک گلوله به طرف اسرائیل شلیک نکرده است. زمانی که اسرائیل تاسیسات هسته ای سوریه را بمباران کرد رژیم اسد تلافی نکرد. اسرائیل تا حدی به بشار و باند وی اعتماد دارد.
رئیس جمهور فرانسه، سارکوزی، نیز تلاش کرده است تا بشار را نزدیکتر کند. او به بشار پیشنهاد داد که ای.ان.آ [نخبهپرورترین مدرسهی فرانسه که رهبران دولتی عالی مقام را تعلیم میدهد] دستگاه اداری سوریه را مدرنیزه کند.
بشار ۲ سال پیش بخش بانکی را لیبرالیزه کرد و به بانکهای خارجی و شرکتهای خارجی اجازه سرمایه گذاری با واسطهی بانک ها را داد.
در درون ساختار قدرت احساس قوی وجود دارد که اصلاحات سیاسی لازم است تا سرمایه بتواند بهتر انباشت کند و برای رونق سرمایه داری نیاز به یک ساختار قانونی هست. حتا در میان دولتی ها این گرایش هست که از طریق حکومت قانون و قانون اساسی جدید بخش اقتصادی و وضع اجتماعی لیبرالیزه شود. آمریکا و اتحادیه اروپا تلاش کرده اند بشار را تشویق به اصلاحات اقتصادی از نوع گلوبالیزاسیون نئولیبرالی و بازتر کردن قانون و حقوق دموکراتیک کنند. در دهه گذشته خواست احزاب سیاسی نیز همین بوده است. آمریکا و متحدینش تلاش کردند در تریبون بین المللی سوریه را متهم به قتل رفیق حریری نخست وزیر لبنان در سال ۲۰۰۵ کنند. اما اکنون فقط حزب الله را مقصر می دانند.
بنابراین صورت بندی اجتماعی-اقتصادی سوریه وابسته به گلوبالیزاسیون سرمایه داری است. این دو جدائی ناپذیرند.
 
خیزش به کدام سو می رود؟

اوضاع سوریه هنوز به نافرمانیِ مدنیِ عمومی نرسیده است. عمدتا به این دلیل که شعارهای مربوط به خواستهای اجتماعی و اقتصادی کاملا غایب اند. مشخصا مبارزه علیه گرسنگی، فقر و بیکاری. چنین شعارهائی همراه با شعار دموکراسی فقط در صورت وجود جبههی واحدی که در آن چپ نقش مهمی بازی می کند میتوانند به میدان آیند. اما در سوریه نه چنین جبههای موجود است و نه چپی.
«جمعهی مقاومت» در ششم مه نقطهی اوج جنبش تا کنون بوده است که قریب به ده هزار نفر در اقصی نقاط کشور شرکت کردند. این اعتراضات پراکنده، نامتمرکز و خودرو بوده اند. و نیروهای امنیتی بیرحمانه آن را سرکوب کردند. در دو ماهی که از خیزش میگذرد ۸۰۰ نفر کشته و ۸۰۰۰ نفر ناپدید و دستگیر شده اند. قشر سیاسی، منجمله چپ، این جنبش را «خیزش» میخواند. و کلمهی انقلاب استفاده نمیشود. این احزاب رفرمیست هستند اما فکرشان تفاوت زیادی با خود رژیم ندارد زیرا مانند رژیم خواهان اصلاحات تدریجی از طریق مذاکره هستند. تا کنون هیچ توافقی بین رژیم و اپوزیسیون شکل نگرفته است زیرا رژیم میگوید تا زمان قطع خیزش هیچ مذاکره ای نخواهد کرد اما اپوزیسیون خواهان آزادی زندانیان سیاسی و آغاز فوری مذاکرات است. از سوی دیگر، تودههای مردم حاضر به قبول مذاکرات نیستند. آنان در خیابان هستند زیرا خواهان تغییری هستند که از درون ساختار قدرت سرچشمه نمیگیرد بلکه علیه ساختار قدرت است.
چند سناریو محتمل هست. جنبش توده ای انقلابی راه را برای شکلگیری چپ نوینی باز کند که بتواند جنبش را متمرکز کرده و گسترش دهد. سناریوی دیگر آن است که اسلام سیاسی جنبش را تصاحب کند و آن را به سوی جنگ داخلی دینی منحرف کند. قریب به ۵ هفته پس از شروع خیزش گروههای کوچکی شروع به شعار سر دادن کردند که، «علویها را به گورستان و مسیحیان را به بیروت برانید». عجز چپ در گسستن از رژیم شرایط مساعدی را برای بنیادگرایان فراهم می کند. یک احتمال دیگر آن است که رژیم بشار با موفقیت جنبش را سرکوب و خود را تحکیم کند یا اینکه یک کودتای نظامی رهبریِ سیاسی کنونی را کنار زده و جای آن رژیمی بیاورد که دست و پایش توسط اتحاد با ایران و حزب الله بسته نیست. حتا اگر خیزش تودهای تبدیل به یک انقلاب شود، با خطر کودتا یا دخالت آمریکائی مواجه خواهد شد.
 
در باره بنیادگرایان اسلامی

قبل از به قدرت رسیدن بعث در سال ۱۹۶۳، اسلام سیاسی بسیار ضعیف و در حاشیه بود. فقط چند نماینده در مجلس داشت. در سال ۱۹۵۶ در یک انتخابات قسمی میان یک رهبر بعثی و یک رهبر شناخته شدهی اخوانالمسلمین، بعثیها با فاصلهی زیاد برنده شدند. سوریها همواره اینان و ملاها را مسخره میکردند.
اخوانالمسلمین همیشه ضد دموکراسی و انقلاب رهائیبخش ملی بوده است. اینان در سال ۱۹۸۰ دست به شورش مسلحانه برای استقرار رژیم اسلامی زدند - درست زمانی بود که کارگران، روشنفکران و دیگران شروع به سازماندهی مستقل از رژیم کرده و برای اولین بار در سوریه یک جامعهی مدنی در حال ظهور بود. رژیم این شورش مسلحانه را بهانهای برای سرکوب همه کرد. در «حما» که اخوان پایه دارد ۵ هزار مرد مسلح شورش کردند. رژیم شهر را محاصره و سرکوب کرد. در دو روز ۲۵ هزار نفر کشته شدند. حتا مگسها نتوانستند از محاصره فرار کنند. مسلمانان سنی، مسیحیان و کمونیستها و حتا بعثیها کشته شدند. ارتش به هر جنبدهای شلیک میکرد. امروز نیز در «درعا» دارند همین کار را می کنند.
در حال حاضر اخوانالمسلمین به دو شاخه منشعب شده است. یکی اسمش را عوض کرده و رشتههای پیوندی با رژیم دارد و به دنبال مذاکره است. دیگری اسم و اهداف اولیه را نگاه داشته است. پس از قتل عام «حما» حافظ اسد عضویت در اخوانالمسلمین را جرم اعلام کرد و مجازات اعدام برایش تعیین کرد. این شاخه عمدتا در خارج است و در میان مردم پایهی کمی دارد. سوریها بطورعام، چه چپ و چه راست منجمله سنیها اعتماد زیادی به آنها ندارند. با این وصف، با توجه به شکست کامل و مکرر احزاب دست چپی (ناسیونالیست، سوسیالیست و دموکرات) و فروپاشی «سوسیالیسم واقعا موجود» [بلوک شوروی که سوریه کمابیش با آن متحد بود] و تجاوز به عراق، افغانستان و فلسطینی ها، جامعهی سوری در جستجوی یک ایدئولوژی است. و دم دستترین آن اسلام به معنای عام کلمه است - چه اسلامیهای لیبرال مترقی و چه بنیادگرا. در این چارچوب گروهی کوچک میتواند باری دیگر با کمکهای عربستان اسلام را به منزلهی راه حل سیاسی به میدان آورد.
رژیمی که نمایندهی استثمار وحشیانهی اکثریت مردم است، به نام سکولاریسم و مدرنیته مردم را سرکوب کرده است. در دوران حاکمیت بشار اسد حجاب به مثابه نمادی که مردم خود را از رژیمِ به اصطلاح سکولار و مدرن متمایز می کنند عمومیت یافت - همراه با نمادهائی مانند نماز و زیارت مکه و دیگر آئینهای مذهبی.
واقعیتهای خیابان نشانهی آن است که جنبش مذهبی به منزله جنبش غائب است. حتا مومنترینها در جستجوی یک رژیم دینی نیستند بلکه دموکراسی و آزادی میخواهند. حتا اخوانالمسلمین فراخوان یک دولت مدنی را داده است. اما گروههای کوچکی چون سَلَفیها هم هستند [که خواهان بازگشت به مبدا اسلاماند]. اگر مردم آزادانه در انقلاب شرکت کنند و خواهان سرنگونی رژیم باشند، سلفیها خطری نیستند. در غیر اینصورت خطر دامن زدن به تفرقهی دینی و منحرف کردن خیزش به جنگی علیه مسلمانان علوی و مسیحیان هست.
 
کلافِ سیاسیِ پیچیده
 
سوریه نسبت به برخی کشورهای دیگر، یک کلافِ ژئوپلتیک پیچیده است. هدف مرکزی رژیمهای پترودلاریِ خیلج ( به رهبری عربستان) منفرد کردن ایران است. در سی سال گذشته سعودیها میلیاردها دلار برای گسترش نفوذ بنیادگرائیِ اسلام وهابی پخش کرده اند. عربستان میخواهد سنیها را علیه شیعههای عراق و لبنان برانگیزد و در سوریه راه را برای تغییر رژیم باز کند.
پیچیدگی آخر این است که آمریکائیها و اسرائیلیها نخست وزیر ترکیه، «افندی» اردوغان [ قبل از استعمار فرانسه، امپراتوری عثمانی بر این منطقه حاکم بود و از این کلمه به جای آقا استفاده می شد] را تشویق میکنند نقش همدست دیپلماتیک اسرائیل را بازی کند اما در ظاهر خود را ضد اسرائیل نشان دهد. نزدیکی میان سوریه و ترکیه (و آمریکا) میتواند نیاز سوریه به نزدیکی با ایران را به منزلهی پایگاهی علیه اسرائیل برطرف کند. در این کلافِ ژئوپلتیک همهی بازیگران - آمریکا، سعودی، ترکیه و اسرائیل -  در تغییر رژیم در سوریه دینفعاند تا بتوانند ایران را منفرد کرده، از شر حزب الله لنبان خلاص شوند و ترکیه را تبدیل به نیروی رهبریِ منطقه کنند.
اما باد میتواند در جهتی دیگر بوَزَد. یک جهت این است که رخدادهای جاری مساعدِ منافع ژئوپلتیک امپریالیستها باشد. دیگری این است که نقشههایشان شکست بخورد - اگر پروسهی انقلاب ادامه یابد و جامعهی سیاسی درگیر خیزش سوریه شود و اگر این پروسهها در تونس و مصر ادامه یافته و ارتش نتواند آن ها را سقط کند.
مهمترین سوال این است: در هر حالت - جنگ داخلی، دخالت خارجی، کودتا، اصلاحات بشار - آیا پروسهی انقلابی ۱۵ مارس ادامه یافته و راه را برای تولد یک چپ نوین و رهبری نوین باز خواهد کرد؟ دستاوردهای جنبش جاری هرچه باشد میتواند توسط ارتش و بورژوازی تصاحب شود. امروز جمعه ۱۳ مه است و این پروسه هنوز در خیابان های مصر، تونس، سوریه ادامه دارد و بر حمایت از فلسطین نیز تاکید میکنند. بنابراین همانطور که بلشویکها بسرعت یاد گرفتند، مسئله مهم انجام انقلاب نیست بلکه ادامهی آن است.
برگرفته از سایت حزب کمونیست ایران- م ل م (سربداران)

گفت و گو با ایگناسیو گارسیا
هژیر پلاسچی
از روز ۱۵ ماه می، یعنی همان ۲۵ اردیبهشت خودمان که تظاهرکننده‏گان اسپانیایی در ۵۷ شهر به خیابان آمدند و بعد میدان سُل را تصرف کردند. باز یک کشور اروپایی شاهد خروش مردمی است که از غارت نولیبرالیسم و استبداد دموکراسی‏های نمایشی غربی به جان آمده‏اند. معترضان میدان سُل (میدان خورشید) در مانیفستی که به نام «مانیفست کمپ خورشید» منتشر کرده‏اند، می‏نویسند: «ما که هستیم؟ کسانی هستیم که آزادانه و به خواسته‏ی خود آمده‏ییم و بعد از راهپیمایی تصمیم گرفتیم برای تداوم پافشاری بر عزت و گسترش آگاهی سیاسی و اجتماعی دور هم جمع شویم. نماینده‏ی هیچ حزب و سازمانی نیستیم. خواست تغییر ما را به هم پیوند می‏دهد. برای دفاع از شان و برای همبستگی با کسانی که امکان حضور در این مکان را ندارند، آمده‏ییم. چرا اینجاییم؟ آمده‏ییم چون یک جامعه‏ی نوین می‏خواهیم که در آن اولویت با زندگی باشد، نه با منافع اقتصادی و سیاسی. خواهان تغییر جامعه، خواهان تغییر در آگاهی اجتماعی هستیم. حمایت خود را از رفقایی که بعد از راهپیمایی بازداشت شدند اعلام می‏کنیم و خواهان آزادی آنها هستیم، بدون آن که مورد پیگرد قضایی قرار بگیرند. همه چیز را می‏خواهیم و الان می‏خواهیم. اگر با ما موافقی به ما بپیوند! خطر کردن و شکست خوردن از شکست خوردن بدون خطر کردن بهتر است»
ایگناسیو گارسیا با همین اسم عجیب و غریب، یک رفیق ناب اسپانیایی است که ماجراهای ایران را هم با علاقه‏ی تمام دنبال کرده است. با ایگناسیو زمانی که تازه از میدان خورشید بازگشته بود گفت و گو کردم. گمان می‏کنم میدان خورشید اسپانیا نیز درست مانند میدان التحریر همان بخشی از تاریخ ستمدیده‏گان است که باید به ما بیاموزد همواره در وضعیت اضطراری قرار داریم و به یادمان بیاورد که هر لحظه‏یی را برای ساختن تاریخ از دست بدهیم، دیر کرده‏ییم. آیا ما هرگز در شرایط مشابهی نخواهیم بود و آیا اینها همان روزها و لحظاتی نیست که باید بیاموزیم؟
ایگناسیو! این ماجرای اسپانیا از کجا شروع شده و چرا مردم به خیابان آمده‏ اند؟
این سوال پیچیده‏یی است. همین الان با یکی از بچه‏های گروه سخنگویی در میدان سُل صحبت کردم که خودش در مرکز «پاتیو ماراویاس» فعال است. این مرکز یک مکان اشغالی است، با سازماندهی افقی در شهر مادرید که در آن فعالیت‏های مختلفی علیه سلطه‏ی سیستم صورت می‏گیرد. در واقع فضایی است تا علاوه بر کسانی که در آن ساختمان اشغالی می‏مانند، هر کسی می‏تواند کاری را پیشنهاد کند و اگر با فضای آنجا هم‏خوانی داشته باشد، از این فضا استفاده کند. من خودم در این مرکز چند برنامه داشته‏ام. این رفیقم می‏گفت که دو ماه پیش، بچه‏هایی بین بیست و چهار تا سی ساله به خاطر نارضایتی از فضای رکود سیاسی و سیاست‏های اقتصادی حاکم و کلن جو عمومی تصمیم گرفتند این تظاهرات را راه بیندازند. اینها کسانی بودند که هیچ سابقه‏ی فعالیت سیاسی یا اجتماعی نداشتند، دانشجو نبودند و در فضای فعالان سیاسی و اجتماعی مادرید هم شناخته شده نبودند، ولی از طریق یک سایت در اینترنت و فیس‏بوک این ایده را راه انداختند. روز ۱۵ می در بسیاری از شهرهای اسپانیا این فراخوان داده شده بود و در آخر پنجاه و هفت شهر اسپانیا با این حرکت همراه شدند. با دو مضمون اصلی یکی این‏که احزابی که قدرت سیاسی را در دست دارند نماینده‏ی مردمی که قرار است به آنها رای بدهند، نیستند و اعتراض به سیاست‏های غالب نولیبرالی که هر کدام از دو حزب اصلی که در قدرت باشند در اسپانیا، چه حزب مردمی و چه حزب سوسیالیست که احزاب اروپایی اسپانیا محسوب می‏شوند، پیش می‏برند. سیاست‏هایی که از خیلی سال پیش دارند پیش می‏برند و خدمات عمومی را ضعیف می‏کنند و کلن هرچه را که به اجتماع تعلق دارد خصوصی می‏کنند. هر چیزی که سودآور است به شرکت‏های بزرگ خصوصی واگذار می‏شود و هرچه زیان‏آور است وارد بودجه‏های دولتی می‏کنند، به طوری که کل بستر رفاه اجتماعی که تا حدی وجود داشته در حال مضمحل شدن است و البته این مشکلی است که در کشورهای دیگر اروپایی هم وجود دارد. این روند به طور مشخص بعد از این بحران اقتصادی آخر شدیدتر شده است. اسپانیا دچار بحران مالی بدی است. حزب سوسیالیست زاپاته‏رو که هزار بار قسم خورده بودند هیچ‏کدام از امکانات دولتی‏ای که برای مردم وجود دارد، تحت هیچ شرایطی از بین نخواهند رفت، در تابستان گذشته پنج درصد حقوق کارکنان دولتی را کاهش دادند و رشد بازنشسته‏گی‏ها را متوقف کردند. به این دلیل که دولت اسپانیا چه در سطح سراسری و چه در سطح محلی و شهرداری‏ها ورشکست شده و در هر کدام اینها مشکلات مالی زیادی دارد، کلن همه‏ی خدماتی که دولت به شهروندان ارائه می‏داد در حال کاهش است.
جایی نوشته بودی که تلویزیون و رسانه‏های اسپانیا اخبار این شورش‏های مردمی را به طور کامل سانسور می‏کنند. این برای من که از ایران آمده‏ام و آنجا سانسور را تجربه کرده‏ام خیلی جالب بود که در دموکراسی‏های غربی هم این اتفاق رخ می‏دهد. می‏توانی در این مورد بیشتر توضیح بدهی؟
البته سانسور در اسپانیا پیش از این هم سابقه دارد. اما بله! روز ۱۵ می در پنجاه و هفت شهر اسپانیا این فراخوان داده شده بود. رسانه‏های اسپانیایی این ماجرا را هیچ پوششی ندادند، غیر از چند مقاله‏ی کوچک که گفتند هزاران نفر در شهرهای مختلف اسپانیا راهپیمایی کردند، در حالی که رسانه‏هایی مثل واشنگتن‏پست یا آسویشتدپرس خبر دادند تعداد تظاهرات‏کننده‏گان ده‏ها هزار نفر بوده است که خیلی به واقعیت نزدیک‏تر بود. فقط در مادرید احتمالن بین بیست تا بیست و پنج هزار نفر در تظاهرات شرکت کردند. ولی همان‏طور که گفتم این شکل از سانسور سابقه دارد چون رسانه‏های اسپانیا در مقاطع مختلفی که کل سیستم سیاسی دچار تزلزل و بحران شده، دیده شده که وقتی یک فرمانی از دولت مرکزی می‏آید و یا از سیستم حزبی، به آن عمل می‏کنند. مثلن هفت سال پیش در مادرید بمب‏گذاری شد. آن زمان حزب دست راستی مردمی در قدرت بود که یک گفتمان ناسیونالیست اسپانیایی خیلی خشن و یک موضع ضد جنبش باسک داشتند و حرف اولی که در تمامی رسانه‏های اسپانیا درآمد این بود که «گروه تروریستی اتا در مادرید بمب‏گذاری کرده است». همه‏ی رسانه‏های اسپانیا این خبر را چاپ کردند در حالی که هیچ خبری نبود و بالاخره هم مشخص شد بمب‏گذاری کار اتا نبوده است. این از جمله تجربیاتی است که نشان می‏دهد چقدر اینها وابسته به سیستم حکومتی و حزبی هستند. الان هم بعد از یکشنبه یک تعداد آدم وقتی به میدان سُل رسیدند تصمیم گرفتند در آنجا بمانند و شب اول هم خیلی کم بودند. نزدیک به صد و پنجاه نفر. همان شب، نزدیک ساعت پنج صبح پلیس آمد و میدان را تخلیه کرد. خبر این ماجرا از طریق اینترنت خیلی سر و صدا کرد و روز بعد ده برابر آدم آمد و به طور روزافزون به تعداد این افراد اضافه می‏شود. روز دوم برخورد سرکوبگرانه این بود که اعلام کردند این تجمع قدغن است که باعث شد باز افراد بیشتری به تجمع میدان سُل بپیوندند. امروز دیگر خیلی بزرگ شده بود و اصلن به نظر نمی‏رسد یک تجمع خودجوش باشد. میدان پر از چادر است. از جاهای مختلف به آنها هدیه می‏دهند. غذا می‏رسانند. همین امروز چهار سرویس توالت صنعتی برایشان از یکی از ایالت‏های اسپانیا فرستاده‏اند و ابعادش خیلی رشد کرده است. حالا دیگر رسانه‏های مختلف دارند مواضع مختلفی می‏گیرند. بعد از آن سکوت قبلی، وقتی رسانه‏های خارج از اسپانیا اخبار میدان سُل را پوشش دادند، رسانه‏های اسپانیا هم مجبور شدند به این اخبار توجه کنند. رسانه‏های متعلق به حزب سوسیالیست موضع انتقادی کمتری دارند و بیشتر سعی می‏کنند موج‏سواری کنند. مثلن امروز فعالان میدان سُل می‏گفتند که در برنامه‏ی حزب سوسیالیست آمده که مردم در میادین جمع شوند.
عجب!
آره! همین‏طور فی‏البداهه این را هم به برنامه‏ی انتخاباتی‏شان اضافه کرده‏اند در حالی که انتخابات سه روز دیگر است. در حالی که حزب مردمی خیلی مخالفت شدیدتری می‏کند و مثلن می‏گویند که چون انتقاداتی که به سیستم می‏شود از منظر چپ است، حزب سوسیالیست پشت این‏هاست و در خفا اینها را سازماندهی کرده وگرنه چرا اینها نمی‏روند در مقابل ستاد حکومت زاپاته‏رو تظاهرات راه بیندازند؟ چون میدان سُل که میدان مرکزی مادرید است، در مقابل ستاد حکومت محلی مادرید قرار دارد و حکومت محلی مادرید دست حزب مردمی است. حزب مردمی در مادرید نزدیک به بیست سال است که اکثریت مطلق آرا را به دست می‏آورد به غیر از نزدیک به ده سال پیش که حزب سوسیالیست و یک ائتلاف چپ شامل احزاب کوچک کمونیستی موفق شدند انتخابات را ببرند ولی دو نفر از نماینده‏هایی که قرار بود حکومت استانی را تشکیل بدهند انصراف دادند و دوباره حکومت دست راست‏ها افتاد. چون احساس عمومی این بود که این دو نماینده را راست‏ها خریده‏اند، ائتلاف چپ‏ها و سوسیالیست‏ها اعتبارش را از دست داد و دوباره راست‏ها حکومت محلی را به دست گرفتند.  
پس الان اعتراضات فقط در مادرید متمرکز است؟
نه در شهرهای دیگر هم هنوز ادامه دارد. اتفاقی که افتاده این است که آن گروه اولیه‏ی سازمان‏دهنده‏ی این اعتراضات اینقدر که مردم زیاد شده‏اند انگار که در جمعیت ذوب شده‏اند. مجمع خودجوشی تشکیل شده که تصمیمات خودگردانی می‏گیرد و دیگر متعلق به آن جمع اولیه نیست. حتا وب‏سایت خودشان را راه انداخته‏اند و آنجا می‏توانی ببینی که در شهرهای دیگر اسپانیا هم اعتراضات شبیه به این در حال شکل گرفتن است. الان یکی از دوستانم از بارسلون یک عکسی گذاشته که انگار بارسلون هم شلوغ شده است. در حد چهارصد _ پانصد نفر هم نیست. مانند مادرید، هزاران نفری است.
سازماندهی این جمعیت بزرگ باید خیلی کار سختی باشد. این کار به چه شکلی صورت می‏گیرد؟
وقتی مردم آنجا اردو زدند و شروع کردند به کمپ راه انداختن، یک مجمعی تشکیل دادند و وقتی دیدند اینقدر جمعیت زیاد شده است، شروع کردند جدا از این مجمع عمومی، کمیسیون‏ها و زیرگروه‏های مختلفی را تشکیل دادن برای مسائل تخصصی‏تر. مثلن یکی دارند برای ارتباطات که امور اینترنت را اداره می‏کند، یکی برای سخنگویی برای مصاحبه با رسانه‏هایی که آنجا می‏آیند، یکی دارند که کنش‏های مختلفی را برنامه‏ریزی می‏کند. مثلن پلاکاردهای مختلفی نصب می‏کنند یا اسم ایستگاه‏های مترو را عوض می‏کنند یا در خیابان آکسیون‏های مختلفی را راه می‏اندازند. یکی دارند که تدارکات آنجا را بر عهده دارد که خیلی کار سختی است. مثلن غذایی که مردم می‏آورند را تقسیم می‏کند، چادرها را مستقر می‏کند و کارهایی از این قبیل. یکی هم دارند به نام کمیسیون مطالبات که آنجا یک سری صندوق گذاشته‏اند تا مردم مطالبات خودشان را ارائه بدهند. چون دیگر آن مطالبات اولیه‏یی که این گروه اولیه که نامش «دموکراسی واقعی همین الان» است، داشتند مطالبات همه‏ی کمپ میدان سُل نیست. ماجرا خیلی گسترده‏تر شد و کسانی که در میدان مانده‏اند از آن گروه اولیه اعلام استقلال کرده‏اند. بنابراین مردم مطالبات خودشان را می‏نویسند و توی این صندوق‏ها می‏ریزند. این کمیسیون وظیفه‏ی جمع‏آوری و دسته‏بندی این مطالبات را دارد که قرار بود امشب اعلام شود که من هرچه منتظر ماندم خبری نشد. احتمالن به زودی روی سایت «میدان را تصرف کن» می‏آید. حتا الان در شهرهای مختلف اروپا هم که گروه‏های اسپانیایی در آنها فعالند تلاش می‏کنند تجمع‏هایی در میدان‏ها یا مقابل سفارت اسپانیا برگزار کنند.
ایگناسیو تا حدی در صحبت‏هایت در مورد عکس‏العمل حزب مردمی و حزب سوسیالیست توضیح دادی اما تا جایی که من می‏دانم یک حزب کمونیست سنتی خیلی قدیمی هم اسپانیا دارد. برخورد این حزب با معترضان میدان سُل چگونه است؟
اعضای این حزب خیلی در میدان سُل فعال ظاهر شده‏اند. با این‏که داخل کمپ میدان سُل خیلی اصرار می‏کنند که مستقل از هر حزبی هستند اما حزب کمونیست که همواره هم در انتخابات با ائتلافی از احزاب کوچک چپ شرکت می‏کند، در میدان فعالند. مثلن در فهرست مطالباتی هم که مطرح می‏شود یک بند به نفع حزب کمونیست است. نوع اصلاح سیستم انتخاباتی که مطالبه می‏کنند سیستم حزبی را زیر سوال نمی‏برد اما درخواست امکانات بیشتری برای احزاب کوچک‏تر دارد. خیلی جالب است. بچه‏هایی که در انجمن‏های افقی‏تر و آنارشیست‏وارتر هستند خیلی متوجه این جریان نیستند و انگار برای آنها خیلی مهم هم نیست. من الان با بچه‏ها صحبت می‏کردم، می‏گفتند بیشتر از این‏که چه مطالبه‏یی آنجا مطرح شود مهم این است که مردم وارد صحنه شوند و صحبت کنند و مشارکت داشته باشند. حزب کمونیست هم دیروز اعلام کرده بود که اگر ستاد انتخاباتی کل کشور این تجمع را ممنوع اعلام کند از مردم خواهند خواست که در میادین حضور پیدا کنند.
یعنی ممکن است تجمع در میادین را ممنوع اعلام کنند؟
نه! دو روز پیش ستاد انتخاباتی استانی که دست حزب مردمی است، گفته بود که این تجمع با برگزاری انتخابات تداخل دارد و بنابراین نباید ادامه داشته باشد. پلیس هم آمد اما جمعیت اینقدر زیاد بود که مجبور شدند بروند. چون قانون انتخابات اسپانیا به این صورت است که در روزهای قبل از انتخابات فقط احزاب و انجمن‏های مختلف می‏توانند مراسمی را برگزار کنند که ربطی به انتخابات داشته باشد. ولی ستاد انتخاباتی کل کشور که دست سوسیالیست‏هاست ترجیح می‏دهند خشونتی رخ ندهد تا هم تصویرشان خرابتر از اینی که هست نشود، هم بتوانند موج‏سواری کنند و هم تبدیل به بحران بدی نشود که بتواند دولت مرکزی را متزلزل بکند.
اسپانیا تا جایی که من می‏دانم یک سنت قدرتمند آنارشیستی هم دارد. آنارشیست‏ها چه نقشی در این اعتراضات دارند؟
اینها خیلی قوی هستند ولی دیگر به اسم آنارشیست فعالیت نمی‏کنند. همین مراکز اشغالی که تعداد زیادی هم هستند از همان سنت می‏آیند. ولی وقتی از جوان‏های چپ رادیکال در میدان سُل می‏پرسی که مراجع فکری‏شان چه کسانی هستند از نگری حرف می‏زدند، از زاپاتیست‏ها حرف می‏زدند. من بیانیه‏ی رسمی از سی. ان. تی که یکی از مهم‏ترین تشکل‏های آنارشیستی اسپانیا است، ندیده‏ام اما کسانی که من از سی. ان. تی می‏شناسم درگیر کمپ میدان سُل هستند ولی به صورت رسمی نمی‏دانم که چه گفته‏اند.
خودت فکر می‏کنی نتیجه و دستاورد این اعتراضات چه باشد؟
به نظرم یک مقدار کور می‏رسد. چون انتخابات روز یکشنبه برگزار می‏شود. احتمال می‏دهم تا روز یکشنبه ادامه خواهد داشت. بعد از انتخابات یک سیاستمداری می‏رود تا با آنها مذاکره کند، اینها هم که قبول نمی‏کنند. رسانه‏ها پوشش خبری را کم می‏کنند. مردم هم کمی خسته می‏شوند و تعداد جمعیت کمتر می‏شود. بعد هم احتمالن یک خشونتی هم بشود. گمانم می‏خواهند این ماجرا را به این شکل اداره کنند. شاید هم موجب این شود که جلوی سقوطی که ائتلاف چپ دارد در این سال‏ها طی می‏کند و دفعه‏ی آخر از چهارده نماینده در مجلس به سه نماینده رسیده بودند، گرفته شود. آدم‏هایی هم که آنجا هستند حرف‏های مختلفی می‏زنند. در عین حال چیزی که امروز کمی من را دلسرد کرد این بود که اکثر فعالانی که در این کمپ کار می‏کنند موافق تحریم انتخابات هستند ولی این حرف اصلن در رسانه‏ها پر رنگ نمی‏شود که البته طبیعی است. ولی در فهرست مطالبات هم همین‏طور. مطالبه‏ی اصلاح قانون انتخاباتی که ظاهرن قرار است طرح شود نظام احزاب سیاسی را زیر سوال نمی‏برد و حتا آن را قوی‏تر هم می‏کند، چون می‏خواهند که انتخابات کاملن دولتی شود و سرمایه‏ی شرکت در انتخابات از طرف دولت تامین شود. بنابراین فاصله‏ی بین سیاستمداران و مردمی که فقط رای می‏دهند افزایش پیدا می‏کند. ولی این معلوم نیست. اگر این موجب شود که مردم عادت کنند که در سرنوشت خودشان دخالت کنند، یعنی همین کاری که دارند در سُل انجام می‏دهند و زمانی که سُل خاموش شود، همین کار را حتا در ابعاد کوچک‏تر تکرار کنند، می‏تواند تاثیر خیلی خوبی در غنی شدن فرهنگ سیاسی مردم بگذارد و سطح مبارزه‏ی مردم را رشد دهد. ولی این یک اگر بزرگی است. تا الان به نظر من نظام حزبی را تقویت می‏کند و این بستگی دارد که بعد از روز انتخابات چه اتفاقی رخ دهد. ولی چون در هفته‏ی قبل از انتخابات پیش آمده من کمی مشکوکم که خاموش شود. مردم هم بگویند تمام شد. کسانی که فعالیت می‏کردند به فعالیت‏هایشان ادامه بدهند و کسانی هم که هیچ کاری نمی‏کردند یک سرخوردگی و یک نفرتی از دولت که به مطالبات آنها عمل نکرده در دلشان می‏ماند. وقتی دارم تعریف می‏کنم می‏بینم یک طورهایی خیلی شبیه ایران است. فقط میزان خشونت خیلی تفاوت دارد. اتفاقن جالب است که رسانه‏های راستی که ظاهر درون نظامی ندارند، یعنی کمی پا را بیرون می‏گذارند تا بین لیبرال‏های ضد حزبی و راست‏های ناسیونالیست طرفدار پیدا کنند، بعد از گزارش‏های اولیه حمله‏ی شدیدی را علیه کمپ میدان سُل آغاز کردند. کسی را بین جمعیت پیدا کرده بودند که طرفدار رژیم کاسترو است و روی او متمرکز شدند که این رهبر اعتراضات است و اینها اغتشاش‏گرند و فریب‏خورده‏ی احزاب چپ هستند. امروز هم اعلام کردند که اصلن اینها توسط گروه‏های تروریست آموزش نظامی دیده‏اند. یعنی همان ابزارهای پروپاگاندایی که تو از ایران می‏شنوی. فقط خشونت کمتر است آن هم به این دلیل که حزب سوسیالیست بلد است خودش را به نوعی حتا با اشکالی خیلی مسخره، با حرکت مردم تطبیق بدهد، نه این‏که مردم را بکشد یا زندانی کند. البته چند نفری بازداشت شدند ولی مجبور شدند رهایشان کنند. حالا هم یکی از مطالبات این است که اینها را پیگرد قضایی نکنند. البته در خود سُل شعارهای ضد حزب سوسیالیست داریم.
ایگناسیو! وقتی در مورد میدان سُل صحبت می‏کردی من خیلی توی ذهنم میدان التحریر مجسم می‏شد. فکر می‏کنی چقدر این اتفاقات در اسپانیا از خاورمیانه و انقلاب‏های این منطقه متاثر بوده است؟
حتمن متاثر بوده، حتمن. اصلن همین که در یک میدان است به وضوح از التحریر تاثیر گرفته. مردم اینجا در همان سطح رسانه‏هایی که در دسترسشان است اخبار خاورمیانه را دنبال می‏کردند. الان در میدان سُل تابلوهایی که خود مردم می‏گذارند را می‏بینی که میدان سُل را به اتفاقات کشورهای عربی، به مصر و تونس و لیبی و بحرین و سوریه و یمن ربط می‏دهند. جالب بود که یک سری شعار هم به زبان عربی دیدم در حمایت از کردها. بالاخره در اسپانیا با این‏که در ساختار سیاسی بین‏المللی اروپایی قرار دارد، یک اقشاری از مردم لااقل حس نزدیکی بیشتری می‏کنند با خلق‏ها و مردمی که دور مدیترانه زندگی می‏کنند. بعد این حس فاصله‏ی مردم با حکومت‏ها مسئله‏یی است که همه جا می‏بینی. می‏بینی که مردم از طریق شبکه‏هایی که حداقل ظاهرشان عمودی نیست خودشان را سازماندهی می‏کنند. مردم وقتی حوادث کشورهای عربی را می‏دیدند یک احساس حسرت و غبطه می‏کردند که ما اسپانیایی‏ها هیچ وقت هیچ کاری نمی‏کنیم و باید یک کاری بکنیم علیه حکومت.
تونی نگری در همان بحبوحه‏ی ماجراهای تونس برای دانشجوی سابق تونسی‏اش نامه‏یی نوشت که در آن آمده بود: «سخن گفتن از تونس امروز، در واقع به معنای سخن گفتن از خود اروپاست. از کجا معلوم، شاید اروپایی‏ها هم نوبت‏شان برسد که خود را از دست رژیم‏های مستبدشان آزاد سازند». تو به عنوان یک اروپایی گمان می‏کنی روزی برسد که سیستم‏های حاکم بر کشورهای اروپایی از هم بپاشد؟
روزی چنین اتفاقی رخ خواهد داد اما با توجه به این‏که هنوز کسانی فکر می‏کنند با یک آلترناتیوی در خود سیستم انتخاباتی و حزبی می‏توانند به نوعی نظام را عوض کنند، هنوز تا آن روز فاصله داریم. تو اینجا شعاری مانند «الشعب یرید اسقاط النظام» را که در مصر می‏دادند نمی‏شنوی. مطالبات وسیع‏تر اما مقطعی‏تر است. مردم البته حرف از انقلاب می‏زنند اما اصلن حرفی از این‏که نظام را سرنگون کنند نیست و این‏که هنوز در بین مطالبات، چیزهایی در مورد سیستم انتخاباتی هم مطرح می‏شود نشان می‏دهد که یک قشر وسیعی از معترضان می‏خواهند در سیستم انتخاباتی موجود شرکت کنند و کسانی که طرفدار تحریم انتخابات هستند هنوز حتا جرات نمی‏کنند در حضور اینها صدایشان را خیلی بلند کنند چون فکر می‏کنند که نیروهایشان را از دست خواهند داد. بنابراین به نظرم هنوز این سیستم بازی انتخاباتی کارآیی خودش را برای ساکت کردن مردم از دست نداده است.

« آنچه از حرکت واقعی تاریخ در خاورمیانه و شمال آفریقا باید دید »

انقلابیونِ خاورمیانه و شمال آفریقا ، هشدار دهندگانی هستند که این هشدار را به منزله ی درک انتقادی- ماتریالیستی از  پیرامون خود و تاریخ ، در جامعه جهانی و نیل به دنیایی بدون طبقات جلوه میدهند.

دموکراسیِ عالم گیرِ سرمایه داری، دموکراسی بورژوایی است که هیچ کس حق انکار آنرا ندارد. ما هم منکر آن نیستیم بلکه در صدد تحلیل و نتیجه ای هستیم که با قراین موجود جز به تخاصم طبقات فرودست با دموکراسی بورژوایی نمیانجامد. حاکمیت ِ مردم بر مردم موجود که همانا حاکمیت مردمانِ طبقات ثروتمند و حاکمه‌ی سرمایه داری از دولت‌مردان و دولت‌زنان ، ارتش و پلیس ...  بر توده ها ی فرودست و طبقه کارگر از طریق بازارهای آزادِ بهره کشی و سرمایه ، بانک ها و کارخانه ها است، برای کارگران و خیل تنناشُسته ی عظیم در سراسر جهان کاملا باید روشن گردد.
این روشنی‌بخشی در اولین قدمهای خود بعد از قرنها حاکمیت سرمایه داری در« کشورهای قاره آفریقا: مصر،تونس، لیبی، الجزایر، مراکش ،و در خاورمیانه : اردن،یمن،عراق ،بحرین،سوریه» تا به امروز در حال شکل گیری است.هر روزکه از خواب بیدار می‌شویم، شاهد اخبار رسانه های مسلط سرمایه داری از بی بی سی، الجزیره،سی ان ان، یورونیوز، خبرگزاری جمهوری اسلامی، پرس تی وی،... در مورد وقایع درحال وقوع در این کشور ها  هستیم ،از یک سو شاهد واکنشِ دولت ها و کنفرانس ها و اتحادیه های کشور های سرمایه داری در مورد انقلاب ِ«نان،آزادی،برابری،کرامت انسانی» هستیم  و از سوی دیگر شاهد  صدا ها وشعارهای اصیلی هستیم که از دل این مبارزات انقلابی بیرون می زند.
در این اطلاع رسانی جهانی هم  - دموکراسی بورژوایی -  نقش به اصطلاح دموکراتیک خود را بازی می کند. دموکراسی که طبقات فرودست از شرکت در آن بازداشته می شوند و صورت وجودی دموکراسی برای آنان  خیال پردازی ای  بیش نیست. رسانه ها و طبقات مسلط به صورت تلویحی و دستکاری شده به بیان خبرها اقدام میکنند و تلاشهای طاقت فرسای انقلابیون را مصادره می کنند. در رسانه های داخلی به دروغ و فریب لقب و جهتِ بیداری اسلامی به انقلابی گری در این کشورها میدهند و در رسانه های خارجی  عمل و اندیشه انقلابیون را به کثافت موجود «پرودمکراسی- لیبرالی»کشورهای غربی و اروپایی نسبت می دهند. اما در این بگیر و ببند های سرسام آور که ذات اندیشه ی سرمایه در قرن حاضر است، انقلابیون بدون توجه به طرفداری انحراف گونه آنان ، مسیر انقلاب ضد سرمایه داری را برای جهانیان و آیندگان می گشایند.
طبقه ی مسلط سرمایه داری ، دولتمداری و از جمله دولتمداریِ دمکراتیک را به صورت اصل و عنوانی مطرح کرده است که به بقای مدام گرفتار شده است و نابودی و از میان بری آن ، راهیست برای پیشروی به سوی دنیای بدون طبقات . دراین نابودی ِ دولت و حاکمیت سرمایه ، سازمان اشتراکی و شورایی که به دست جنبش متحد طبقه ی کارگر در طول مبارزات انقلابی فرودستان وتودههایی که به این سازمان می گروند، بوجود می آید؛ نقشِ بازوی جلو برنده ی انقلاب را دارد. نطفه های این سازمان با شروع اعتراضات طبقه کارگر به صورت تشکل های مخفی و علنی کارگری،کمیته ها و سازمانهای محلی وشهری کارگری،تشکل های دانشجویی مستقل و کمونیست و... جوانه می زنند و با بدست گیری نبض اعتراضی جامعه به پیش حرکت می کند. سازمان اشتراکی که به سعی و تلاش انقلابیون رشد خواهد کرد در مصاف و رویایی با حملات نظام سرمایه داری  درموقعیت و شرایط زمانی و قوایی موجودِ خود در اولین اقدام ؛ در نگه داری و مقاومت  ومحافظت  از افراد و سازمان خود باید دست به تلاشی همه جانبه وفرامحلی بزند و در قدم بعدی ، از این ایستادگی و مقاومت دست کشیده وبرای حمله ی همه جانبه به نظام سرمایه داری متحد شود.
در تونس - زمستان ۲۰۱۱-  بر زبان یکی از کارگران عرب  که در جلوی ساختمان نخست وزیری به زدوخورد با پلیس میپرداختند این جمله جاری شد :  « ما خواهان این هستیم که هیچ یک از دولتی‌های معدوم شده دیگر برسر کار نباشند این انقلاب توسط ما انجام گرفته و ما نماینده نمی خواهیم ، ما خود با تشکیل سازمان خود به سرانجام پیروزی می رسیم». این نهایت نواندیشی یکی از افرادیست که هنوز از نظر نخبه گان و سیاسیون بورژوازی  از لحاظ فرهنگی ،اقتصادی وسیاسی زیر یوغ دموکراسی سرمایه دارانه آنان است واین اولین پاسخ ونهیب کارگران جهان است به آنهایی که دم از فراگیری و گستردگی موج بورژوایی سبز در سال ۸۸-۸۹ در تمام ایران می زنند. طبقه ی کارگر ایران نیز از وجود و حضور پرشمار این فعالین و افراد در طبقه ی خود هرگز بی نصیب نبوده است و دلیل این ادعا وجود ِ خواهش ِ هر روزه ی مدافعان موج سبز ؛ «سلطنت طلبها،اصلاح طلبان،لیبرال های ناسیونالیست،دموکرات های کُرد و ترک و عرب و...» از کارگران و رد وطرد این خواهش ها از سوی طبقه کارگر برای پیوستن به موج سبز است. موسوی نخست وزیر آیت الله خمینی،نماینده امروز رفرمیستهایی است که از سال ۷۸ در آب نمکِ مبارزات پارلمانی دولت سرمایه داری ایران خوابانده شد ودر سال ۸۸-۸۹ با غریوهای دیوانه کننده ی سازمان یافته در بین طبقه بورژوا و خرده بورژوازی ، یا حسین میر حسین شد.  و در آخر باکمرنگ شدن حضور آنان در خیابان های شهرهای ایران که به دلیل همان سیاست های مسالمت جویانه ی ناکارآمد خرده بورژوازی است ، تنها از این میان نصیب آنان  بالای پشت بام ها وشعارهای فضایی و مدد جویانه و ماوراییِ  :« الله اکبر، یا حجت بن الحسن ریشه ی ظلم رو بکن » گردید .
مقابله ی طبقه کارگر با نظام سرمایه‌داری به صورت تئوری و عملی ، نتیجه ای جز عمل و مبارزه ی سیاسی ندارد.کارگران خود را در ازای حقوق ومزد میفروشند ؛ این تحلیلی از وضع طبقه کارگر می باشد که از پیدایش دنیای سرمایه داری تا به امروز در عصر سرسامِ انسان ها و همزادان فایبر گلاسی ،آهنی،رایانه ای آنها ، یعنی رباتها و ماشینها وشبکه های مجازی شده است. سالها بود که سرمایه داری می گفت:  « رباتها وماشینها ، به کل، جایگاه کارگران در تولید و نیروی مولده ی این طبقه را خواهند گرفت» ، حال در قرن بیست ویکم مغزهای علمی و البته تخیلی - توهمی بورژوازی همه، امید به یک هدف دیگر دارند : «در آینده، رویای فاصله ی بین دنیای واقعی و مجازی را از بین می بریم» . دیگر آن شعار نظام سرمایه، یعنی تصاحب جایگاه و پایگاه طبقه ی کارگر به دست رباتها که بی شک از روی استیصال و بیچارگی به آن تن داده بود از میان رفته است.  حال از میان بردن فاصله بین دنیای مجازی و واقعی مورد نظر آنان است. عجیب نیست که در رسانه ها و روزنامه ها و محیط های اطلاع رسانی سرمایه داری در سراسر جهان ،در معرفیِ عواملِ موثر در شکل گیری انقلابهای کشور های مصر،تونس و... تنها از شبکه های اینترنتی فیس بوک و توییتر نام برده می شود چرا که هدف نهایی و قطعی آنان نابود کردن جنبش های اجتماعی  وبالاخص جنبش کارگری است.
جنبش کارگری ، جنبشی از فرودستان که در تمامی انقلابهای زمستان (۲۰۱۱-۱۳۸۹) در این کشورها نقش آغاز گر و جهت دهنده به انقلابها را داشته است و هدف نظام سرمایه داری که از خیابان،تلویزیون،کارخانه ها،پالایشگاه ها،ارتش،پلیس وتمام  جهان را در اختیار و انقیاد در آورده است ،ترجیح شبکه های مجازی به جنبش های اجتماعی است . و در بارزترین نمود از این جریان  در ایران ، تسلط جنبش بورژوازی-مماشات کارِ سبز بر فضای اینترنتی اپوزسیون است. با کمی دقت می بینیم که سران این موجهای ضد انقلاب ، از موسوی وکروبی تا البرادعی و سوروس و ایمن نور(رهبرحزب فردا در مصر) نیز بدون وجود کارگران قادر به پیروزی نیستند و خود نیز اذعان به این مسئله می کنند ، اما هدف آنان از حضور کارگران، حضور طبقه ی متحد و متشکل کارگران با اعلام انقلابی خواستها و سرنگونی نظام سرمایه نیست ، بلکه طبقه ی کارگر برای آنان به عنوان دستاویزی است که با اعتصاب و اعتراضات اکثریتی آن بتوانند از کارگران بهره برده و در پایان کار ِ خود و  با ارضاء خواستهایشان ، این آخرین طبقه ی انقلابی در جهان، «طبقه ی کارگر» را سر خورده به محیط های کار خود باز گردانند و با همان شرایط استثمارگونه ی نظام سرمایه که به دست آقایان سکولار- لیبرالِ ، موسوی و امثالهم  افتاده است به این طبقه خطاب خواهند کرد: « مردان وزنان کارگر تا بدین جا به شما نیاز داشتیم!،  شماهمچنان به کار مزدوریِ خود- بخوانید فروش همه چیز کارگر-  ادامه دهید».
این تحلیل ها ، آینده نگری و پیش گویی هایی نیست که از ماورا بر انسان فرود آید، این تحلیل از شرایطی است که با چشمانی باز و نقد طبقاتی مجرد و بی هیچ احترام به طبقه سرمایه دار به دست می آید. با یک نمونه شروع می کنم ،در تونس با خودسوزی کارگری در وسط شهر تمام آرامش کاذب و لعنتی واردشده از جامعه مدرن بورژوایی در این کشور توریستی- اروپایی از همپاره شد .در اولین دروغ ، تمام رسانه ها به طبل فیس بوک وتوییتر ... زدند و اینترنت را عامل  حرکت توده ها دانستند ، اما توده ها در تونس با توسل به اعمال قهر آمیز انقلابی و غیر مسالمت آمیز در مقابله با پلیس و نهادهای سرکوب بورژوازی، در خیابان ها و با اعتصاب ها در محلهای کار خود ، و نه با ازدحام  در پشت کامپیوتر های شخصی سبب بیرون راندنِ بن علی از کشور شدند. در دیگر سوی، همان نهادها و دولتهایی که نقش انقلابی فرودستان را در این پیروزی نادیده گرفتند و به قولی چشمهایشان را به نشانه ی تیزبینی ِ کورشان بر این طبقه بستند، دولتی را به روی کار آوردند، که نمونهای آشکار از دولت های تشکل یافته ،خارج از اراده و نظرِ طبقات استثمار گشته است . آنان با  رو کردن برگه های آسِ تشکیل دولت های هارِ بورژوا دموکراتیک در تونس ، به ظن خود مهر آخر را بر انقلاب جاری در این کشور زده اند  ،اما تا به امروز با شهامتها و فعالیتهای  توده های انقلابی،سندیکاها و تشکل ها ی کارگری و گروههای کمونیستی در جهت ادامه ی انقلاب تا بر چیده شدن تمامیت حکومت سرمایه در گلوی این دولت انتصابی ، آب خوش پایین نرفته است.
در ادامه به هجده روز مبارزه ی مداوم توده های فرودست و فرار مبارک به شرم الشیخ در مصر میپردازم :
باستان شناسان همیشه به اولین نوشته ها و کتیبه ها در ابتدای پیدایش اولین تمدن های دنیا ی هزاره های پیشین برای برتری فکری و نژادی ملل استناد می کنند، از یک کلکسیون دار ثروتمند ایرانی که به نقشه های کیلومتری- جغرافیایی ایران باستان خود ، مینازد تا حسنی مبارک که در سومین نطق تلویزیونی خود بعد  هیجده روز انقلابی گری توده ها ،همبستگی آنان را به مصر هفت هزار ساله و تمدن مصری- هرمی آن خواستار است. توده ها را ما کد گذاری نخواهیم کرد . این حسنی مبارک است که در سومین نطق خود آشکارا می گوید با چه کسانی روی صحبت دارد : کارگران، زنان و فعالین انقلابی. او می خواست با احساساتی باستانی و پدرمابانه ، ذهن و عملِ آنان را به این افتخارات هفت هزار ساله پیوند زند . اما چرا پیوند گشایی در این زمینه بار دیگر به ذهن انقلابیون صادر  می شد؟ آیا این ارتباطات در حال فروپاشی و از همپارگی ست؟( پاره گی ارتباط انقلابیون حاضر با افتخارات و تمدن خود خوانده ی سردمداران بورژوایی)؟.
حسنی مبارک افتخار میکند- حسنی مبارک گوش می کند،حسنی مبارک انجام می دهد،حسنی مبارک به عقب بر نمی گردد اما از تمدن هفت هزار ساله ی مصر به خود میبالد . مبارک  انگار از اعماق قلب سخن می راند و از دیگر سو حسنی مبارک از شنیدن این صداهای شرورانه در خیابان شرمش می آید،حسنی مبارک به تغییر قدرت در آرامش دستور می دهد و از این تغییر خشنود میگردد، و اوباما - رئیس جمهور آمریکا-  چند ساعتی قبل در دانشگاه میشیگان آمریکا به مصریان میگوید:  «آمریکا هر چه بتواند برای گذار مسالمت آمیز به دموکراسی در مصر فرو گذار نمیکند» ، آری باراک اوباما  کم نمیگذارد؟ از بورژوازی ، کم کاری در برابر مقاومت انقلابیون بعید است . در میدان التحریر قاهره برای  خیل عظیم تن ناشسته که هیجده روز است به اعتراض مداوم و خلاق خود میپردازند ،کم گذاشته نشد. اما آقای اوباما نگران وزن کم کردن این توده ها در جریان انقلاب بود ،نگران بی خوابی آنان و نگران خون هایی است که برای انقلاب ریخته می شد، اوباما وسرمایه داری مستاصل و بیچاره است چرا که تمام این تهاجمات با دستگاههای سرکوب و نفوذ ِ بورژوازی ترتیب داده شده است. و این ناله پراکنی ها تنها برای سالم ماندن یخه ی دول اروپایی و آمریکایی از خشم انقلابیون است که چه بسا  گریبان آنها را هم خواهد گرفت.
حسنی مبارک پدرانه میگوید به دستورات خارجی ها گوش ندهید ، و در سوی دیگردر تمام تحلیل های نخبگان روشنفکر بورژوازی می شنویم : « دستگاه های اطلاعاتی برای کمبود اطلاعات از جانب سران کشورهای مصر وتونس زیر فشار هستند» ، زیر فشارند که چرا آنها ندیده اند  که مصر و تونس... آبستن این وضعیت انقلابی است،از بن علی در تونس خبر نداشتند از تصمیمات او خبر نداشتند حتی تا آنجا که بن علی وارد پلکان هواپیمای قاچاقی خود به عربستان شد.
این تناقض گویی ها که به طبل عدم دخالت دول متحد بورژوازی در مقابله با انقلاب های ضد سرمایه می زند ،مجمع الجزایر تناقضات است، میگویند باراک اوباما خبر ندارد ، اما نطق می کند و چند ساعت بعد مبارک آنها را قرقره می کند. می گویند ، حاکمان سرمایه در اروپا وآمریکا سراسیمه  و بی برنامه اند، آری سراسیمه وهراسانند اما برنامه ای هرچند احمقانه برای دول متحد خود تجویزمیکنند. مثال بارز تاریخی این فریب کاری در انقلاب ۵۷ ایران رخ  داد  که با سخنرانی های کارتر همسان است. از جانب او در تلویزیون بی بی سی فارسی می گویند  :  «کارتر به این باور بود که ایران در سال ۵۷  جزیره ی ثبات است». و چند سال بعد با مشاهده ی انقلاب غافلگیر و سراسیمه شد ، اما آقایانِ نخبگان محلل بورژوازی!  کارتر بی برنامه نگشت، تنها سراسیمه شد و در موقعیت مناسب تصمیم مناسبی برای قدرت بخشیدن به ضد انقلاب  در ایران گرفت.

همچنان حسنی مبارک سومین نطق خود را در گوش ما می زند، همانند تو دهنی های پوچی که دول غربی و شرقی به دولت های روبه فروپاشی شمال آفریقا و خاورمیانه می زنند، هر دوی این تو دهنی ها پوچ است . حسنی مبارک ادامه می دهد که به انتخابات نمی آید، اما میگوید بار دیگر فقط و فقط انتخابات برایتان برگزار می کنیم. حسنی مبارک که دوستدار صلح است و برای برقراری صلح صدها نفر توده ی غیر مسلح را به خون میکشد شهید میکند، و در نطق خود بخاطر قداست گنداب صلح خواهان«گفتگو» است ، گفتگو برای ادامه صلح و انتخابات بورژوازی . حسنی مبارک متاسف است، قلب او رنجوراست نطق او نشان از آن دارد که انگیزه ی تهاجم و کشتار انقلابیون در او نبوده است و فقط این انگیزه در دل این گنداب صلح سرمایه دارانه پنهان است ، صلحی که فقط برای ادامه راه خود مقابل بزرگترین جنگ ، یعنی انقلاب پرولتری (طبقه کارگر) دست به سلاح می برد.
 دیگر به واپسین سخنان اومیرسیم ،میگوید:  «ما به خاطر سیاستهایی(شما بخوانید سیاست بورژوازی) که هم در عرصه ی سیاست و اقتصاد پیش گرفته ایم  به بحران رسیده ایم ».اما آقای مبارک تو تنها نیستی، احمدی نژاد، موسوی، سارکوزی ،برلوسکنی،اوباما،سورس،دیوید کامرون،تمام اعضای اتحادیه اروپا ،تمام شرکت کنندگان در کنفرانس اقتصادی داووس،وکنفرانس مونیخ ، با مغز به این بحران کوبیده شده اند، این مایه ی اعتراض میلیون ها انسان در سراسرجهان از طبقات فرودست و مایه ی هم دردی تو با تمام هم منافعان نام برده ات در این اجلاس ها و کنفرانس های سرمایه است . سخنرانی است دیگر-  تو می توانی با همهی همپاله گی هایت  اظهار همدردی کنی. و در ادامه حسنی مبارک حقیقتی دیگر را فاش می گوید:  « تمام تغییراتی که انقلابیون خواستار آن اند به من،منِ حسنی مبارک بستگی ندارد» . به روی چشم آقای مبارک!، تو خود اقرار کردی! ،همدادِ سرمایه دوبار باید بمیرد و بعد از مرگ تو انقلاب ادامه دارد.
 حسنی مبارک در سومین نطق تلویزیونی خود پرچم به احتزاز در می آورد، و می گوید به زیر این پرچم خواهم مرد، اما آقای مبارک جای شک نیست که همه را با شناسنامه و پرچمی که به دست می گیرند به خاک می کنند، و در این شکی نیست که تو هم با پرچم بورژوازی به خاک می روی .مبارک در پایان آرزو و امید دارد که خداوند ، مصر را در آرامش و صلح نگه دارد و «خداوند کسی نیست جز متحدان اروپایی وآمریکایی او که پشت خط تلفن دفتر آقای مبارک منتظر او هستند».

 سخنان مبارک پایان می یابد چه کسانی شعار هایشان خصمانه تر شد چه کسانی نطق شان نگران ؟
محمد البرادعی:  « حسنی مبارک با سخنرانی سومش باعث انفجار در مصر است،از ارتش می خواهم که از مصر محافظت کند» .
آیا این انفجار انقلابی بجز به زیر کشیدن و برای نابودی  نظام موجود نبود ؟ برادعی از چه نگران است؟ مصرمورد نظر آقای برادعی چیست که از ارتش می خواهد آنرا نجات دهد؟ آیا ارتش به سخنان برادعی چند ساعت قبل تر از مصاحبه ی او گوش فرا نداده و نیروهای خود را به سمت کاخ ریاست جمهوری ومیدان التحریر ... گسیل نداشته بود؟.مصر محافظت می شود، آقای برادعی نگران نباش.!
محمد البرادعی تا بدین زمان « ۲۶ بهمن ۸۹ » تا حدی نگرانی هایش از انفجار اجتماعات انقلابی مصر برطرف شده است. ارتش ، (بازوی حمایتی مبارک و بعد او،  البرادعی) میدان التحریر را در تاریخ ۲۵ بهمن ۸۹ از معترضان خالی می کند، نماینده ارشد ارتش از اتحادیه ها و کمیته های  کارگری می خواهد که میدان را خالی کنند و تا شش ماه بعد که نوبت به انتخابات می رسد سکوت کنند.
 در اینجا نیاز به تحلیل و یادآوری بعضی نکات پر اهمیت است،از همان ابتدای اعتراضات ، از یک سوحسنی مبارک موقعیت ارتش مصر را به نحوی کاملا سنجیده و برنامه دار برای ابراز خویشاوندی و برادری با انقلابیون آماده نمود( به طوری که در رسانه ها شاهد آن بودیم که از اولین روزها  ، انقلابیون بر روی تانک های ارتش به ابراز شادی و ظفرمندی می پرداختند ) تا از سوی دیگر با تهاجم انقلابیون به نظام موجود و با سفر اجباری حسنی مبارک به شرم الشیخ ،این راه ناتمام مبارک در اولین مصاحبه البرادعی بعد از برکناری مبارک ،ادامه یابد. البرادعی در یک جمله ، طومار ۱۸ روزه ی  مبارزه ی جانفرسای انقلابیون را در هم پیچید،ارتش وارد میدان شد ، ومیدان التحریر را با سرکوبِ باقی ماندگان در آن میدان پاکسازی نمود و راه را برای تبلیغات «پرو دموکراسی آقایان ایمن نور و البرادعی»  باز نمود.
 به ایران بر می گردیم ، درست در روز پاکسازی میدان التحریر « ۲۵ بهمن ۸۹»  از وجود و تجمع انقلابیون توسط ارتش و نیروهای نظامی در مصر، در آن سوی خاورمیانه سردمداران موج سبز با اعلام راهپیمایی برای همدردی و تهنیت گویی به مبارزات مصریان به صورت تصادفی و یا شاید عمدی، شروع ِ حرکات موج از همپاره ی خود را  در تهران و اصفهان و ... به این تاریخ اعلام نمودند، ولی تعیین این روز حتی اگر بدون هیچ قرارو مداری از سوی مقربان درگاه جریانات پرودمکراسی- بورژوایی در مصرو ایران نباشد ،در اولین مصاحبه ی رادیو فردا با یکی از اعضای جنبش سبز در ایران در صبح ۲۵ بهمن جملاتی آشنا به گوشمان می رساند، که موید این تصادف زمانی از  طرف موج سبز است، او در پاسخ به رادیو فردا در مورد نقش پلیس و ارتش در ایران می گوید:  « ما اصلا از پلیس و نیروهای نظامی انتظار نداریم(شما بخوانید ،نمی خواهیم) که چهره ی خودشان را در برابر نگاه مردم نزول دهند،(به قولی از چشم مردم بیافتند)،ما برای اظهار این حسن نیت مان به نیروهای نظامی، از طرفداران موج سبز می خواهیم که نفوذی های خشونت طلب را از خود دور کنند».(پرانتزها و تاکیدات از من است)

این سخنان همان عینیت ضرب المثلی قدیمی ِ «در آبنمک خواباندن» است و در اینجا، در آبنمک خواباندن ارتش ونیروهای نظامی ایران برای روز مبادا. به حتم می گویم که مبارک با هشدار همپیمانان خود در اروپا و آمریکا ،ارتش و نیروهای نظامی را در آبنمکِ همزیستی مسالمت آمیز با انقلابیون خواباند تا در لحظه ی موعود از آنان بهره گیرد، و این هشدار را سردمداران موج سبز  از اولین روزهای اعتراضات  مسالمت آمیزانه ی خود از سال ۸۸ تا به امروز سر لوحه ی امر مبارزاتی خود قرار داده اند.
نتیجه و حاصلی که از بیان این شیوه و فن اصلاح طلبانِ  مصر و ایران میخواهم بگیرم دو نکته ی مهم است : از یک سو در آینده ،انقلابی که از بطن مبارزات طبقاتی طبقه ی کارگر در ایران متبادر خواهد شد، به حتم در راه خود برای به ثمرنشینی انقلاب پرولتاریا،این شیوه رفرمی اصلاح طلبان را در برابر خواهد دید و اگر در آن زمان راهکاری برای له کردن این صف از نیروهای نظامی و پلیس نیابد به حتم به دامی خواهد افتاد که بساط آنرا اصلاح طلبان و اصولگرایان از سال ۸۸ چیده اند. و از سوی دیگر روی سخنم با اقشار مردمی است که خود را بر اساس یک شایعه(تقلب در انتخابات) و یا حتی ایمان فردی خود به موج سبزِموسوی و کروبی سپرده اند،اگر خواست این قشر از جامعه ی ایران تا همان جایی است که تا ۲۵ بهمن در میدان التحریر مصر (یعنی اشغال میدان توسط نظامیان حکومت روی داد) باشد، پس  باید پشت قافله سالاران خود «موسویوکروبی» به آزادی محصور در چنگال نظامیان بسنده کنند، واگر هدف آنان از مبارزه نه فقط خلع رهبری ایران  یا بن علی یا حسنی مبارک از قدرت بلکه به بیان متداول فرودستان در مصر اسقاط نظام(انهدام و سقوط نظام سرمایه داری) باشد،باید یک بار برای همیشه حساب خود را با تمام شیوه های رفرمیستی- نئولیبرالی پاک کرده و یا به زبان ساده  باید در اولین حرکت اعتراضی خود در روزهای بعد از ۲۵ بهمن خواستار لغو محدودیت هایی که توسط ارتش  در مصر وضع گشته است باشند ،که همانا این اولین پیوند بین این دو جماعت بدون حکمرانی موسوی ها و البرادعی ها و عقبه ی این دوست.  این اولین اقدام  مشترک در پیوند اقشار مردم معترض در ۲۵ بهمن در ایران با توده های پاکسازی شده در میدان التحریر مصر است، و در غیر این صورت شما به همان فریبی تن داده اید که موسوی با فراخوان همدرد گونه ی خود با نام گذاری خواست های پرودموکراسی برای مصریان خواستار احیاء موج از هم پاره ی سبز  با این دروغ شد .  
درادامه ی مقاله ،پایبندیِ معترضان طرفدار موسوی و کروبی را در روزهای بعد از ۲۵ بهمن به فرم های اصلاح طلبی و نادیده انگاشته شدن تحولات مصر و تونس و... از جانب آنان را بیان می نمایم :
در جمعه ۶ اسفند ۱۳۸۹ در میدان التحریر مصر تظاهراتی برپا می شود و  انقلابیون خواستار سقوط نظام عمر سلیمان(دست نشانده ی مبارک بعد از فرارش به شرم الشیخ) و محاکمه ی حسنی مبارک می شوند. اما آیا باز هم موج سبز و سران آن برای این پیشروی مصری ها هم اعلام فراخوانی  به این مضمون می دهند؟ هرگز. آنان در روزهای بعد از ۶ اسفند به اعتراض برعلیه حصر خانگی موسوی و کروبی فراخوان به تجمع در ۱۰ اسفند میدهند.اینجاست که باید در جواب  به آنان بگوییم : کارگران جهان در محیط کار خود هر روز در ورودی ها و خروجی های محل کار بازرسی بدنی میشوند، دوربین های مدار بسته تمام حرکات آنها را ثبت میکند،آنان در حصار و زندانِ  سرمایه گذاری های برادران ِ« اصلاح طلب و اصول گرا»،« دموکرات و جمهوری خواه» زندگی می کنند،صحبت از حصر خانگی  موسوی و کروبی و قرار دادن آن به عنوان فراخوان نه تنها مضحک است بلکه نشان می دهد این رهبران به همان سنتی تعلق دارند که معنای حقیقی نادیده گرفتن مشکلات حقیقی و طبقاتیِ جامعه است. و ثابت گشتن این حقیقت که همدردی با مبارزات مصریان در ۲۵ بهمن در ایران تنها بهانه و دست آویزی برای موج سبز بوده که به خیابانها بیایند و هیچ پیوندی بین این اعتراضات در دو سوی خاورمیانه وجود ندارد. قرار دادن حصرخانگی موسوی و کروبی و همسرانشان ( که البته فاطمه کروبی وزهرا رهنورد هیچ نقشی جز عمل تاهل برای این آقایان انجام نمی دهند!!) به عنوان فراخوان ،نشانگر واقعیتی است که موج سبز از آغاز یعنی پس از انتخابات ۱۳۸۸ که با شعار رای من کو ؟ به خیابان آمده اند تا آنجا عقب رفته اند که شعار  و اعتراض رادیکال و بنیاد برانداز! آنان جز شعار «احمدیِ پوشکی،مردم میان موشکی» نیست. آری در تمامی رسانه ها فغان بر می آورند که مردمان معترض طبقه متوسطی و ثروتمند (خرده بورژوازی و بورژوازی ایران) ،فرزانگانی هستند که هیچ گاه مصریان و تونسی ها ،... به درجات والای مبارزاتی  آنان نایل نمی شوند، اما چه پوچ است این ادعای آنان وقتی مقایسه ای ظاهری بین شعارهای توده های فرودست این کشور ها درخاورمیانه و آفریقا  با فرهیخته گانِ جان به کف گرفته ی دهان به سکوت بسته ی اصلاح طلب  می کنیم. موج سبز بعد از سی سال حاکمیت هار بورژوازی و اسلام سیاسی در ایران ، در ۱۰ اسفند  با شعار اصلی «موسوی و کروبی آزاد باید گردد» به میدان می آیند و ادعا بر آن دارد که اعتراضات جامعه را نمایندگی می کند، این مصادره و فریبی بیش نیست. در صورتی که اولا ما شاهد اعتراضات طبقاتی فرودستانِ خشمگین در کشور های همجوار هستیم و ثانیا انقلابیون حاضر با وجود سرکوب و نفوذ دستگاه سرمایه داری در این کشورها به چیزی جز فروپاشی کامل نظام های مسلط بسنده نخواهند کرد.اینجاست که به حتم می گویم که  موج سبز و حامیان آن  بعد از ۱۰ اسفند ۸۹ به طور کامل امر رهبری خود را به موسوی و کروبی محول کرده اند.و هیچ گسستی هم بین مردمان معترض با رهبری جنبش سبز بوجود نیامده است، اینجاست که به برداشت از مقدمه ی کتاب ِ « کاپیتال از کارل مارکس » ، به طبقه ی کارگر و تمامی فرودستان خطاب می کنیم : « راه خود را پی بگیرید، و بگذارید مردم هر چه می خواهند بگویند».

رهنمود ها و راهکارها ی انقلابی ، پیوسته در جریانند
درعرصه ی سیاستهای سرمایه‌داری و در رسانه های نئولیبرال غربی و وطنی در روزهای انقلابی که در مصر،تونس،یمن،عراق،لیبی،اردن میگذرد برای هر کدام از این کشورها مطابق با سیاست بین المللی سرمایه القابی را نسبت داده اند در مورد مصر که به تفضیل توضیحاتی داده شد اما در مورد کشورهای دیگر به اختصار بیان میکنم:
آنان در مورد بحرینی ها  میگویند : «بحرینی ها که بیشتر آنان شیعه هستند  از نظام پادشاهی  یک دست سنی این کشور کاسه ی صبرشان پر شده است».این فریب کاری در مورد بحرین و منتصب کردن این معترضان به اختلافات مذهبی تا جایی پیش رفت  که  کمی بعد تر در ۶ اسفند ۸۹ بحرینی ها پلاکاردهای«لا شیعه ، لا سنی،الحریه(نه شیعه،نه سنی، زنده باد آزادی)» را به دستان می گیرند .  در عراق به دستان معترضان شعار های«اشعب یرید الاصلاح النظام» را می دهند ودرست برعکس این شعارها  ،معترضان دیوارهای«  green zone پایگاه آمریکایی» را تخریب میکنند.

 اما محمل گویی های حاکمیت سرمایه داری که  میگوید این انقلابیون در فردای سقوط نظام سرمایه و بازار های آزاد ونابودی نظام های سرتا پا لیبرالی و تکثرگرا ، برنامه و هدفی ندارند تا آنجا می توان بی گزند به راه خود ادامه دهد که ما هیچ نشانی از برنامه و هدف انقلابیون نبینیم اما روند وگسترش این اعتراضات به کشورهای دیگر ومن جمله کشور اردن و شهر عمان خط بطلانی است بر تمامی این گزافه گویی های بیداری اسلامی منتسب به حاکمیت سرمایه در ایران و پرودموکراسی خواهی منتسب به دولتهای اروپایی و آمریکا.  در اردن در اعتراضی بزرگ در خیابانهای شهر عمان معترضان با پرچمهای سرخ و کمونیستی، الحریه و المساوات(آزادی و برابری) وکرامت انسانی  هدف و برنامه ی منجر به آن را به تمام همراهان انقلابی خود در دیگر کشور ها نمایان می دارد. این حرکت دست رد این انقلابیون به تمام لالایی های دموکراسی گونه ی آمریکایی واسرائیلی و اروپایی و بیداری اسلامی حاکمیت مسلط ایران است. در یکی از بهترین پلاکاردها ، معترضان اردنی از همراهان انقلابی خود درمصر و تونس در پیوستن به این صف دعوت به عمل آورده اند و تا به امروز حرکت و تلاش بی وقفه ی کارگران و اتحادیه های کارگری در مصرو تونس نمونه ی بارزی از استجابت این دعوت است. حاکمیت جهانی سرمایه داری با انداختن این قبیل ترسها و نامیدی ها به جان انقلابیون می خواهد که آنها را با لالایی های خود بخواباند ، امری که تاکنون متحقق نشده است.
بهار  ۹۰
علی سالکی
Alitroleum@gmail.com

بیش از یک ماه است که جنگ دیگری در منطقه پر آشوب و متلاطم خاورمیانه آغاز شده است. فرانسه، انگلستان و آمریکا در یک اقدام برنامه ریزی شده در ۱۷ مارس شورای امنیت سازمان ملل متحد را  وادار به تصویب قطعنامه ای برای اجرای منطقه پرواز ممنوع بر فراز لیبی کردند. پس از آن همانطور که پیش بینی اش دشوار نبود، عملا از قطعنامه فراتر رفتند و با داخل کردن ناتو در این ماجرا در حال ارتقاء این اقدام به یک جنگ تمام عیار هستند. اما از سوی دیگر این مساله قابل توجه است که این جنگ اکنون دارد به گونه ای دیگر جلوه داده میشود؛ بمثابه جنگی برای دفاع از شهروندان و غیرنظامیان و برای دفاع از حقوق بشر و با انگیزه های انسان دوستانه. این مساله اگرچه بیسابقه نیست، اما اینبار بنظر میرسد دستگاه تبلیغات جنگی و میدیای نوکر تا حدودی موفق شده اند این دستاویزهایشان را به مردم بقبولانند و بر متن سمپاتی عمیق جهانی به قیامها و انقلابات اخیر در خاورمیانه و شمال آفریقا ، سویه زشت و ضدبشری جنگها و دخالتهای نظامی صورت گرفته از سوی آمریکا و متحدانش در ناتو را بپوشانند. این مساله حتی تاثیر عمیقی بر جنبش ضد جنگ که در طول سالهای اخیر -بویژه در جریان حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳- عروج کرده است بگذارد و آنرا منفعل و چند دسته کند و عملا امکان عمل متحدانه و کارساز -لااقل از نظر تبلیغاتی- را از این جنبش بگیرد، تا جائی که ما از زمان شروع جنگ در لیبی حتی شاهد یک تظاهرات ضد جنگ حتی از نوع محدود آن هم نبوده ایم. این پدیده و نیز سردرگمی و تردید نیروهای رادیکال و چپ و آزادیخواه در اتخاذ یک موضع منسجم در مقابل حمله به لیبی -حتی در سطح نظری- نگاهی دقیق تر به این رویداد و نقد "دخالت بشردوستانه!" ناتو را ضرور میسازد. در این مقاله هیچ لزومی برای اثبات ارتجاعی و آدمکش بودن رژیم قذافی نیست و تقریبا هیچ تحلیلگر سلیم العقلی در دفاع از قذافی قلم فرسائی نکرده است. مساله اما بر سر این است که در بحران پیچیده کنونی لیبی، دشمنی با قذافی و جنایات او، خواسته یا ناخواسته در اذهان عمومی در حال تبدیل شدن به دفاع از حملات ناتو و قبول تبلیغات و توجیهات جنگی آنهاست.

دخالت بشردوستانه
 
   این عبارت اکنون ترجیع بند مدافعان دخالت نظامی و برگ برنده آنها در توجیه این عمل و پتکی است که بلافاصله بر سر هر نیروئی کوبیده میشود که قصد انتقاد از آن را داشته باشد. جزء دوم این عبارت، یعنی صفت "بشردوستانه" هر کسی را که اندک آشنائی ای با اهداف، سابقه و کارنامه دولتهای امپریالیستی آمریکا و فرانسه و انگلیس - دولتهائی که سازماندهنده اصلی این جنگ هستند- داشته باشد به تردید جدی وامیدارد. تا کنون جنگهائی که رسما با ادعای دخالت بشردوستانه انجام گرفته اند تنها چیزی که از آنها حاصل نشده ایجاد شرایط اجتماعی ایمن و افزایش آسایش، امنیت و تامین معیارهای حداقلی زندگی برای مردمان ساکن کشورهای مورد مداخله است. حمله به سومالی(۱۹۹۳)، یوگسلاوی(۱۹۹۹)، افغانستان(۲۰۰۱) و عراق (۲۰۰۳) همگی کمابیش با بهانه های بشردوستانه توجیه شده اند در حالی که نتیجه آن ابدا قرابتی با هیچ معیار بشردوستانه ای نداشته است. تحلیل مشخص هر کدام از این موارد مقاله را به درازا میکشاند ، اما خواننده تنها با سرچ اسامی این کشورها در اینترنت میتواند به عمق فاجعه و آنچه که بر مردم این کشورها رفته و میرود پی ببرد. موضوع دیگر، استانداردهای دوگانه و ریاکاری حاکم بر سیاست رسمی آمریکا و متحدانش در زمینه باصطلاح دفاع از حقوق بشر و جلوگیری از جنایات جنگی است. در مواردی مثل حملات مداوم اسرائیل به فلسطینیان و حمله ۳۳ روزه و ویرانگر به لبنان، در کنگو که جنگی که در آن جریان دارد با پنج میلیون قربانی پس از جنگ دوم جهانی خونبارترین جنگ دهه های اخیر است، در جنگهای دهشتناک داخلی در بسیاری از کشورهای آفریقائی در سالهای اخیر از جمله رواندا و سومالی و...، در یمن و بحرین یعنی متحدان آمریکا و غرب که در ماههای اخیر با شدت تمام به سرکوب مخالفان پرداخته اند ، نه تنها هیچ صدائی از مداخله بشردوستانه نیست بلکه حتی کوچکترین اقدام برای توقف آنها صورت نگرفته است[۱] و حتی برخی از آنها با شراکت مستقیم آمریکا و متحدانش انجام گرفته است؛ بمباران ادامه دار مناطق شمال پاکستان به بهانه مبارزه با طالبان و در حقیقت کشتار و ویرانی روستاهای این منطقه مثال بارزی از این دست می باشد. از طرف دیگر خود وسیله ای که توسط آن این "جلوگیری از نقض حقوق بشر"  صورت میگیرد یعنی قوای نظامی و بمباران هوائی و احتمالا در آینده نزدیک پیاده کردن نیروهای نظامی برای تحت کنترل گرفتن لیبی، خود هیچ ربطی به هدف آن ندارد. همانطور که مورد یوگسلاوی بوضوح نشان میدهد، تلفات غیر نظامی و نابودی تاسیسات و زیرساختهای اقتصادی و اجتماعی (نیروگاهها، پلها ، راهها، و حتی مدارس و بیمارستانها) - چیزی که برای آن نام باکلاس و پاستوریزه collateral damage را وضع کرده اند- بدون شک جزء ضروری این عملیاتهای نظامی است. اما این موضوع غالبا مورد سانسور و بی توجهی رسانه های حاکم قرار میگیرد. در این خصوص جالب است که نه تنها مردم مناطق تحت کنترل دولت قذافی بلکه حتی شورشیان مسلح مخالف وی نیز قربانی این جنبه از حملات نظامی بوده اند. همچنین ذکر این نکته ضروری است که قذافی و حکومتش که اکنون همه جا در رسانه های حاکم بعنوان شر مجسم و قاتل و جانی تصویر میشود، در همین چند سال اخیر و با عادی سازی مناسبات سیاسی لیبی با غرب بویژه با آزاد سازی و مقررات زدائی اقتصاد لیبی و گشوده شدن بازار سرمایه گذاری و سودآوری در اوائل قرن ۲۱ مورد استقبال رهبران اروپائی و آمریکا قرار گرفت و با خط خوردن موقتی از لیست دولتهای شرور و طاغی بعنوان یکی از متحدان در مبارزه با تروریسم از کمکهای نظامی و سرمایه گذاری آنها برخوردار شد.
همه این فاکتورها بهمراه عدم تمایل آمریکا و متحدانش در ناتو و نیز شورای ملی انتقالی لیبی - که به نقش ارتجاعی آن خواهیم پرداخت - برای پذیرش طرحهای آتش بس ترکیه و اتحادیه آفریقا تردیدی باقی نمیگذارد که در این مورد هم "دخالت بشردوستانه" هیچ محلی از اعراب ندارد.

اهداف واقعی پشت دخالت بشر دوستانه
 
   اگر بخواهیم بطور فهرست وار نگاهی به اهداف و مقاصد واقعی دخالت نظامی در لیبی بیندازیم این موارد با اندکی دقت قابل تشخیص هستند :

۱-    یکی از اهداف مهم این جنگ که میتواند آن را در راستای جنگهای قبلی آمریکا و متحدانش بویژه در خاورمیانه و مناطق اطراف آن قرار دهد، تلاش برای گسترش حیطه مناطق نفوذ در مقابل رقبای دیگر با تکیه بر قدرت نظامی است. در زمینه بحران جهانی سرمایه داری و باز شدن فضای رقابت کشورهای قدرتمند نوظهور و رقیب آمریکا و  متحدان سنتی اش -بویژه کشورهای عضو BRICS (برزیل،روسیه،هند،چین،آفریقای جنوبی)- برای بازتعریف مناسبات قدرت و هژمونی در سطوح منطقه ای و جهانی ، تا کنون آمریکا و برخی متحدانش تلاش کرده اند تا برای حفظ و تثبیت هژمونی خود اساسا بر قدرت نظامی تکیه کنند. برجسته کردن نقش قدرت نظامی و لشکرکشی و نظامی کردن شرایط بویژه در نقاط حساسی چون خاورمیانه یکی از محورهای اصلی سیاست آمریکا در عصر پسا جنگ سرد بوده است. آمریکا در عصر افول تدریجی موقعیت برتر اقتصادی اش در جهان، توسعه طلبی جهانی خود را بیش از هر چیز بر مکانیسم های نظامی و جنگ متکی کرده است.
 
۲-    با شروع قیام در لیبی و حوادثی که به وضعیتی بحرانی انجامید - یعنی عدم احتساب توازن قوا از جانب نیروهای قیام کننده و آغاز مبارزه مسلحانه بسیار زودهنگام و لاجرم ضعف در برابر ارتش مجهز قذافی و بیرحمی و قساوت نیروهای دولتی لیبی - بهترین فرصت برای فرانسه،انگلستان و آمریکا فراهم شد تا به بهانه دفاع از غیر نظامیان و با مجوز سازمان ملل زمینه دخالت مستقیم خود در روند تحولات سیاسی لیبی بعنوان یکی از مراکز بحران در خاور میانه و شمال آفریقا و شکل دادن به آن و هدایتش در مسیر دلخواه، را هموار کنند. در حقیقت حمله نظامی به لیبی را میتوان حلقه دیگری از همان پروسه تلاش برای کنترل تحولات سیاسی خاورمیانه دانست؛ در بحرین و یمن با سرکوب عریان، در مصر و تونس با جابجائی قدرت درون هیئت حاکمه بواسطه ارتش و رژیم سابقی ها، و در لیبی که از قضا رژیمی تقریبا نافرمان و چموش در برابر خواسته های غرب و غیرقابل اعتماد دارد حمله نظامی. در تمامی این کشورها بورژوازی بومی آنها و یا بخشی از آن مستقیما در این روند منفعت دارد و در آن مشارکت کرده است. این مساله را در لیبی هم بوضوح میتوان دید؛ چراکه اندکی پس از اوجگیری شورشها و اعتراضات در لیبی، برخی از مقامات و اعضای هیئت حاکمه و نیز افسران و فرماندهان رده بالای ارتش ( برای مثال مصطفی عبدالجلیل وزیر دادگستری، عبدالفتاح یونس وزیر کشور و برخی سفرای لیبی در کشورهای اروپائی و اتحادیه عرب و سازمان ملل و...) با این فرض که به تاسی از مصر و تونس میتوانند قیام توده ای را در دستان خود بگیرند و آن را هدایت کنند و در آینده پس از قذافی برای خود جائی باز کنند، از رژیم جدا شده و با تشکیل شورای ملی انتقالی عملا توانستند رهبری قیام را در دست بگیرند. اتحادیه اروپا و آمریکا هم بلافاصله به کمک این شورا شتافتند، آن را تایید کرده و برسمیت شناختند و بسیاری از مهره ها و عوامل مطیع خود را در آن جاسازی کردند ( نمونه آن خلیفه هفتر، افسر سابق ارتش لیبی و دارای روابط وسیعی با سازمانهای اطلاعاتی آمریکا، است که اکنون تقریبا رهبری نظامی قیام را در دست دارد). این شورا اکنون بوضوح نقشی ارتجاعی دارد و با کنارزدن رادیکالیسم اولیه قیام و عدم بسط و گسترش توده ای اعتراضات و خودداری از انجام اقدامات متناظر با آن مانند تلاش برای بسیج کارگران بویژه در بخش صنایع نفت و پتروشیمی و هدایت قیام به سمت یک رویاروئی نظامی تمام عیار و زودرس و دست کمک دراز کردن به سوی اتحادیه اروپا و آمریکا عملا قیام لیبی را به قهقرا برد.

۳-    هدف پر اهمیت دیگر فراهم شدن فرصت مناسب برای کنار زدن و سرنگونی رژیم قذافی است. در استراتژی آمریکا برای خاورمیانه رژیم هائی از نوع جمهوری اسلامی ایران، عراق صدام حسین، سوریه بعث و لیبی قذافی، با تاکید کمتر یا بیشتر میبایست حذف بشوند و جای خود را به سیستمی کاملا ادغام شده  از لحاظ سیاسی و اقتصادی در نظام جهانی سرمایه داری تحت هژمونی آمریکا و شرکای دیگرش ( چیزی که قبلا به نام بلوک غرب معروف بود و اکنون با نام "جامعه بین المللی!" به کار خود ادامه میدهد) بدهند. جدای از درجه ارتجاعی بودن این رژیمها - که یکی از دیگری ارتجاعی ترند- هدف اصلی آمریکا و متحدانش برپائی دولتهائی ادغام شده و قابل اطمینان در این کشورهاست. همین مساله توضیحگر پافشاری کشورهای حمله کننده به لیبی بر رژیم چنج و سرنگونی قذافی است ( چیزی که صریحا برخلاف قطعنامه ۱۹۷۳ شورای امنیت سازمان ملل برای برقراری منطقه پرواز ممنوع بر فراز لیبی است).


۴-    دخالت نظامی ناتو، دخالتی که اکنون بر مبنای دستاویزی "انسان دوستانه" و طلب شده از جانب خود قیام کنندگان لیبی توجیه میشود، به آسانی به دخالت سیاسی-نظامی آمریکا،اتحادیه اروپا و ناتو بعنوان پلیس و ژاندارم جهانی در سراسر دنیا و بویژه در خاورمیانه و شمال آفریقای متشنج و درگیر انقلابات و قیامها و اعتراضات توده ای، حقانیت و اعتبار می بخشد و راه را برای گسترش دخالت امپریالیستی در روند حرکت آنها هموار میکند. ناتو و آمریکا تلاش میکنند با استفاده از آب مطهر دخالت بشردوستانه و دفاع از غیر نظامیان در لیبی، دستهای خونین خود در عراق و افغانستان را پاک کنند.

۵-    وجود منابع سوختهای فسیلی وسیع در لیبی ( حدود ۴۰ درصد کل منابع نفت آفریقا) یکی دیگر از چاشنی هائی است که دخالت نظامی در لیبی را اشتها آور میکند. گرچه قبل از این هم قراردادهای وسیعی از طرف دولت لیبی برای ایجاد و گسترش تاسیسات بهره برداری از نفت و گاز با دولتهای غربی به امضا رسیده بود، اما تحت کنترل کامل قرار دادن لیبی میتواند خیال آنها را از بابت حق انحصاری تسلط و تحصیل سود از منابع انرژی این کشور راحت کند. همچنین با توجه به اینکه پایگاه فرماندهی نظامی آمریکا در قاره آفریقا (آفریکوم )اکنون در کشور آلمان مستقر است، آمریکا با تسلط بر لیبی قادر به ایجاد یک پایگاه نظامی ثابت در آفریقا خواهد بود، که با توجه به حضور گسترش یابنده چین در آفریقا میتواند برگ برنده ای برای آمریکا باشد.

نتایج دخالت بشردوستانه ناتو
   
   هم اکنون بطور قاطع و حتمی نمیتوان درباه تبعات حمله نظامی به لیبی صحبت کرد. اما با توجه به شرایط سیاسی و بافت اجتماعی لیبی و نیز نتایجی که دخالت نظامی آمریکا و متحدانش در کشورهای دیگر داشته است، ابدا نمیتوان آینده ای مناسب برای لیبی تصور کرد. با وجود حملات ناتو هنوز نیروهای دولتی لیبی به پیشروی هر چند کند شده خود ادامه میدهند و یکی از احتمالات میتواند پیروزی نیروهای دولتی لیبی در این جنگ باشد [۲].  از طرف دیگر گسترش درگیریها و کشتار و جنگ داخلی طولانی مدت و جنگ قبیله ای و سربرآوردن دارو دسته های بنیادگرای اسلامی - که هم اکنون در صفوف قیام کنندگان حضور دارند و تلویحا از جانب ناتو هم حمایت میشوند- میتواند نتیجه دیگر این اوضاع باشد. حتی در صورت سرنگونی قذافی، دارودسته ها و گنگهای نظامی باقیمانده از رژیم او این توانائی را دارند که جامعه را وسیعا بی ثبات و ناامن کرده و ترور و بمبگذاری و ارعاب را به بخشی از زندگی هر روزه مردم تبدیل کنند. حتی در صورت عدم تحقق سناریوی سیاه و فروپاشی اجتماعی پس از سرنگونی قذافی و روی کار آمدن رهبری فعلی مخالفان یعنی شورای ملی انتقالی، تغییر چندانی به نفع زحمتکشان لیبی و پیشرفت موج انقلابی در خاورمیانه و شمال آفریقا حاصل نمیشود و دولت جدید با ادغام کامل اقتصادی-سیاسی-نظامی لیبی در غرب به همان مسیری میرود که دیگر رژیمهای دیکتاتوری سرمایه داری در جهان عرب رفته و میروند، که در این صورت آنها بدون هیچگونه افقی برای مردم و بدون اینکه قادر به برآورده کردن خواستهای آنها باشند، هر چه بیشتر از مردم فاصله گرفته و برای حفظ حکومت به سمت شرکای آمریکائی و اروپائی شان نزدیک خواهند شد. در تحلیل نهائی پیروزی هر کدام از طرفین جدال کنونی در لیبی برای کارگران و زحمتکشان چیزی جز شکست نخواهد بود.

چه میتوان کرد ؟

   ساختار روابط بین المللی در شرایط کنونی کاملا بر مبنایی امپریالیستی و برای تامین سلطه و نفوذ سرمایه داری جهانی است. بویژه در موقعیت و توازن قوای فعلی، آمریکا و برخی متحدان سنتی اش -انگلیس و فرانسه- پس از مواجهه با بحران کمرشکن اقتصادی تلاش دارند تا دایره نفوذ و هژمونی خود را به طرق میلیتاریستی گسترش دهند. آنچه که اکنون "جامعه بین المللی" نام گرفته است، هنوز مهر و نشان هژمونی آمریکا و متحدانش را بر خود دارد و هنوز آنها هستند که از طریق این نهادها (سازمان ملل، شورای امنیت، ناتو و نهادهای اقتصادی بین المللی) مقاصد خود را پیش میبرند.
   در این اوضاع هرگونه اعمال نفوذ، اقدام نظامی یا غیرنظامی -تحریم اقتصادی و...- از طرف قدرتهای حاکم بر جامعه جهانی به هر بهانه ای که صورت بگیرد، قبل از چیز تضمین کننده و به پیش برنده منافع کوتاه مدت و یا درازمدت اقتصادی،سیاسی و ژئوپلیتیک آنهاست. حتی در مواردی که به نام دخالت بشر دوستانه انجام میشوند، بر مبنای قانونمندی کثیف کنونی حاکم بر روابط بین الملل، دخالت نظامی و رژیم چنج و تصرف کشورها و یا تبدیل آنها به مناطق نفوذ بجای اینکه دستاوردی برای مردم و بهبود زندگی آنها داشته باشد، منافع امپریالیستی مشخصی را تامین میکند.
   سوای شرایط پدیدآورنده وضعیتهای اضطراری و وحشتناک در کشورهایی که در آنها دخالتهای "بشردوستانه" صورت میگیرد - شرایطی که هیچ تلاشی برای پیشگیری از آن از جانب "جامعه بین الملل" انجام نمیشود و یا خود این "جامعه بین الملل" عامل اصلی ایجاد کننده آن است- و سوای تبعات اسفبار و وحشتناک اینگونه دخالتها، بنظر میرسد تنها عامل توجیه کننده دخالت نظامی منطق انتخاب میان بد و بدتر و نبودن راه حل و آلترناتیو واقعا انسانی برای حل بحرانها و جنگهای فاجعه باری است که حقیقتا دخالتی از زاویه بشردوستانه میطلبند.
   در این بین دو راه حل بیشتر نیست؛ اولی قانونمند کردن و اصلاح ساختار روابط بین الملل و قاعده مند کردن آن بصورتی است که دخالت سازمان ملل و یا "جامعه جهانی" برای حل بحرانهای انسانی به تسلط قدرتهای بزرگ و یا حتی بدتر کردن اوضاع نینجامد و در ضمن انتخاب شده و بر مبنای معیارها و استانداردهای دوگانه و ریاکارانه نباشد. تحقق این راه حل در شرایط موجود بدون برهم زدن عمیق نظام اقتصادی و سیاسی امپریالیستی حاکم بر جهان به نفع آلترناتیوی انسانی ممکن نیست. راهکار دوم که اتفاقا پیش شرط اولی است ظهور قطبی دیگر در دنیای معاصر یعنی قطب ضد سرمایه داری، ضد قدرقدرتی امپریالیستی و ضد جنگ است که قادر باشد تا با تحمیل کشتار و جنگ و ترور به مردم عادی مقابله کند و از سقوط جوامع به قعر جنگ داخلی و سناریوی سیاه جلوگیری کند و حتی در مواردی مانند لیبی توانائی این را داشته باشد که دخالتی واقعا بشردوستانه را سازمان دهد و بر این مبنا ابتکار عمل را از سرمایه داری امپریالیستی بگیرد [۳].

***

[۱] آنطور که فاش شده است وزارت خارجه آمریکا حتی در یک معامله پنهانی با عربستان سعودی به توافق رسیدند که رژیم سعودی با لشکرکشی به بحرین به قلع و قمع مخالفان در این کشور بپردازد و رای مثبت اتحادیه عرب برای تجاوز به لیبی به بهانه ایجاد منطقه پرواز ممنوع و دفاع از جان غیرنظامیان را جلب کند و در مقابل آمریکا هم کار قذافی در لیبی را یکسره خواهد کرد .
[۲]  یکی از دلایل این پیشروی میتواند بالارفتن قدرت تبلیغاتی و پروپاگاندیستی رژیم قذافی باشد. قذافی پس از شروع حمله به لیبی با قیاس این حمله به یورش استعماری ایتالیا به لیبی در دهه دوم قرن بیستم و جنایات سبعانه آن و بازگشت به ضداستعماری گری ناسیونال-اسلامیستی دهه های اول قدرت گیری اش از طریق کودتای نظامی -ایدئولوژی ارتجاعی ای که کتاب سبز وی الهام گرفته از آن است-  و حتی مقایسه خود با عمر مختار، توانست از آب گل آلود ماهی بگیرد و توانائی بسیج دستگاه تبلیغاتی خود را بالا ببرد و عملا پایگاه توده ای خود را گسترش بخشد.
[۳] تبلیغات رسمی درباره حمله به لیبی اینطور وانمود میکنند که هیچ راه دیگری غیر از حمله و بمباران وجود ندارد. در حقیقت خود همین مساله و بستن راههای دیگر برای حل بحران لیبی از جانب ناتو بار دیگر تاکید میکند که این دخالت هدفی بشردوستانه ندارد. اگر جامعه جهانی قصد حل بحران لیبی را داشته باشد بیش از هر چیز باید بر فشارهای سیاسی و دیپلماتیک و حقوقی خود بر رژیم قذافی از طرق مختلف - مثلا از طریق اتحادیه عرب و اتحادیه آفریقا- بیفزاید و بر آتش بس فوری و غیر نظامی کردن درگیریها و نزاعها در لیبی پافشاری کند( امری که دقیقا عکس آنرا از جانب ناتو شاهد هستیم) ، از طرف دیگر برای کاستن از شدت تاثیرات سوء درگیریها بر غیرنظامیان به سرعت اقدام به تامین و توزیع کمکهای مکفی و قابل دسترس داروئی و غذائی و ... برای آسیب دیدگان کند و بدنبال ایجاد مناطق امن برای فرار قربانیان احتمالی خشونت در شهرها باشد. تمامی اینها در تبلیغات و پروپاگاندای رسمی "جامعه جهانی" غایب است و تنها چیزی که هدف عملیات ناتوست، رژیم چینج و برکناری قذافی از طریق نظامی و کوبیدن بر طبل جنگ داخلی در لیبی است.
بهزاد باقری
انتشار یافته در شماره سوم نشریه خاک
 

مصاحبه ی پلیتیکال افرز با خوزه سولر[۱]
برگردان: مینا آگاه
 
یادداشت: خوزه آ سولر از همکاران تحریریه پلیتیکال افرزاست. او مدیر مرکز آموزش کارگری آرنولد ام. دوبین در دانشگاه ماساچوست- دورتموت[۲] است که برای آموزش های تکمیلی رهبران اتحادیه های کارگری و پرورش نیروی کار منابع آموزشی تهیه می کند.

پلیتیکال افرز: ما شاهد بحث های زیادی در میان جریان های دمکراتیک درباره ی طبقه، بخصوص طبقه ی متوسط و کارگر بوده ایم، و شنیده ایم که رسانه ها، جنبش های کارگری، و سیاستمداران در باره ی طبقه ی کارگر و طبقه ی متوسط نکاتی را مطرح می کنند. آیا اینکه طبقه ی متوسط در تضاد با طبقه ی کارگر قراردارد، درست است؟ آیا می توانید درروشن شدن این دیدگاه های مغشوش و ظاهرا متضاد به ما کمک کنید؟

خوزه سولر: در قدم اول، من به ارائه مفهوم مارکسیستی طبقه می پردازم، که می گوید جایگاه طبقاتی شما از رابطه ی شما با ابزار تولید، که آیا مالک ابزارتولید هستید یا نه، مشخص می شود. درباره ی طبقه نظرات گوناگونی وجود دارد. لنین هم دیگاهی  همانند مارکس دارد، اما وی این سئوال را به آن اضافه کرد که چه کسی پرولتاریا است، و پرولتاریا را با دید تولید ارزش افزوده تعریف کرد.
مفهوم "طبقه ی متوسط" یکی ازسخت ترین مفهوم هاست، چون اصلا چیزی برآمده از درآمد است. مثلا، مایکل زوینگ[۳]، درکتابش به نام اکثریت طبقه ی کارگر، طبقات را از دید قدرت سیاسی تعریف کرده است.  من فکر می کنم این امر به این خاطر است که در آمریکا تا حد زیادی درباره ی (مفهوم) طبقات اشفتگی وجوددارد. یکی از اتفاقاتی که طی دوران جنگ سرد رخ داد این بود که مفهوم طبقات اساسا ازبحث های آکادمیک و بیشتر بحث ها خارج شد. مفهوم "رویای آمریکائی" و حرکت به طرف بالا به نقطه توجه اصلی تبدیل شد.- یعنی این ایده که دراین سیستم هرکسی امکان یک "راکفلر"، یک "واندربیت"، یا یک جی پی مورگان[۴]  بودن را دارد . بنابراین مفهوم طبقه ناپدید شد.
امروزه جنبش کارگری، که با دشواری این اغتشاش کامل معنایی مواجه است ، به تکرار از واژه ی طبقه ی متوسط استفاده می کند، و من فکر می کنم  که منظور (این واژه ) کم و بیش همان طبقه ی کارگر است.  اما در واقع به آن معنا نیست. ابهام زیادی درباره ی این واژه ها وجوددارد. من فکر می کنم که مشکل جنبش کارگری نداشتن یک برنامه برای طبقه ی کارگر- حتی بصورت بسیار ابتدائی- است. جنبش کارگری آمریکا مثل سی او اس ا تی یو ( اتحادیه های کنگره ی آفریقای جنوبی)[۵] در آفریقای جنوبی یا س ژ ت ( کنفدراسیون عمومی کار) در فرانسه[۶]، یا دیگر جنبش های کارگری در سراسر دنیا نیست که بیشتر براساس مفهوم طبقاتی جامعه، برسیاست های طبقه ی کارگربنا شده اند ، و این دیدگاه را دارند که سرانجام این طبقه کارگر است که می تواند جامعه را اداره کند .

پلیتیکال افرز: شما درباره ی " تولید ارزش افزوده" توسط طبقه ی کارگر صحبت کردید. منظورتان چیست، و چگونه مشخص می شود که طبقه ی کارگر را چه کسانی تشکیل می دهند؟

سولر: لنین می گفت پرولتاریا کسانی هستند که مستقیما درگیر ایجاد ارزش افزوده هستند. ساده ترین راه برای تعریف منظوراز ارزش افزوده این است: کارگران ۸ ساعت در روز کار می کنند و حقوق می گیرند، که برابربا حقوقی است که درعرض سه یا چهارساعت کار باید کسب کنند. ادامه ی کاری که آن ها در چهار یا پنج ساعت باقیمانده انجام می دهند، و منافع ناشی ازاین کار به تمامی به کارفرما تعلق می گیرد. و این، اساسا، ارزش افزوده است.
این چیزی است که اساسا  لنین گفت. امروزه بسیاری از شغل های غیر پرولتاریایی نیز وجود دارد که در بازتولید جامعه ی سرمایه داری هدف گرفته می شوند، شغل هایی مانند آموزگاران ، استادان دانشگاه، و غیره. ومدام برسراین که این نوع  شغل ها چگونه درداخل این تصویرگنجانده شوند ، بحث های زیادی وجود دارد. اما این آن چیزیست که لنین اساسا درباره ی ارزش افزوده می گفته است.

پلیتیکال افرز: موضوع دیگری که شما برجسته کردید، آگاهی" طبقه- برای- خود" است.   

سولر: منظور من از این عبارت نهایت آگاهی در آگاهی طبقاتی است. طبقه "برای خود" ، طبقه ای است که دارای درک اساسی است ، و صرفا طبقه ای با منافع و اهداف مشترک نیست ، بلکه طبقه ای است که  دارای برنامه ی سیاسی بنیادی است. طبقه ای است که دستورکار اجتماعی خود را دارد، و به این طریق نه تنها به بخشی از جنبش اتحادیه ای - که کم و بیش دارای آگاهی های صنفی ست- تبدیل می شود ( آگاهی صنفی آن چیزی است که جنبش کارگری آمریکا تا حد بسیار زیاد بیش از هر چیز دیگر برای آن اولویت قائل است).
بلکه زمانی که طبقه ی کارگر این نوع آگاهی طبقه - برای- خود را ارتقا دهد، کار باز سازی جامعه را با بدست آوردن قدرت سیاسی به عنوان یک طبقه آغاز می کند. درتمام جوامع سرمایه داری، اکثریت جامعه را طبقه ی کارگرتشکیل می دهد، اما با آگاهی طبقه- برای- خود است که، طبقه ی کارگر نقش سیاسی خود را درک می کند و برنامه ای سیاسی دارد که بربینش طبقاتی استوار است. با این نوع آگاهی طبقاتی است که، طبقه ی کارگر حزب خود را، که در بسیاری موارد حزب کمونیست است ایجاد می کند.

پلیتیکال افرز: بسیاری از تعاریف و مفاهیمی که ما درباره ی آن ها صحبت می کنیم در قرن نوزده و اوایل قرن بیست ایجاد شده اند. اما درقرن بیست و یکم، سرمایه داری کاملا به سیستمی جهانی تبدیل شده و گرایش های زیادی اصراردارند که روند های جهانی سازی ماهیت طبقه را تغییرداده است. آیا این درست است؟

سولر: من فکرمی کنم که سرمایه داری اساسا تغییری نکرده است. پایه و اساس سرمایه داری استثمار و سود است، زیرا تنها راهی که می توانید سود کسب کنید از طریق استثماراست. این درست است که سرمایه داری به نوعی تغییر کرده است.  بعنوان مثال این دیگر معلوم نیست که چه کسی صاحب کارخانه یا صنعت خاصی است. امروزه شما هیئت مدیره های پراکنده ای را شاهدید و رده های مختلفی از مدیران اجرائی را به رهبری مدیرعامل دارید. اما حتی این مدیران اجرائی دارای حقوق بالاهم تشکیل دهنده ی نیروی رهبری و یا حتی از اعضای رهبری طبقه ی حاکم نیستند. اما با این حال فکر نمی کنم که مفهوم اصلی سرمایه داری تغییرکرده باشد- هنوز هم کسب سود به هر قیمت حاکم است. این درست عکس شعار معروف حزب کمونیست- تقدم مردم برسود - است. سرمایه داری عمیقا به" تقدم سود بر مردم" اعتقاد دارد.  
من فکرمی کنم آن چیزی که شما امروزه ندارید دید گاه روشنی ست که در قرن نوزدهم یا دربیشترزمان قرن بیستم داشتید. آن زمان شما علیه مالک یک کارخانه یا یک فروشگاه مبارزه می کردید. اما اکنون در اکثر موارد نمی دانید که مالک کیست ، یا چه چیزی در چه گوشه ای ازجهان واقع شده است.
اما آن چیزی که تغییر نکرده است، ساختار طبقاتی جامعه است. خصلت جهانی بودن سرمایه داری به این معنی است که اکنون کشورهای بیشتر و بیشتری در آن ساختار طبقاتی مشارکت دارند، که در واقع ، به این معنی است که ، طبقه ی کارگروزحمتکشان بیشتر و بیشتر درسراسردنیا وجوددارند که به موازات کاهش دستمزدها ، درآمدهای کمتر و کمتری دارند. کارگرانی که از هستی ساقط شده اند و برای جستن کار و حمایت از خود و خانواده شان مجبور به مهاجرت می شوند؛ کارگرانی که ذخیره استوار کارگر ارزان برای سیستم سرمایه داری را بیمه می کنند.
بنا بر این  زمانی که از سوسیالیسم قرن بیست ویکم صحبت می کنیم، معنی آن چیست؟ در بلندمدت هیچ راه حل دیگری برای طبقه ی کارگر وجود ندارد. اما ما بطورحتم نیاز داریم که از اشتباهات گذشته بیاموزیم. یک چیز مسلم است، سرمایه داری نمی تواند مشکلی را حل کند. من فکر نمی کنم که شما با سرمایه داری امکان حل کردن مسایل جامعه را داشته باشید.
اما آن بحث دیگری است. بحث های زیادی وجود دارد ،و انتقادهای زیادی در شکست جوامع سوسیالیستی سابق  هدف گیری شده است.مثلا، کنترل متمرکزکشورهرگز به وسیله سازمان های دمکراتیک مردمی ریشه کن نشد. به همین دلیل ، برخی از جوامع سوسیالیستی به سیستم به شدت بورکراتیک دولت های  تک حزبی دچار شدند.
در هر صورت ، سرمایه داری تغییری نکرده است. نکته ی اصلی  توجه من اینجا ست. سرمایه داری هنوزمبتنی بر استثمار است، و به همین دلیل است که هنوز مبارزه طبقاتی جریان دارد.

پلیتیکال افرز: یکی از موضوعاتی که شما در باره آن در پلیتیکال افرز نوشته اید حق مبارزه مهاجران است. همانطور که گفتید، مسلما جهانی سازی به مهاجرت دامن زده است. این روزها افکار جدید زیادی درباره ی اینکه چگونه نژاد، قومیت، فرهنگ، مذهب، ملیت، و جایگاه قانونی بر شیوه ای که طبقه کارمی کند مطرح می شود. برای بازگشت به مفهوم اصلی طبقه ی کارگر که شما اشاره کردید، دراین زمینه ها چگونه باید کار کنیم؟

سولر: یکی ازچیزهایی که ما حتما باید درنظرداشته باشیم این است که موضوع مهاجرت، هرجائی که شما بروید، به ویژه در آمریکا، همیشه یکی ازموضوعات استثمار مضاعف است. اما در عین حال مسئله ای است که طبقه ی کارگر بین المللی را نیز درگیر می کند. تمام این ها سبب می شود که (مسئله مهاجرت ) بخش اصلی مسئله حقوق کارگران باشد.
دررابطه با مهاجرت  در داخل جنبش کارگری آمریکا مشکلات واقعی وجود دارد ، برای مثال، در قسمتی از کشور که من در آن زندگی و کار می کنم: در جنوب شرقی ماساچوست، ما در ماه مارس امسال شاهد حمله گسترده ای از سوی ماموران فدرال به اجتماع ۳۶۰ نفری کارگران در شرکت مایکل بیانکو[۷] ، کارخانه ای در نیوبدفورد[۸]، بودیم . هرچند فرماندار دیال پاتریک عواقب این یورش را "بحران انسانی" خواند، اما جنبش کارگری ماساچوست از ابراز هر گونه واکنشی دراعتراض به آنچه در بیانکو، جایی که کارفرمایان به شدت کارگران مهاجر را استثمار می کنند ، برای آن کارگران رخ داد کوتاهی کرد . شما دارید در باره مسئله بنیادی حقوق کارگران صحبت می کنید .شما در اینجا دارید از حقوق بشر زحمتکشان حرف می زنید . 
اگر شما از حق هر کارگری؛ چه با جواز و چه بی جواز، چه سفید و چه سیاه، دفاع نکنید، در این صورت به  نابرابری در نیروی کار دامن می زنید، که نیروی کار را متفرق می کند، وسبب دشمن تراشی  درداخل نیروی کار میان خود کارگران می شود. در آن صورت چه اتفاقی می افتد؟ سبب می شود که  نوک حمله از مالکان، کارفرمایان، و طبقه ی حاکم جامعه دور شود. و این تمام ماجرای کاشتن تخم تفرقه درمیان کارگران است.
 
شما به نژاد و قومیت اشاره کردید، و این همانند بحث درباره ی " امتیازسفیدپوستان" است که دوباره علم شده وموضوع عمده ای در بحث های محافل معینی است . آری ، در این کشور نژادپرستی نهادینه شده  وجوددارد. اما اگر شما سرزنش کارگران سفید پوست را به خاطروضع کارگران سیاه پوست آغاز کنید - نمی گویم که برخی ها مقصر نژاد پرستی نیستند- در آن صورت هدف را که همان کسی است که نژاد پرستی راترویج می کند - طبقه حاکم- و نیروهایی را که اطمینان دارند نژاد پرستی طبقه کارگر را متفرق می کند گم می کنید ، آنچنان که طبقه کارگر نمی تواند نقش خودرا در تاریخ ایفا نماید .این سیاست تفرقه وغلبه کاملا در جوامع سرمایه داری وبه ویژه در ایالات متحده عملی شده است.
در دهه ی ۸۰، زمانی که من برای کلگی و لاتی کانسرند[۹]  کار می کردم، یکی ازکارهایی که ما شروع کردیم پیگیری کارزارعلیه آپارتاید در آفریقای جنوبی بود. ما تلاش می کردیم دریابیم که به مسئله ی آپارتاید در آفریقای جنوبی و همزمان درکشورخودمان چگونه برخورد کنیم. ما این کار را اساسا در محله هایی چون هارلم در نیویورک، و کامندن در نیوجرسی، جائیکه جدائی کامل بین محلات رنگین پوستان و سفیدپوستان وجود دارد، شروع کردیم. بعد تشخیص دادیم که باید هم با آپارتاید در آفریقای جنوبی و هم با آپارتاید در آمریکا برخورد کنیم، و شروع به ایجاد کمپین حول این موضوع کردیم.
نژادپرستی در ذات خود، طبقه ی کارگر رامتفرق می سازد وآن را دچار رکودمی سازد . من فکر می کنم ما، به عنوان یک حزب و چپ به طورعام ، نیازمند بازگشت به این مسئله ایم . ضروریست که ما نژادپرستی را یکی از موضوع های اساسی مبارزه ی خود قراردهیم. نکته ی اساسی ای که ما باید روشن کنیم این است که بهترین اتفاقی که می تواند برای طبقه ی کارگررخ دهد، ازبین بردن نژادپرستی است. این دقیقا شبیه استعمار درپورتوریکو است، استقلال پورتو ریکو در شرایط اعطا قدرت بیشتر به طبقه کارگر، مسئله ای کلیدی است ، چون در یک مستعمره با این اهمیت طبقه حاکم را تضعیف می کند.
من فکرمی کنم ما به نژادپرستی و مسائل محوری پیش روی طبقه ی کارگروبا هر چیزدیگری باید صریحا ازنقطه نظرطبقه کارگر بر خورد کنیم.

پلیتیکال افرز :صرفا برای پیروی از آنچه شما اظهار کرده اید ، این امرهم یک مسئله مربوط به محل کار است - مثلا ، کارگران در یک کارخانه خاص چگونه کار می کنند یا کارگران یک صنعت خاص کارگران دیگر را چگونه می بینند- وهم در اجتماع ،در جایی که در آن زندگی می کنیم امتداد می یابد .

سولر: صحیح است. اما اگر شما به مسئله از این منظر نگاه کنید، به چالش کشیده شدن ما وترویج تصور همبستگی در بین کارگران با نژاد های مختلف از نقاط مختلف آغاز می شود. اگر شما به درک آن که این توده ها کارگر هستند برسید ، همانطور که شما رسیده اید ، در گام نخست به فکر کردن در باره چرایی آمدن آنها به اینجا برای کارآغازمی کنید.چه چیزی سبب ترک کشور وآمدنشان به اینجا شده است؟ چون در واقع افراد اندکی مایلند کشور خود را ترک کنند.آمدن آنها دلایل مختلفی دارد، اما دلیل درجه یکی که سبب آمدن آنها می شود وضعیت اقتصاد جهانی است ، یعنی اقتصاد "بازار آزاد" که ما جهانی سازیش می خوانیم وبقیه جهان آن را نئو لیبرالیسم یا اجماع واشنگتن می خوانند .
مسئله آن است که نئو لیبرالیسم در حال ویران کردن معاش مردم است ،لیبرالیسم در حال نابود کردن مشاغل ومنابع درآمد آنها در کشورهای خودشان است .بسیاری از مهاجران به امریکا از مناطق روستایی می آیند ، یعنی جایی که مزارع خانوادگی که نسل ها مردم را حمایت می کرد ، توسط شرکت های زراعی ونفوذ کالاهای ارزان امریکایی در حال نابودی هستند. کشور های فقیر هنوزباید  با بقایای استعمار، خطوط کاذب مرزها وانهدام روال قدیمی قبیله سالاری، دست وپنجه نرم کنند.
اما شما یکباره مفهوم طبقه کارگر را درک می کنید ، درک می کنید که مایک طبقه کارگر داریم که صرفا  طبقه کارگر ملی نیست ، بلکه یک طبقه کارگر عظیم جهانی است ،با این درک  شما متفاوت دیدن چیزهارا آغاز می کنید .مایکل ییتس در مقاله "آیا طبقه کارگر می تواند جهان را تغییر دهد" ( مانتلی ریویو مارس ۲۰۰۴) درباره این که  ناسیونالیسم وامپریالیسم، به ویژه ناسیونالیسم، چگونه نگاه طبقه کارگر به خودش را تحریف می کنند ، می نویسد . در حال حاضر من به هیچ وجه از ریشه کنی مرزهای ملی دفاع نمی کنم ، اما چیزی که از آن دفاع می کنم  آن است که شما به سرمایه داری همچون سیستمی جهانی نگاه کنید .حتی جوامع به اصطلاح سوسیالیستی نظیر چین ،وجوامعی که برای ساختن سوسیالیسم تلاش می کنند ، نظیر کوباودیگران ،در جهانی زندگی می کنند که در آن به طور بنیادی شیوه تولید سرمایه داری غالب است.بنا بر این در حال حاضر دست یابی هم به سوسیالیسم وهم بقا در جهان سرمایه دار - امپریالیست بسیار دشوار است .

پلیتیکال افرز: یکی از چیزهایی که در واقع سرمایه داری جهانی کشور رابه انجا رانده است آن است که چون طبقه وسرمایه داری به موجودیت ادامه می دهند ، زحمتکشان سراسر جهان به توسعه دیدگاهی جهانی که ایده طبقه کارگر جهانی را شامل شود نیاز دارند. این چیزی است که افراد زیادی در جنبش کارگری صحبت در باره آن را آغاز کرده اند .

سولر: این ضرورتی است مسلم. برای مثال، اکنون اتحادی بین یو اس دبلیو ( فولادکاران آمریکا)[۱۰] آمریکا و اتحادیه ی قوی ۲ میلیونی بریتانیایی مشابه آن وجوددارد.-پیوند نیروها به صورت بین المللی - و این عاملی کلیدی است . من همچنین فکر می کنم که ما در آغازمشاهده یک جهش واقعی درجنبش های کارگری سراسر دنیا هستیم .این امربه آهستگی اما قطعی در همه جا صورت می گیرد. در ماه مه امسال ، نشستی از اتحادیه های سراسر آمریکای لاتین به نام " آمریکای ما"، در اکوادوربرگزار شد، که چندین اتحادیه هم از آمریکا درآن شرکت داشتند. این گردهمایی درواقع یک کنفرانس جنبش اتحادیه ای کارگری بود. بیشتر اتحادیه هایی که درآن شرکت کرده بودند، اتحادیه های چپگرای آمریکای لاتین بودند. این رشد مهمی است، زیرا که جنبش اتحادیه ای آمریکای لاتین بعد از سال ها حاکم بودن نئولیبرالیسم، اساسا ازبین رفته بود، و به نظر نمی رسید که درشرایطی باشد که بتواند اقدام به چنین حرکاتی کند.
اما اتحادیه ها در آمریکای لاتین دوباره به جایگاه قبلی خود برگشتند و اکنون همراه باسایر جنبش های اجتماعی، نقش مهمی در مبارزه برای تغییر ایفا می کنند. آمریکای لاتین  درحال حاضر محل بسیار جالبی برای بررسی است. آخرین مثال فرناندو لوگو[۱۱]، رئیس جمهور منتخب اخیر پاراگوئه است، که متخصص الهیات رهایی بخش و اسقف سابق کلیسای کاتولیک است. برای نشان دادن نوع تغییری که او نمایندگی می کند باید دانست که او هیچ حقوقی در رابطه با ریاست جمهوری اش را نمی پذیرد . او پول ها را پس می دهد- وی می گوید به پول ها احتیاجی ندارد. وی همچنین مارگریت مبووانگی را وزیر امور بومیان کرده است. یک فرمانده قبیله ۴۶ ساله ، که به عنوان یک دختر درجنگل اسیرشده بود و بارها بعنوان برده  برای بردگی فروخته شد و مدت ها برای خانواده های مالکان بزرگ بیگاری کرده است. در آنجا پویش درحال جریان  غیر قابل تصوری وجود دارد