هشت تز در باره بحران اقتصادی

از مالیه جهانی تا ملی شدن بانک ها:
                      

لئو پانیج و سام گیندین

ترجمه: ح.آزاد


۱- بحران اقتصادی کنونی را باید از حیث تضادها و پویایی تاریخی مالیه سرمایه­ داری در نیمه دوم قرن بیست در نظر گرفت. هر چند حوزه­ های مالی و تولید سرمایه­ داری آشکارا در هم تنیده ­اند (امروز و به شکل قابل ملاحظه­ تری نسبت به گذشته) معهذا ریشه­ های بحران مالی جاری را که از امریکا آغاز شده است نباید در بحران سودآوری در حوزه تولید جستجو کرد، آن­طور که در بحران دهه­ ی ۷۰ مشاهده می­شد؛ و نه در عدم توازن جهانی که از آن زمان تاکنون به وجود آمده است. اگرچه رشد قابل توجه مالیه در اقتصادهای عمده­ ی سرمایه­ داری به دهه­ی ۶۰ بر می­گردد، معهذا، این نقش امور مالی در حل بحران اقتصادی دهه­ ی ۹۰ است که جایگاه مرکزی آن را در شکل ­گیری سرمایه­ داری جهانی توضیح می­دهد. تورم که نشانه­ ی اصلی آن بحران به شمار می­رفت تاثیر منفی زیادی بر دارایی­های مالی و بی ثباتی نقش بین­ المللی دلار بر جای نهاده است. بازارهای مالی، تحت رهبری بانک مرکزی امریکا، از نرخ بهره ­ی بالایی استفاده کرده­اند تا بیکاری را افزایش دهند؛ و مبارزه­ جویی اتحادیه­ های کارگری را درهم بشکنند و هزینه­ های رفاه عمومی را در اوایل دهه­ ی ۸۰ محدود کنند. به نظر می­رسید همه این عوامل، منشاء مشکلات متناقض امور مالیه است که در موفقیت­های سرمایه­ داری جهانی در دهه­ های پایانی قرن بیستم سهیم بوده و مبنای بحران وسیع سرمایه­ داری را در انتهای اولین دهه­ ی قرن بیست و یکم فراهم آورده است.


۲- گسترش سرمایه در مکان و تامین اجتماعی سرمایه­ داری در ربع آخر قرن، بدون نوآوری­های نظام مالی نمی­توانست رخ دهد. رشد بازار مالی اوراق بهادار و بین­ المللی شدن نظام مالی امریکا سرمایه­ گذاری در مقیاس جهانی و ادغام آن­ها را، در تولید و تجارت فراهم کرد؛ و امکان گسترش خطرهای احتمالی را مهار می­کرد. خطرهای احتمالی، در یک نظام پیچیده­ ی جهانی بیمه می­شد وگرنه انباشت سرمایه به طور قابل ملاحظه­ ای محدود می­گشت. در همان زمان مناسبات مالی هر چه عمیق­تر در جامعه نفوذ می­کرد و طبقات پایین­تر را به عنوان وام گیرنده، پس­ انداز­ کننده و حتی سرمایه­ دار از طریق بازنشستگی خصوصی، اعتبارهای مصرفی و رهن برای مسکن خصوصی در خود ادغام می­کرد. این امر به خصوص در تسهیل و حفظ تقاضای مصرف ­کنندگان در دوره ­ای اهمیت زیادی پیدا ­کرد که مزدها راکد بودند و نابرابری افزایش می­یافت. از نظر شکوفایی مستقیم انباشت سرمایه، مناسبات مالی نه تنها جایگاه مهمی را در نوآوری­های فنی، و در رایانه­ ای کردن و نظام اطلاعاتی ایفا می­کرد، بلکه هم­چنین نو­آوری را به طور عمومی در بخش­هایی با فن­آوری بالا از طریق سرمایه ­ی سهامی به خصوص در امریکا تسهیل می­کند. نقش مرکزی دلار و اوراق قرضه­ ی امریکا در اقتصاد جهانی، به عنوان یک حامل کلیدی ارزش و مبنایی برای سایر محاسبات ارزشی همراه با سلطه جهانی نهادهای مالی امریکا به مثابه­ ی یک مرکز جاذبه برای جلب مازادهای جهانی به بازارها و ابزارهای مالی امریکا عمل می­کند. این امر به بسیج ارزان اعتبار جهانی برای اقتصاد امریکا یاری می­رساند و جایگاه آن را هم­چون بازار ورود و مصرف در اقتصاد جهانی تحکیم می­کند. کاهش نرخ بهره در امریکا برای ثبات اقتصاد کلان اهمیت داشت که در رکودهای کوچک­تر و ملایم­تری در امریکا در مقایسه با دوره­ ی بعد از جنگ منعکس می­شود. ("تعدیل بزرگ" آن طور که اقتصاددانان دوره­ی ۲۰۰۷-۱۹۸۳ مشخص می­کنند).


۳- بی ثباتی و رقابت در نظام مالی جهانی منجر به یک سلسله بحران­های مالی شد که کنترل آن­ها به دخالت مکرر دولت نیاز داشت. رقابت مالی جهانی برای سودهای بیش­تر، به نوآوری­های نهادی و بازاری ختم شد که نقش نقدینه را به مثابه­ی یک اهرم در دست [نهادهای مالی] بیش­تر می­کرد و بدین ترتیب نسبت اعطای اعتبار به سرمایه­ی موجود را افزایش می­داد. این امر در واقع به افزایش وسیع عرضه­ ی موثر پول منجر می­شد. اما علاوه بر این همان­طور که پول­گرایان پیش­بینی می­کردند این امر به تورم قیمت می­انجامید. شکست طبقه کارگر و توانایی فزاینده­ی شرکت­ها برای سرمایه­ گذاری با سرمایه­ های داخلی به آن معنا است که افزایش نقدینگی به تورم دارایی­ها بدل می­شود. این تورم دارایی­ها در بین بخش­های مختلف برابر نبود و در زمان­های مختلف به حباب­های مالی در بازار سهام یا مستغلات ختم می­شد. در حالی که اندازه­ ی این حباب­ها نسبت به انبساط مادی در اقتصاد واقعی متناسب با هر یک از این حوزه­ ها بیش­تر می­شد. ترکیدن این حباب­ها به خصلت  مشترک سرمایه­ داری بدل شده است و دخالت دولت برای کنترل آن­ها اعتمادی ایجاد می­کند که خود سبب حباب­های آینده می­شود. در اثنای جهانی شدن سرمایه­داری این ادعا که دولت از بازار کنار می­کشد، یک توهم ایدئولوژیک نئولیبرالی بود: دولت در کشورهای رشدنیافته سرمایه­ داری در قبال بحران­های مالی نقدینگی بیش­تری در بانک­ها تزریق می­کند و در سیر بحران­ها در کشورهای پیشرفته برای تحمیل انضباط مالی مورد استفاده قرار می­گیرد. دولت نئولیبرال امریکا نقش بسیار فعالی به عنوان ضامن امپریالیستی هماهنگ­ کننده و هم­چون رئیس اطفای حریق سرمایه­ داری جهانی عمل می­کند.


۴- نقش مرکزی نظام مالی در شکل دادن سرمایه­ داری جهانی و نقش دولت امریکا در ایجاد حباب در بخش مسکن امریکا انکارناپذیر است. تقاضای فزاینده در [دستیابی به] مالکیت خانه در تمام سطح­های درآمدی تا اندازه­ای بازتاب محدودیت در تامین مسکن عمومی از زمان دهه­ ی هفتاد است که به وسیله­ ی حمایت دولتی برای تامین نیازهای مسکن از طریق بازارهای مالی و با کاهش مالیات بر رهن تشویق شده است. و توزیع نابرابر درآمد را منعکس می­کند که نتیجه شکست طبقه­ ی کارگر به طور عمومی و بازسازی تولید و اشتغال است. علاوه بر این اقشار وسیعی از طبقه کارگر از طریق رهن مجدد بر روی قیمت­های تورمی خانه­ شان که در اثر حباب به وجود آمده بود میزان مصرف خود را تضمین کردند. اما تمامی این­ها به وسیله­ ی عمل تبدیل سریع به اوراق بهادار و و بازار وسیع برای آن امکان­پذیر شد که به نوبه­ ی خود از پشتوانه رهنی برخوردار بود. این امر در جریان افزایش قیمت خانه­ ها رشد پیدا کرد که ظاهرا ثروت و اعتبار وام­ گیرندگان را افزایش داد. و به قبول شرایط ساده ­تری از سوی بنگاه­ها انجامید که وظیفه­ ی ارزیابی برای اعطای وام را به عهده داشتند که هر دو حزب در کنگره از آن­ها به طور وسیع حمایت می­کردند. سیاست کاهش نرخ بهره از طرف فدرال رزرو در اثنای ترکیدن حباب بخش فن­آوری اطلاعاتی همراه با تقاضای بالا برای اوراق خزانه­ داری امریکا به عنوان مطمئن­ترین حامل ارزش در یک نظام مالی جهانی بی ثبات، فشارهای رقابتی بر نظام مالی را برای کسب سودهای بیش­تر در همه جا تشدید کرد. این امر با اتکا به نوآوری و استفاده­ ی بیش­تر از نقش دارایی­ها به مثابه­ی یک اهرم در تبدیل کردن آن به اوراق بهادار مرزهای خطر احتمالی را افزایش می­داد. امنیت تاریخی وام­های جانبی مسکن، اعتماد به قیمت­های دایما بالارونده خانه را بیش­تر کرد و وام مسکن را به حوزه جذابی برای مقایسه بین نرخ بهره نازل اوراق خزانه ­داری و نرخ بهره­ ی بالای وام مسکن تبدیل کرد. دیونی که خود به اوراق بهادار تبدیل شده بود.


۵- انفجار ناگزیر حباب مسکن، به علت نقش مرکزی در حفظ تقاضای مصرفی امریکا بر بازارهای مالی جهان تاثیر عمیقی داشت. ترکیدن حباب مسکن اجتناب­ ناپذیر بود به علت این که بالا رفتن قیمت­های مسکن نظیر سال ۲۰۰۵ به اوج خود رسیده بود. در این زمان نه تنها سیاست بهره­ ی نازل فدرال رزرو به پایان خود رسیده بود، بلکه نرخ بسیاری از وام­های ثانویه ساب­ پرایم از حد معقول فراتر رفته بود.

افرایش مصادره­ ی مساکن و تعداد خانه­ هایی که برای فروش مجدد عرضه می­شد تاثیر فوری بر قیمت خانه­ ها، خانه­ سازی جدید و فروش وسایل منزل داشت. به علاوه از نظر کاهش ارزشی که دارایی­های اولیه [­خانه­ ها] در وضعیت شخصی کارگران بر جای می­گذاشت این به نوبه­ ی خود به کاهش همه جانبه در هزینه­ های مصرفی امریکا و تقاضا برای واردات منجر می­شد که ترکیدن حباب بازار سهام این اثر را نداشت. در همان زمان گسترش خطر احتمالی در رهن­ های ثانوی (ساب­پرایم) به علت بسته­بندی­شان در مشتقات مالی همراه با وام­هایی که با خطر عدم پرداخت بیش­تری رو-به­-رو بودند، بحران مسکن معادلات اقتصادی ارزش این دارایی­ها را در بازار مالی جهان در هم ریخت. ارزش­گذاری و فروش اوراق بهادار با پشتوانه وام­های مسکن با دشواری رو-به-رو گردید و خطر سرایت در سراسر بازارهای مالی و بین بانکی امکان سقوط در سطح بین­ المللی را فراهم کرد. در مجموع، بحران مسکن بر رفتار مصرفی توده­ ها تاثیر گذاشت و به سرعت ناتوانی اقتصادی امریکا را هم­چون مصرف­کننده­ی اصلی جهان نشان داد. وانگهی این بحران این نکته را روشن ساخت که سایر مناطق نمی­توانند حساب­شان را از امریکا جدا کنند، و این امر توهمی بیش نباید تلقی شود.


۶- بحران، مرکزیت دولت امریکا را در اقتصاد سرمایه­ داری جهانی تقویت کرد، در حالی که مشکلات مدیریت ناشی از آن را نیز چند برابر کرد. افزایش دلار امریکا در بازار ارزها و تقاضای فوق­ العاده برای اوراق خزانه­ دار­ی امریکا در جریان پیشروی بحران، بازتاب این نکته است که جهان تا چه اندازه به دلار و به دولت امریکا به عنوان ضامن نهایی ارزش وابسته است. تقاضا برای اوراق خزانه به عنوان حاملان ارزش ثابت در دنیایی افزایش می­یابد که ارزش­ها به شدت در حال تغییر اند. این توهم که دولت­های خارجی با خرید خود، به دولت امریکا کمک می­کنند با بروز این بحران زدوده می­شود. نقش مرکزی دولت امریکا از نظر مدیریت بحران جهانی در تامین مشتقات ویژه ارز و در اختیار قرار دادن دلار برای دولت­های دیگر برای نظارت در همکاری بین بانک­های مرکزی و وزارت­ دارایی کشورها در این بحران تائید شده است. دولت امریکا علی­رغم دخالت فعالش نشان داد که در خنثی کردن این بحران ویژه ناتوان است. نقدینه­ ی وسیعی که این دولت از آگوست ۲۰۰۷ در نظام مالی وارد کرده است توانایی و تمایل بانک­ها را برای اعطای وام به نرخ­های قبلی تامین نکرده است. نظام مالی استوار بر اوراق بهادار طی دهه­های گذشته که رشد فراوانی داشته- از طریق خطر احتمالی رهن، اعتبارهای مصرفی و وام به شرکت­ها به قطعات کوچک­تر تقسیم شده، و در بسته ­بندی جدید در سراسر جهان به معامله گذاشته شده است- این نقدینگی نه تنها شرکت­ها و مصرف ­کنندگان، بلکه خود بانک­ها را در معرض انفجار قرار داده است.


۷- سطح بحران امروزه در حدی است که ملی کردن نظام مالی نمی­تواند از دستور کار سیاسی خارج شود. این مساله هر چه بیش­تر آشکار می­شود که محرک­های پولی و مالی به تنهایی نمی­توانند به بحران خاتمه ببخشند، چون اختلال در نظام بانکی تاثیر افزایش شتاب و همین طور در مورد مقررات جدید در ارائه وام برای نظام مالی محتاط­تر را از بین می­برد. در واقع این مساله بیش­تر روشن می­شود که قرار دادن بخش وسیعی از نظام مالی تحت مالکیت عمومی نمی­تواند از دستور کار سیاسی خارج شود.

امروزه این امر در جهت ملی کردن موقتی مطرح می­شود که در سوئد و ژاپن در طی بحران دهه­ ی ۹۰ انجام گرفته است. در این کشورها دولت وام­های سمی بانکی را خود به عهده گرفت و بانک را مجددا به بخش خصوصی برگرداند. امروزه شدت بحران طرح ملی شدن به طور عام و در ایالت متحده به طور ویژه را تعیین می­کند و مجموعه­ای از مشکلات را به عنوان راه نجات سرمایه­ داری جهانی پیش رو می­گذارد. این امر مهم است که بدانیم آخرین بار ملی شدن بانک­ها حداقل در کشورهای پیشرفته سرمایه­داری و به طور جدی در پاسخ به بحران دهه­ی ۷۰ توسط عناصری از چپ مطرح شد. آن­ها تنها راه فائق آمدن بر تضادهای دولت­های رفاه کنیزی به شکل مثبت را در این امر می­دانستند که نظام مالی باید تحت کنترل عمومی قرار گیرد. اکنون ملی کردن بانک­ها مجددا در دستور کار سیاسی قرار گرفته است (اگر چه از طرف نیروهای کاملا متفاوت) بسیار مهم است که بین شکلی از ملی کردن که کمک به بخش خصوصی است با یک شکل دیگر از آن تمایز قایل شویم که تغییر کلی نظام بانکی را هم­چون وسیله­ای در خدمت عموم قرار می­دهد. این شکل اخیر به توزیع اعتبار و سرمایه مطابق با معیارهای دموکراتیک امکان می­بخشد. لازم است که اشاره شود این نوع، نه تنها شامل کنترل سرمایه در پیوند با نظام بین­ المللی است؛ بلکه نظارت بر سرمایه­ گذاری داخلی را نیز در بر می­گیرد. چون قرار دادن نظام مالی در جهت منافع عمومی، خود تغییر شکلی در استفاده از آن به شمار می­رود.


۸- درخواست ملی کردن بانک­ها گشایشی است برای پیشبرد استراتژی­های وسیع­تر که سرآغاز نیاز برای طرح بدیل­های نظام­یافته در مقابل سرمایه­ داری است. وخامت بحران اقتصادی کنونی یک بار دیگر غیر عقلانی بودن قدیمی منطق اساسی بازار سرمایه­ داری را آشکار می­کند. هنگامی که شرکت­ها (در واقع بنگاه­های دولتی) کارگران را اخراج می­کنند و به آن­هایی که باقی­مانده­اند مزد کمتری می­پردازند، تاثیری به جز کاهش تقاضای کلی در اقتصاد ندارند. در عین حال بحران مالی روش­های غیر عقلانی جدیدی را نشان می­دهد که کمترین آن­ها پیشنهادهای وسیع برای معامله بر سر اعتبارهای کربُنی است که برای حل بحران محیط­ زیست ارائه شده و وابسته به بازار ناپایدار مشتقات مالی اند که اساسا در برگیرنده­ ی دستکاری­ها و فروپاشی سیستم اعتباری است. در بستر این شیوه­ های غیرعقلانی، آشکارا می­توان این درخواست قاطع را مطرح کرد- نجات شغل­ها و جماعت­هایی وابسته به آن به شکلی که تولید را تابع اولویت های زیست­ محیطی قابل دفاع در سیر بحران قرار دهد- باید از منطق بازار سرمایه، از نهادهای دولتی برای تحکیم بازار گسست کنیم. ما باید تغییر نهادهای سیاسی و اقتصادی را در دستور کار عمومی قرار دهیم، تا با استفاده از برنامه­ ریزی دموکراتیک و با اتخاذ تصمیم­ جمعی، امکانی فراهم شود در مورد این که چگونه و در کجا تولید کنیم؛ تا بدین وسیله [سطح] زندگی و رابطه آن با محیط زیست حفظ شود. هر قدر که بحران عمیق­تر باشد، هر قدر که نخبگان سرمایه ­داری چه در بیرون و درون دولت آشفته و بی روحیه باشند و هر قدر که خشم مردمی علیه آنان وسیع­تر باشد طرح این مطالب قطعا به کار دشوار گروه وسیعی از فعالان نیاز دارد. فعالانی که بسیاری از آن­ها، این نیاز را درک می­کنند که جنبش­ها و احزاب نوینی برپا سازند. در واقع این آن نیازی حیاتی است اگر نخواهیم که این بحران به بی راهه رود.
برگرفته از نشر بیدار

نویسنده: آلن وودز
۹ آگوست ۲۰۱۱

ترجمه: حمید قربانی

منتشره در نشریه ی اینترنتی دفاع از مارکسیسم - به زبان انگلیسی


شورش در بریتانیا  فقط یک علامت از بحران عمومی کا پیتالیسم است. مارکسیست ها اجازه ندارند همراه بورژوازی و عاملین آنها در کار ریاکارانه شان شرکت کنند. وظیفه ما یافتن راهی است برای رسیدن به جوانان، برای کمک کردن به آنها در یافتن راه صحیح، راه انقلابی، راه بازسازی سوسیالیستی جامعه.

شبیه یک منطقه جنگی

رهبر قبلی حزب محافظه کار بریتانیا مارگارت تاچر( اکنون مادام) یک بار گفته بود: « چیزی به نام جامعه وجود ندارد». سه دهه بعد از آن جامعه موجودیت خود را شدیدان به طبقه حاکمه بریتانیا یادآوری کرد.

در مدت ۴۸ ساعت موجی از شورش تمام بریتانیای بزرگ را لرزانیده است. برای سومین شب در لندن آتش زبانه می کشد، موجی از غارت و بی نظمی سراسر شهر و حومه را در بر گرفته است. در حمله پلیس صد ها جوان دستگیر شده اند، ماشین ها ی پلیس در آتش می سوزند و صدمه دیده اند، بوتیک ها غارت می شوند، در صبح امروز قسمت های بسیاری از شهر بیداری خویش را با نظاره به صحنه هائی از یک شهر که بیش از همه چیز شبیه به یک منطقه جنگی است، برگزار نمود. (در این شورش ها بر طبق گزارشات بی بی سی تا کنون ۵ نفر جان خود را ار دست داده اند. مترجم- ۱۳ آگوست)

مشکل در روز ۵ شنبه هنگامی شروع شد که یک مرد جوان سیاه پوست به نام مارک دوگان در محله تاتنهام در شمال لندن بوسیله گلوله پلیس به قتل رسید. اینکه این اتفاق چگونه روی داده است، هنوز کامل ان مشخص نیست. اما آنچه که روخداده است جزئی از جستجو وعملیات« برنامه ریزی شده» ای است که پلیس به دنبال پیدا کردن سلاح و جرائم در مناطق آفریقا و کارائیب نشین لندن بوده است. چنین اقداماتی به تحریک احساسات شهر وندان منجر شده و این محلات را به طرز ناعادلانه ای به سیبل برای پلیس نموده است.

پیدا است که که پلیس یک لیموزین را که آقای دوگان در آن نشسته، از حرکت باز می دارد. اولین اعلامیه پلیس اعلام میکند که او در یک درگیری مسلحانه به قتل رسیده است، که او یک سلاح دستی داشته است، که او به طرف پلیس شلیک کرده است. پلیس دروغ می گوید. اکنون تحقیقات نشان داده است که هیچ درگیری مسلحانه ای وجود نداشته است. فقط دو گلوله شلیک شده اند که هر دو از اسلحه پلیس بوده اند. این تلاش دست و پا چلفتی پلیس، برای توجیه قتل آقای دوگان بمثابه بنزینی بود که بر روی شعله های آتش بپاشند.

مردم محل به رهبری خانواده مارک دوگان در روز شنبه در یک اعتراض دسته جمعی در مقابل ایستگاه پلیس در منطقه ناتنهام، در خواست دلیل کشتن وی را داشتند. جوابی از کسی شنیده نشد و تظاهرکنندگان ساعت ها در انتظاری بیهوده بسر بردند. اما این خیلی زود به انفجاری از شورش تبدیل گردید. این جرقه ناگهانی درست نشانی مشابه از عمل جنایتکارانه پلیس نسبت به قتل یک دختر ۱۶ ساله بود. عصبانیت به محله چوب سبز(Wood Green) و تاتنهام حال (Tattenham Hale) منتقل شد.در جواب اینکه چرا چنین شد؟ یک مرد جوان که صورتش را پوشانیده است می گوید : " پلیس قدرت زیاد دارد، و آنها از آن استفاده می کنند. این اشتباه است، مرد.»

در هر صورت خیلی زود آن سئوالی که پلیس در باره عکسبرداری ایجاد کرده بود ومی خواست با آن علت مرگ را تیر و تار کند، بعقب زده شد و از اذهان زدوده شد و جای آنرا یک احساس عمومی نفرت و بیزاری از خشم و نا امیدی، خیابان ها را در محلات فقیر نشین که بیکاری و فقر در آنها بر روی هم تلنبار شده است در برگرفت. اهالی این محلات بیشتر از همه سیاه پوست هستند. شورش روز و شب یکشنبه کاراکتر متفاوتی با شورش روز شنبه داشت. شورش در محله تاتنهام را جوانانی آغاز کردند که مورد خشونت و تجاوز پلیس قرار گرفته بودند. ولی این فقط قله ا ی بود از یک کوه یخ خیلی بزرگ که اکنون به یک کیفیت متفاوتی تبدیل شده است.

بی بی سی گزارش می دهد: " مردم در ماشین های خویش نشسته اند، جوانان سوار بر دوچرخه، تو بدنبال آنها نشانی از ویرانی می بینی که از خود به جا گذاشته اند. همین که تو خود را به یک مکان می رسانی، آنها خیلی سریع به مکان دیگری منتقل می شوند.

پلیس برای رسیدن به آنها از بهترین شیوه ها استفاده می کند. تو می بینی که ماشین ها ئی عقب و جلو می روند،لامپ های آبی چشمک می زنند، پلیس های ضد شورش از ماشین های نظامی بیرون می ریزند. ده دقیقه دیگر آنها باز داخل ماشین ها می شوند تا به محله دیگری انتقال داده شوند. اصلی ترین کارشان خاموش کردن آتش سوزی ها است.- استعاره- خود را به سراسر لندن گسترش می دهد.

شورش گسترش می یابد

درگیری و زد و خورد در شب یکشنبه از اینفیلد (Enfield) در شمال لندن شروع شد. آنجا شیشه های فروشگاهها شکسته شدند و یک ماشین پلیس صدمه دید. اما روز دوشنبه شورش خود را چون یگ گلوله آتش به مناطق بسیاری گسترش داد: هاکنی ( Hackney)در شرق، الینگ ( Eiling)در غرب ، والتسهام تاون ( Walhamstown)و والتهام فورست ( Waltham Forest)در شمال لندن و به کلاپهام( Clapham)، کرویدون( Croydon)، لیوزهام( Lewisham) و بریکستون(Brikston ) در قسمت های جنوبی شهر.

تعداد زیادی از جوانان به بیرون از منازل به خیابانها رفته اند، مغازه ها و بوتیک ها حتا در قسمت های بزرگی از مرکز شهر لندن در محله پر از توریست آکسفورد سیرکوز به آتش کشیده و غارت شده اند. گزارش هائی وجود دارند که می گویند جمعی ۲۰۰ نفره از جوانان مغازها را در کالدهابور لانه(Coldharbor Lane ) و های استریت ( High Street )در بریکستون غارت می کنند در حالی که پلیس های زیادی وجود دارند، درست مانند نمایش شورش بزرگی که در دهه ۱۹۸۰ اتفاق افتاد.

خبر نگار بی بی سی در لندن پاریک او براین می گوید که در بریکستون او شاهد نبرد پلیس و غارتگران بوده است . او دیده است که آنها مغازه ها را آتش زده و غارت کرده اند. " آنها ویل یام هایل ( مغازه وسائل ورزشی) را شکستند، آنها ظروف زباله را به آتش کشیدند.

" و اکنون آنچه که می بینیم اینکه شب خود را توسعه می دهد و تمام وقت درانتظار تکرار شدن انبارباروت های استریت در بریکستون باید بود.

عکاس پرس آسوسیون لویس والد دیده است غارتگران پلیس را زده اند.

او گفت: « یک دویست نفری جوانان شورشی و غارتگر بودند، پلیس رفت داخل که آنها را بیرون نماید، در بیرون و در خیابان یک نبرد بزرگ در جریان بود.

« جوانان سنگ و قوطی پرت می کردند و یک جعبه کاغذ در آتش می سوخت. آنها از آتش خاموش کن ها استفاده می کردند تا پلیس را از مغازه بیرون کنند و دوباره به آنجا برگشته وبه بیرون آوردن اشیا ادامه دهند.»

مشابه این صحنه ها از مناطق زیادی گزارش شده اند. در کریدون در جنوب لندن یک مغازه مبل فروشی چندین ساعت در آتش می سوخت.

مسافرین زیادی بر اثر بستن چند ایستگاه قطار زیر زمینی دچار زیان و ضرر شده اند. خط های اتوبوس را پلیس از دور خارج کرده برای اینکه جلوی گسترش شورش را بگیرد. پلیس خیابانها و راهها را می بندد و اعلام می کند « رفت و آمد ممنوع است».

در همه جا نشان از ضعف وبی قدرتی پلیس را می توان دید. درطی سه شبانه روز شورش در اغلب مواقع آنها اعلام کرده اند که نقش شان مانند نقش تماشا چی بی کمکی است" خود مختاری شورشیان و ناتوانی آنها در اینکه کاری انجام دهند. هر کوششی از جانب آنها برای اینکه اقدامات دفاعی سازمان دهند- حتا برای اینکه دزدان را دستگیر نمایند- با تهدید داشتن نتایج جدی بعدی روبرو می گردد.

بازرس متروپلیتان کریستن جنیس می گوید: « افسران از درجه نفرت و خشونتی که بر علیه آنها اعمال می شود، شوکه شده اند.» تا کنون ۳۵ افسر پلیس زخمی شده اند که ۳ نفر افسر در حال تعقیب برای دستگیری کردن شورشیان در والتهام فورست بودند که یک ماشین با آنها برخورد کرده و زخمی می شوند. در منطقه ای نه چندان دور از آن منطقه ای که من در لندن زندگی می کنم. یک ماشین پلیس در شمال لندن در اسلینگوتون مورد حمله قرار گرفته است. صحنه هائی بر شیشه تلویزیون می بینی که بیشتر به صخنه های جنگ داخلی لبنان در ۳۰ سال قبل شبیه است تا لندن در نیمه ی آگوست ۲۰۱۱٫

جنایتکاران و جنایت

به طور ناگهانی و غیرمنتظره طبقه حاکمه بریتانیا کلیه های تابستانی خویش را با ترس و لرز ترک می کند. در یک صعود نا زیبا، رهبران بزرگترین احزاب خودرا به بالا می کشند، آنها تعطیلات خود را ناتمام گذاشته و با عجله خود را به لندن می رسانند که تا یک نوع کنترل اوضاع را به شما نشان بدهند. اما، کنترل خیابانها حداقل در اوضاع کنونی از انتظاربدور است. اکنون آرامش گوئی مرده است.

عکس العمل احزاب رسمی بریتانیا در جهت قابل پیش بینی بود. کیت مالتهاوس معاون شهر داری در لندن و سخنگوی اتوریته پلیس متروپولیتان ، مضطرب از تأثیری است که حوادث لندن در تصور تماشاچیان بازی های المپیک در پیش است راخواهد داشت. او صحنه های دو شب از آخرین شب ها را « دافع و شوکه کننده« توصیف می کند و می گوید که پلیس کارش را به خوبی انجام داده است.

او افزود: « البته انسانهائی در این شهر وجود دارند که متأسفانه، بطور واقعی در خشونت غرق شده اند، آنها بدنبال پیدا کردن امکانی برای دزدیدن و غارت هستند، ساختمانها را به آتش بکشند و یک حس ناامنی و هرج و مرج بیآفرینند، بدون در نظر گرفتن اینکه آنها آنارشیست هستند یا قسمتی از باند و ینگ های سازمان نیافته از جوانان فقط وحشی، صادقانه بگویم که دوست دارند یک جفت کفش جدید برای تمرین داشته باشند.»

وزیر امور داخلی ترسا مای خیلی زود آنها را دارای اختلالات روانی دانسته و مجرم ، او آنها را متهم به " فقط جنایتکار" نمود، و همه آنها را به مسئولیت در جرم و جنایت مفتخر نمود که باید همه آنها را با قوت و توان قوانین و دستگاههای قانونی مجازات کرد. وی گفت: « دیشب باز پلیس ها جان خود را به خطر انداختند برای اینکه از جان ساکنان لندنی و اموال شخصی شان مواظبت کنند.

« ساکنین لندن این را روشن کرده اند که هیچگونه عذری برای خشونت وجود ندارد، ومن به تمام اعضای جوامع محلی اخطار می کنم که به طور متمرکز با پلیس همکاری کرده و آنها را کمک نمایند که تا این مجرمان و جنایتکاران را تحویل قانون دهند.» البته این عنصر جانی همیشه در جامعه سرمایه داری وجود دارد. مارکس در مانیفست این عنصر را به "طبقه خطرناک" تشبیه می کند و می نویسد : « لومپن پرولتاریا، این تفاله های پاسیو اجتماعی چون چوب های خیزران به اعماق لایه های پائینی جامعه قدیمی پرتاب می شوند."

در میان چنین تیپی در اجتماع، موجودند کسانی که مهرعنصرمجرم و جانی خورده و همیشه آماده اند که غارت کنند و به آتش بکشند. و همچنین وجود دارند جنایتکاران حرفه ای. اما اکثریت بزرگی از هزاران انسان جوانی که در تظاهرات شبانه فریاد کشان و دادخواهانه شرکت نمودند از این تیپ انسانها نبودند. بدون تردید مجرمان و جنایتکاران نیز وجود داشتند و اما آنها اقلیت کوچکی بودند. این اکثریت بزرگ با ملاحظات دیگری به خیابان ها آمده اند.

آیا چنین شورش هائی ربطی با مشکلات اجتماعی و اقتصادی بریتانیا دارند؟ آیا چنین شورش هائی می توانند تأثیری روی این وضعیت بگذارند؟ آیا ارتباطی بین این حرکات با درجه بالای بیکاری در میان جوانان و بویژه جوانان سیاه موجود است؟ شاید این ها از کاهش های شدید که دولت لیبرال- دموکرات ( Lib-Dem) انجام داده است ناشی شده باشند که باعث پائین آوردن شدید استاندارد زندگی اکثر شهر وندان شده است؟ و که سنگینی اش به طور خیلی نامناسبی بر بازوان و پیکر خم شده ی فقیرترین قشر جامعه افتاده است. چه رابطه ای بین شورش ها با ایست های راسیستی که پلیس در هر اتفاقی جوانان سیاه و آسیائی را نشانه می رود، موجود هست؟

نه! رهبران سیاسی همه متحد القول هستند که این فقط " جرم و جنایت تمیز" است و عاملان باید بوسیله قانون به اشد مجازات برسند. ما در این جا با منتالیته پلیسی در خشن ترین و نادانانه ترین حد ممکن سر و کار داریم. این تفکر که هزاران تن از جوانان به خیابانهای می ریزند و پلیس را مورد حمله قرار می دهند، برای اینکه می خواهند یک جفت کفش نو برای تمرین داشته باشند، کوهی از حماقت را در خود پنهان دارد. و اگر آنها همه مجرم و جنایتکار هستند باید آنها از قبل بوده باشند. چرا شورش حالا اتفاق می افتند و نه دو،پنج و یا ده سال قبلتر ؟

اجازه بدهید برای اینکه یک وزیر امور داخله عضو حزب توری توان فهم و درک داشته باشد، سئوال را ساده کنیم.اگر یک نفر جوان کاری با حقوق مناسب داشته باشد، او دیگر نیازی ندارد بمغازه ای دستبرد بزند برای اینکه یک جفت کفش جدید برای تمرین داشته باشد. بگذارید از زاویه دیگری به مسئله نگاه کنیم. برای مدیران بانک ها واقع ان هیچ دلیل موجهی موجود نیست که داخل مغازه ای گردند و فروشنده را مجبور کنند که پول صندوق را بدهد، برای اینکه بتوانند یک جفت کفش تازه برای تمرین داشته باشند، آنها انگشت خود را در صندوق خیلی بزرگتری دارند- صندوق ملی ، که میلیاردها پوند از پول عمومی در طبقه های خود نگه داشته، این در حالی است که به مردم فقیر و نیازمند اعلام می شود که برای یک جفت کفش و سرپناه پولی در بساط نیست. اینکه بانکداران برای چنین دزدی ها ئی محاکمه و محکوم نمی گردند، بهمین دلیل ساده است.

جامعه ی سرمایه داری یک جامعه بیمار است، و این جامعه یک بیماری اخلاقی را خلق و گسترش داده که حاصل آن یک بازار زهرآلود است . این بازار بذر هر نوع جرم و جنایتی را شکوفا کرده است. در این جامعه و با وجود این بازار بزرگترین جنایت کاران هستند که شکوفا شده، رشد می کنند، فربه و چاق می شوند و ثروت انباشته می کنند. این جنایت کاران لرد نامیده می شوند و در بالاها زندگی می کنند، و این دزدان کوچک هستند که جایشان در حاشیه شهر است و در آنجا زندگی می کنند، آنها در تقلا و تلاش هستند که زندگی خویش را بهتر کرده و خود را در هرم جامعه ارتقاء دهند. این ها این ارتقاء یافتگی را در انجام اعمال فردی می دانند، و براستی چه کسی در نهایت مهمان با عظمت بریتانیا با عظمت و با اقتدار می شود؟

سولن مقنن بزرگ آتنی یک بار گفته بود: « قانون مانند تار عنکبوتی است که کوچک ها در آن زندانی می گردند و بزرگان آنرا پاره می کنند». مطبوعات علیه شورشیان دست به کار شده اند، آنها می غرند و می نویسند که یک عده حریص و طمع کار و سیری ناپذیر هستند که بدنبال یک جفت کفش نو برای تمرین های جدید اند. اما یک لحظه صبر کنید و ببینید که آیا در این منطق شما اشتباهی موجود نیست؟ یک سیاه کوچولوی فقیر و بی شانس و خانه خراب به زور وارد یک بوتیکی در بریستون برای برداشتن یک جفت کفش تمرین میشود، جایش در زندان است. اما اگر یک مدیر بانک بدشانس خرابی بالا آورد و اقتصاد ملی را بر باد داد، جایزه های میلیونی باز هم از صندوق ملی بعنوان پاداش در انتظارش است.

طبقه سیاسی کشور(۱) بر علیه جرم و حرص و آزی هستند که در خیابانهای بریستون و هاکنی اتفاق می افتد، آنها جرم را تکفیر کرده و عاملان را مستحق سخت ترین مجازاتها می دانند. اما این سیاست مداران چه راه درستی برای جوانان ما در بریتانیای کبیر و یا هر جای دیگر از کره خاکی دارند؟ بفرمایند این بلندگو و مجلس و این هم جوانانی که با شوق و از ته دل منتظر شنیدن نصایح و راهنمائی های عالی جنابان (لردها) هستند. این ها همان خانم ها و آقایانی هستند که همین چندی قبل متهم به دروغگوئی، خیانت و تقلب شدند. آنها مبالغ هنگفتی از اموال عمومی را دزدیدند تا با آن آپارتمانهای شیک را در مرکز لندن تعمیر کنند، قبض و رسید های جعلی برای تعمیر لوکال هائی تحویل خزانه داری عمومی دادند که موجود نیستند و حتا مدعی رنگ آمیزی دیوارهای اطراف قصر ها ی ناموجود شدند. اگر این ها جرم، حرص و آز نیستند، پس چی هستند؟

و آیا ، درست مانند آنها این اربابان جراید و مجریان تلویزیونها این همان فواحش نیستند که اکنون فریاد می کشند و خواستار ریختن خون جوانان : جوانان " جانی" در بریتانیا هستند؟ آیا خود این وسائل دسته جمعی و نویسندگان و روزنامه نگاران قلم به مزدشان نیستند که مجرم هستند که در هنگام قتل یک دختر نوجوان (۱۶ ساله) با پلیس ساختند، خبر جعلی دادند و از پلیس موبایلی مجانی بعنوان رشوه گرفتند، به زور و فشار خود را وارد کامپیوتر شهروندان عادی می کنند و سرک می کشند و آنها را برای اخاذی کردن تحت فشار قرار می دهند. همین حالا پرونده دادگاهی دارند. که این فشار دیگر به بالاترین مقامات مملکتی نیز رسیده است. آیا واقع ان در مقایسه با این ینگ های روزنامه نگار و اربابان جراید و مدیا و مجرمین هاکنی وبریستول، آنها بره های کوچولوی بی دفاعی نیستند؟

آیا ما اغتشاشات را نادیده می گیریم؟

آیا مارکسیست ها شورش، اغتشاش، غارت و صدمه رساندن را نادیده می گیرند؟ نه، البته که ما چنین کاری نمی کنیم. ما سرطان را نیز تاب نمی آوریم. اما، همچنانکه همه می دانند اینکه سرطان را محکوم کنید، بهیچ وجه کافی نیست. ضروری و لازم این است که در مورد علل بروز سرطان تحقیق شود تا بتوان سرطان را با داروی مناسب درمان نمود. برای سرطان باید چاره اندیشید.

ما شورش و اغتشاش را رد می کنیم. اما این نپذیرفتن ما هیچگونه شباهتی با خیانت تنفرانگیز با بوی گند طبقه بورژوازی ندارد. ما آنرا رد می کنیم، زیرا که این اقدامات به نظر ما بی معنی و مفهوم هستند و اینکه این اعمال قادر به حل مشکلات جوانان نیستند که هیچ بلکه آنها را بدتر نیز می کنند. آیا آتش زدن شرکت و غارت بوتیک ها می تواند مشاغل جدید و بیشتری برای جوانان خلق کند؟ ما آنها را از این جهت نیز رد می کنیم که قربانی این نوع اعمال در مرتبه اول خود مردم فقیر هستند، مانند خود شورشگران. بوتیک ها ئی که غارت شده اند و شرکت هائی که سوزانده و ویران شده اند، برای جامعه رسمی نگرانی های کوچکی ایجاد می کنند، آنها را خود جمعیت محلات فقیر نشین اداره می کنند. ثروتمندان در محلاتی مانند هاکنی و بریستون زندگی نمی کنند. آن جنایت کارا ن بزرگ از تنزل دادن قانون و نظم موجود هم صدمه و ضرری نمی بینند، که آنها در جای امنی زندگی می کنند و صحنه را نظاره می نمایند، که آنها در محافظت پلیس هستند، که پلیس دیشب محلات فقیر نشین لندن ( محلات بیشتر آشوب زده - مترجم) را ترک کرده و بدون نگهبان گذاشته و رها کرده بود.آن خانواده های فقیر و رها شده هستند که بر اثر حماقت آتش افروزان بی روح بیشترین صدمه را می بینند و هستی شان خاکستر و دود می شود. این حقیقت ان یک جرم و جنایت است. اما باید پرسید بانی و مسبب اصلی کیست؟ (۲)

و اما بیشتر از همه ، ما از این نظر این شیوه ها و متدها را قبول نداریم که در دست طبقه بورژوازی و برای سلاح های تبلیغاتی شان انباری از باروت و فشنگ تدارک می بینند. آنها با تبلیغ این اعمال سعی می کنند که تمام تلاش جوانان و غیره که برای آفریدن یک جهان بهتر انجام می گیرد را سیاه کنند. این زمینه را برای سم پاشی مطبوعات آماده می کند که بتوانند تمام جوانان را در بریتانیای بزرگ مجرم به حساب آورند که آنها را را در مجموع مجرم و جانی بنامند، برای چه؟ برای اینکه یک عده اقلیت وبیروح (۳) و مجرمین واقعی که همیشه در کمین هستند تا از شرایط آماده برای آتش زدن و غارت اموال استفاده کنند.

همین الآن مرتجعین سرمایه دار دارند از این شرایط سوء استفاده کرده و در حال گذراندن و مرعی نمودن اقدامات سختگیرانه هستند. در صبح امروز داوید کامرون نخست وزیر ورهبر حزب توری یک کنفرانس مطبوعاتی برگزار کرده و در آن بر این طریق و روش به پیش تاخت و همه اتفاقات این چند روز اخیر را « جرم و جنایات ساده» نامید. او قول داد که مرتکبین را با تمام قدرت « با استفاده با قدرت از قانون»، « وکه» «دادگاهها باید عجله کنند،» برای اینکه بسیاری از آنها را روانه زندان نمایند . اسکای نیوز یک کمپین پر از کینه و دردآلود را شروع کرده است که بله، پلیس باید اجازه داشته باشد که از گاز اشک آور و گلوله پلاستیکی استفاده کند، که ارتش باید خیابانها را قرق کند. نیروی ارتش را به خیابانهای بیآورید.

اگر جنبش طبقه کارگر وظیفه و مسئولیت خویش را می شناخت باید از مدت ها قبل اقداماتی را در دستور می گذاشت که جوانان و بیکاران را می توانست سازمان دهد، که آنها را به کارگران سازمان یافته نزدیک می کرد. اما رهبران اتحادیه های کارگری شیو ه های بغایت کوته فکرانه اتخاذ می کنند. آنها هیچ اقدام و برنامه جدی را در دست ندارند که کارگران غیر سازمان یافته را سازمان دهند. (۴)

ازطرف دیگر هنگامی که به رهبری راست رو حزب کارگر نگاه می کنی، آنها هزاران مایل از واقعیت خام زندگی جنبش طبقه کارگر بدورند. حزب پارلمانتاریست کارگر پر از شخصیت و کاریریستها ئی: وکلا، پزشکان، اقتصادانان و امثال هم، که هیچ درکی بعلت زندگی و جایگاه اجتماعی شان از اینکه چطور یک جوان فقیر با آن حقوق بیکاری زندگی می کند، ندارند. دیشب خبر داده شد که اد ملیبند(Ed Miliband) ، ( رهبر حزب کارگر مترجم) خیلی با عجله از کلبه تعطیلاتی خویش در داوان (Dovan) یکی ااز زیباترین مکانها در حال برگشت به لندن است. من هنوز اطلاعیه او را در مورد "شورش" ندیده ام. اما، من از همین الآن می دانم که او چه می گوید. یکی از اعضای "کارگر" حزب کارگر از بیرمنگام ( که آنجا نیز شورش بوده) گفت که "رسیدگی به همه اقداماتی که بوسیله دستۀ مشترک جنایتکاران انجام گرفته بوسیله قانون با تمام قدرت باید پی گیری گردد. و غیره و غیره". می توان گفت که این درست همان ملودی و با همان متنی است که بوسیله حزب توری نواخته می گردد.

جوانانی که صدائی ( در احزاب رسمی - مترجم) ندارند، که به حال خویش در دست بی رحمی های کاپیتالیسم وحشی رها شده اند ناعلاج هستند که زیر یوغ سرمایه زندگی نموده و تأثیرات مخرب بحران سرمایه را بر زندگی شان ببینند، که درد بی مسکنی و بی تفریحی را تحمل کنند، آنها می باید خود نتایج خود را گرفته و جمع بندی نموده و خود را برای رویاروئی با این نتایج آماده نمایند.

در یک طرف آنها خود را با تبلیغات شبانه روزی تلویزیون که زندگی خوب را حق آنها می داند، روبرومی بینند، اما در واقعیت آنها به طرزی خیلی رادیکال از آنها محروم شده و به بیرون انداخته شده اند. بوسیله تبلیغات دیوانه وار، آنها برای پیوستن به حزب خوشبختی، حزب مصرف فرا خوانده می شوند، اما درست در لحظه ورود ، درب ورودی با قدرت پیشانی شان را نشانه می گیرد. آنها با پیشانی زخمی و خون چکان به آلونک های مخروبه حاشیه شهر های زیبا بر می گردند.

آنها از خود می پرسند که و این سئوالی درست و به جا است، « چرا ثروتمندان همه چیز دارند و ما هیچ چیزی نداریم؟»، اما در نبود یک حزب انقلابی (۵) که بتواند به آنها نشان دهد که آنها چگونه می توانند امکانات عمومی غصب شده را آزاد کنند و کل جامعه را بازسازی نمایند و خویش وهمه بی چیزان را که بر گاری فقر سوارند، نجات دهند و زندگی شایسته انسان با استاندارد بالا را برای خود وهمه فراهم آورند، آنها به ناچار نجات خویش را در اقدامات وانجام اعمال فردی می بینند : اینکه سعی کنند، چیزهائی که ندارند از بوتیک ها و... بردارند، این درست همان اتفاقی است که دیشب رخ داد و ما دیدیم. این واقع ان تأسف آور و رقت انگیز است، اما چیزی واقعی و اجتناب ناپذیرمی باشد. این فرآورده ای است که سرمایه داری و اخلاق بازار تولید کرده است. نتایج جامعه سرمایه داری وبازار بیش از این نیست. کاپیتالیسم به انسانها آموزش می دهد که خود خواه و طمع کار باشند، زیرا که طمع کاری،خود خواهی و زیادخواهی قوی ترین نیروی پیشروی سیستم سرمایه داری هست. بر نظام سرمایه داری ، بعنوان یک رابطه اجتماعی قانون جنگل حاکم است. در آنجا باید قوی ها پیروز باشند و ضعیف ها را زیر پا لگد مال و له کنند. درست با چنین منطقی است که اقتصاد کنونی چرخ اش می گردد و پیش می رود. چرا مردم عادی که به چنین شیوه ای عمل می کنند و رفتارشان را براین اساس سازمان می دهند باید محکوم گردند؟

حقیقت ان شورش، عصیان، اغتشاش و... یک علامت و نشان روشنی از خشم فروخورده بی قدرتان است. آری برای چند شب شورشیان سر مست از حس ساختگی و دورغین قدرت بودند. آنها مست بودند، اما نه تنها از نوشیدن مشروبی که غارت کرده بودند بلکه بیشتر از همه بر اثر آدرنالینی که بیشتر از همه مواقع و همیشه در هنگام فعالیت های توده ای ترشح می شود. بچه ها فکر می کنند که این خیلی با حال است، آنها می گویند: « این بهتر از دیدن یک مسابقه فوتبال است»، این ارزان تر است.

اما این هم درست مانند تأثیری که بعد از هر مستی به انسان دست می دهد، خیلی زود ناپدید می شود. این را ما در روشنی دیروز شاهد اش بودیم که فعالیت های دیشب نشان از چیز دیگری داشت. دستگاههای دولتی که بر اثر فشار زیاد بالانس شان را از دست داده اند، مطمئنن بالانس خود را دوباره بدست می آورند. شهر ها را با برنامه پاک می کنند و شهر دو باره محله به محله، خیابان به خیابان، خانه به خانه چهره عادی بخود خواهد گرفت. دستگیری ها انجام می گیرند. دادگاهها بر قرار می گردند و خیلی از آن جوانانی که دیروز تصور می کردند که امشب آقای خیابان هستند، قیمت سنگینی را می پردازند.

انفجار اجتناب ناپذیر جدید

بحران سرمایه داری تا کنون باعث تظاهرات توده ای، اعتصابات و اعتصابات عمومی کشور به کشور شده است. این بحران دلیل واقعی و حقیقی انقلاب عرب که تا حالا دو دیکتاتور را سرنگون نموده و همجنان در حال سرنگون کردن است، می باشد. در یونان و اسپانیا صد ها هزار انسان را از خانه های خویش خارج و به خیابانها کشانده است. حتا اسرائیل را نیز بی نصیب نگذاشته و دچار تظاهرات توده ای نموده است. (۶)

شورش های بریتانیا را باید جزئی ازاین تصویر کلی دید . این درست که ناگهانی بودن و شدت عمل و ابعاد زودگستر آنها جامعه رسمی را تعجب زده نمودند. اما در واقعه آنها کامل ان قابل پیش بینی بودند. سرمایه در آغاز مرگ خود تمام جوانان را محکوم به مرده زنده بیکار کرده است. میلیونها انسان در مناطق حاشیه ای زندگی می کنند و خانه های اجتماعی غیر کافی هستند. این در حالی است که میلیونها خانه ی آماده وخالی موجود هستند ویا اینکه بوسیله بانک ها و اعوان و انصار سرمایه تسخیر شده اند. خانه های اجتماعی ساخته می شوند، اما فقط ثروتمندان توان خرید بیشترین آنها را دارند حتا اگر چه در لندن خانه مسکونی به طور متوسط کم باشد. در زیر پوستۀ به ظاهر آرام و با نظم جامعه بریتانیای بزرگ دریائی از نفرت و بیزاری موجود بوده، هست و از اعماق جامعه جوشید. برای دهها سال جامعه چشم خود را بر روی واقعیت کثیف خود بسته بود و نسبت به آن کور شده بود، می دانید که آن واقعیت پر از چرک و کثیف چیست؟ آن ، وجود گتوهائی (حصیرآباد، حلبی آباد، زاغه و آلونک نشین ها) چنان آلوده به کثافات و با فقری عمیق و بدهکاری رسمیت یافته که واقع ان دل هر بیننده ای را به درد می آورد که در آنجا مواد مخدر و اسلحه خیلی بیشتر از بهداشت و درمان مورد نیاز، آموزش و محل تفریحات سالم در دسترس است.

در مرکز لندن پول به قدر کافی و خیلی زیاد موجود است که در آنجا بانک ها و مدیران اش بر آن چنگ انداخته اند و بین خودشان بعنوان سود سهام، اضافه حقوق و بونوس به صورت اسکناس رسمی کشور تقسیم می کنند. اما پولی برای یک زندگی نیمه شهروندی در بریستون موجود نیست.

این یک تفسیر جدید و جالب ازبیبل کتاب مقدس است.: « زیرا اوکه دارد، به او باز هم داده می شود. او که ندارد از او باید گرفته شود از آنچه که او دارد«. آیا این تعجب انگیز است که در چنین جامعه ای یک حس عمومی نفرت ، بیزاری، ناامیدی و یأس مخصوص ان در میان جوانان وجود دارد؟

شورش و اغتشاشات با سقوط بورس در سراسر جهان همراه بود. این به خودی خود باعث یک نوع عصبانیت در میان آن قسمت از بورژوازی می شود که از خواب بیدار می شود و می بیند و بااین واقعیت روبرو می گردد. که بازسازی اقتصادی از بخار افتاده است. تأئید رشد ناکافی اقتصاد آمریکا و اتحادیه اروپا آنقدر وحشت می آفریند که به خودی خود برای ایجاد استرس، بی صبری و وحشت در بازار جهانی کافی باشد. بازاری که هم اکنون در دو سوی آتلانتیک از بحران بازپرداخت ها وحشت زده است. اکنون اقتصادانان خیلی روشن و باز در باره دو برابر شدن شیب سرازیری اقتصادی صحبت می کنند که خیلی زودتر از آنکه قبل پیش بینی شده بود، اتفاق خواهد افتاد.

بدون هیچگونه تردیدی می توان گفت که اگر سیاست کاهش و ریاضت اقتصادی اجراء گردد بحران موجود را خیلی بدتر می کند. بوسیله قیچی کردن استاندارد زندگی، ما تقاضا را برای خرید کالاها پائین می آوریم و این یعنی بدتر کردن بحران اضافه تولید.این می رساند که تا چه حد کینز و رفرمیست ها درست می گفتند. اما آنها آلترناتیوی ندارند که به آن دعوت کنند. چطور آنها می توانند مخارج دولت ها را بالا ببرند هنگامی در جهان غرب هر دولتی با کسری بزرگ بودجه دست به گریبان بوده و در نبردی نامعلوم است ؟

تنها جواب کمی کاستن از... می توان گفت چاپ بیشتر پول. اما این هم فقط دیک اینفلاشون(کسری قیمت ارز رایج هر کشور- مترجم) را سرخ تر می کند. راه را برای یک رکود و سقوط عمیقتر دیر یا زود مهیا و هموار می نماید. طبفه بورژوازی خود را اسیر بین شیطان و دریا ی عمیق آبی دیده است.

کامرون ممکن است به طور موقت بعنوان نمایند نظم و دشمن آنارشی فرصت موقتی دریافت کند. اما آنارشی واقعی آنارشی سیستم سرمایه داری است. آنارشی بازار. این آنارشی است که میلیونها انسان را از کار، مسکن و امید به زندگی محروم کرده است. و محروم کردن از این امکانات ضروری زندگی است که باعث نامیدی و یأس شده واقدامات و تغییرات زیر رو کننده ناگهانی، استیصالی وخشونت آمیزرا تولید می کند.

در بلندمدت شورشها نتایج جدی سیاسی به جا می گذارند. آنها می توانند شکاف و گسست درائتلاف لیبرال- دموکرات و توری را بیشترکنند. این، تاکتیک "«بریده بریده » حزب محافظه کار، که با استفاده از بحران و قرض های بزرگ دولتی در پی از بین بردن خدمات اجتماعی بریتانیا و قتل بخش عمومی می باشد که هم اکنون مشکل بزرگی ایجاد نموده را از حیز انتفاع بیاندازند.

شورش و اغتشاش در بریتانیا بزرگ فقط علامتی بر بحران عمومی کاپیتالیسم است. بحران در تمام مدت در حال عمیقترشدن است، و بورژوازی راه بیرون رفتی ندارد. هر کوششی که برای برگرداندن تعادل اقتصادی انجام می گیرد فقط به بهای چال کردن تعادل اجتماعی سیاسی است. این مشکل بوسیله اینکه عجولانه دادگاه برگزار شود و زندانهای هم اکنون پر را پرتر کنید حل شدنی نیست.

انفجارات جدید در حال آماده شدن هستند. فردا نوبت تحولات جدید است. جوانان تلاش و کوشش می کنند که راهی را برای خروج از کوچه بستی که سرمایه داری آنها را محکوم بدان کرده است، پیدا نمایند. آنها در آینده نزدیکی درک می کنند که شورش و عصیان هنوز فقط یک بن بست است. آنها باید یک راه مطمئن و بهتر برای رهائی خود از بردگی سرمایه داری پیدا کنند.

مارکسیست ها اجازه ندارند ، همراه بورژوازی و عاملین آنها در کر ریاکارانه شان شرکت کنند. وظیفه ما یافتن راهی است برای رسیدن به جوانان، برای کمک کردن به آنها در یافتن راه صحیح، راه انقلابی، راه بازسازی سوسیالیستی جامعه.

لندن- ۹ آگوست ۲۰۱۱



پاورقی (مترجم)

   ۱-  بیشتر رهبران احزاب رسمی، نمایندگان (مجالس، استانداری ها ، کمونها ( منظور است.

   ۲-  کارل مارکس در رابطه با مسئله جرم و جنایت و محکومیت اعدام در نیمه اول دهه ۱۸۴۰ مقاله تحلیلی نوشت که تا کنون نیز اعتبار خود را حفظ کرده، در جائی از این نوشته چنین می خوانیم: « این چه جامعه رقت انگیزی است که برای دفاع از خود وسیله ای جز جلاد نمی یابد و تازه بخود جرئت می دهد از طریق صدای «روزنامه مهم جهان» اعلام کند « خشونت اش یک قانون طبیعی است.« اما مارکس مثل نگاهش به هر پدیده اجتماعی دیگر در این جا هم بدنبال علت و راه و چاره است. او بحق و به درستی جامعه حاضر یعنی سرمایه داری را مسبب اصلی می شناسد وبر صندلی محکومیت می نشاند. او پس از اشاره به آمار و ارقامی که خود محقیقن جامعه شناس و ارباب جراید بورژوازی تهیه و نوشته اند، نشان می دهد که مجازات ها نتوانسته و نمی توانند تأثیری در ابعاد جرم و جنایات داشته باشند. او در جمع بندی اش بدرستی چنین می نویسد: « آیا لازم نیست در مورد وسائل تغییر آن نظامی عمیق ان اندیشید که تمامی این جنایات را سبب می شود. تا اینکه آهنگ ستایش جلادی کنیم که با اعدام یک دسته از جنایتکاران جا را برای افراد بعدی باز می کند.» ، حقیقت ان از زمان تحریر این اثر تا کنون چندین میلیون انسان بعنوان جانی و قاتل، خائن به وطن و دین واز این مزخرفات اعدام شده اند، چقدر از جرم و جنایت در جامعه کم شده است؟ آیا ساختن زندانهای جدید و اختراع وسائل جدید تأدیب و اعدام عکس این را نشان نمی دهند؟.

   ۳-  نویسنده بعنوان یک مارکسیست فکر نکنم اصل ان به این مسائل باور داشته باشد. اما او از این کلمه بیروح در دو جای مختلف استفاده می کند. به نظر می رسد که بیشتر از هر مسئله ای عصبانیت و خشم او را از وقایع خشن اتفاق افتاده بیان می کند تا یک مسئله جدی را بخواهد با این کلمه در ذهن خواننده حل کند و یا سئوالی بیآفریند. البته این برداشت من است وشاید نویسنده هدف و نظر دیگری داشته باشد.

    ۴- آلن وودز به نظر می رسد که هنوز به اتحادیه های وابسته به حزب کارگر و بویژه رهبران این اتحادیه های با حقوق های آنچنانی توهمی داشته باشد، و گرنه چنین نمی نوشت.

    ۵- این حزب که هم اکنون نه تنها در بریتانیا، یونان و اسپانیا مورد نیاز است بلکه در سراسر جهان فریاد زده می شود، حزبی جز حزب کارگران سوسیالیست نمی تواند باشد. چنین حزبی بوسیله کارگران اساس ان و برای کارگران و از درون مبارزه حی و حاضر طبقاتی آنان ایجاد می گردد. خصوصیات دیگر آن استفاده از تئوری مارکسی لنینی خواهد بود. چنین حزبی مبارزه طبقاتی طبقه کارگر را تا در هم شکستن دولت حاضر وایجاد دیکتاتوری پرولتاریا. که زمینه نابودی مالکیت خصوصی بر ابزار تولید و بر قراری مالکیت اجتماعی تا ایجاد جامعه جدید می باشد هدایت میکند. جامعه ای که « شرط پیشرفت آن شکوفا شدن استعدادهای نهفته در درون فرد فرد آن..» است. (مارکس و انگلس مانیفست. چنین جامعه ای نه تنها بهتر نمودن دنیای کنونی نیست بلکه حتا بازسازی سوسیالیستی ساده آن هم نخواهد بود این جامعه ای کامل ان متفاوت با جامعه سرمایه داری و کل جوامع طبقاتی تا کنونی است. برای ساختن چین جامعه ای جوانان راهی جز رفتن به سوی پداران و مادران تولید گرشان یعنی طبقه کارگر ندارند.

    ۵- فیلم ویدئوئی از تظاهرات کارگران و جوانان در اسرائیل

«گلوله ها ترس را کشته اند»

ترجمه: بهروز عارفی

حمات همه سوریه نیست. این شهر پانصدهزارنفری از زمان استقلال کشور در ١٩۴۶ سرکش بود و در سال ١٩٨٢ به دنبال شورش اخوان المسلمین در زیر بمب ها از پا درآمد. این شهر که از آن زمان طرد شده، از آغازشورش ها در ماه مارس ٢٠١١، همه نظرها را به سوی خود جلب کرده است. رجب اردوغان، نخست وزیر ترکیه، به حکومت دمشق در مورد تکرار کشتار ١٩٨٢هشدار داده بود. رسانه های بین المللی هر شایعه پرت و پلائی را در مورد این شهر نمادین دنبال کرده و بدون بررسی پخش می کنند.

رسیدن به این شهر واقع در دویست کیلومتری شمال دمشق از طریق بزرگراهی با کیفیت مناسب آسان تر از آنچه حدس زده می شد، امکان پذیر است. ارتش فقط نقطه ورودی شهر را مسلحانه مراقبت می کند. در حاشیه شهر، شش تانک در سراشیبی کنار جاده پنهان شده اند.

حمات خلوت است. چند تاکسی پر از خانواده شهر را ترک می کنند. خودروی ما مجبور است چون مسابقه اتومبیل رانی از میان موانع متعدد سر خیابان ها راهی برای خود باز کند. خرده ریزی از پاره سنگ ها ، شاخه های درخت، قلوه سنگ، سطل آشغال و غیره... این جا، یک اتوبوس سوخته، آن جا، لاشه یک خودرو. این باریکادهای شکننده ظاهرا برای جلوگیری از تهاجم غافلگیرانه نیروهای انتظامی به این شهر «آزادشده» ایجاد شده اند. بر روی ملافه ها شعار های ساده ای نوشته شده اند: «مردم خواهان سقوط رژیم اند»، «١٩٨٢ تکرار نخواهد شد»

خودروی ما متوقف شده و بایستی به جوانانی که گذرگاه را زیر نظر دارند، توضیح بدهیم. یکی از آن ها ما را به اول خیابان و کوچه های منشعب از آن هدایت می کند. متوقف می شویم: ما را بر صندلی می نشانند و دوره می کنند. به پرسش های ما پاسخ می دهند. ده ها نفر به گفتگوها می پیوندند. از ما سوال می کنند. برخی عکس های شهیدان (یک دوست، برادر، پسر عمو) را می آورند؛ برخی دیگر، صحنه هائی را که با تلفن همراه فیلمبرداری کرده اند. بعضی صحنه ها غیر قابل تحمل اند (مغز متلاشی شده، سر داغان شده... در تصویری دو بدن له شده، به قول مردی توسط یک تانک). فرد کنار او تصحیح می کند: «نه، نه، با یک اتومبیل بزرگ: به رد چرخ ها نگاه کنید».

چرا خیابان ها خالی اند؟ به غیر از روزهای تظاهرات در روزهای جمعه، همه در خانه هایشان می مانند. مردان، به نوبت کشیک می دهند، برخی روزها و برخی شب ها. زنان زیادی به جاهای دیگر منتقل شده اند. و نیز کسانی که از تکرار حوادث ١٩٨٢ می ترسند. اما این اتوبوس سوحته؟ «نیروهای انتظامی آتش می زنند و می خواهند مسئولیت را به گردن ما بیاندازند. آن ها ادعا می کنند که ما می خواهیم امارت اسلامی ایجاد کنیم؛ آنان تلاش می کنند تا با مخفی کردن سلاح در مسجد ها ما را متهم کنند.»

«انقلاب ما مسالمت آمیز است [سلامیه]»، و این بهترین سلاح تظاهرکنندگان از مصر تا بحرین و یمن است. ما فرد مسلحی ندیدیم، به جز چند باتوم چوبی ساده. اگر در برخی نواحی گروه های مسلحی که از طرف «رزمندگان عرب» لبنان و عراق تقویت می شوند، دردسر می سازند، یا اگر در برخی نقاط، انتقام جوئی شخصی علیه افسران و سربازان گزارش شده، این رویدادها در اقلیت اند.اعلامیه ای که در اول ژوئن در حمات پخش شد، به شرکت کنندگان در تظاهرات توصیه های دقیق می کند: به ساختمان های دولتی احترام بگذارید؛ از دشنام دادن یا تحریک نیروهای انتظامی خودداری کنید. «ما علیه اختناق اعتراض می کنیم، ما نمی خواهیم هیچ کس را سرکوب کنیم».

چه کسانی دور ما حلقه زده اند؟ یکی، تحصیلکرده فلسفه است، دیگری پزشک و آن یکی مهندس. آن ها بر روی خواست رژیمی «متمدن» تاکید می کنند و در وهله نخست، پایان خودکامگی ، تحقیر، احترام به کرامت انسانی را می طلبند. «آن ها می توانند همه چیز ما را بگیرند ولی نه کرامت مان را» تجربه دستگیری ها با کوله بار بدرفتاری ها و شکنجه ها ضربه روحی ایجاد کرده است. یکی از حاضران می گوید: «ما تصمیم گرفته ایم که دیگر به زندان نرویم. برای ما راهی که می ماند، انتخاب بین گورستان یا آزادی است» .تعداد زندانیان سیاسی در حمات به چند صد نفرمی رسد و در تمام کشور بین ده تا پانزده هزار نفر. در حالی که گفتگوی ما ادامه دارد، جوانان داوطلب ظرف های آشغال را در خیابان جمع می کنند.

یکی از مسئولان به افراط در شهادت ها و غلوها نظمی می دهد. او رشته رویدادها را در این شهر از آغاز شورش ها در سوریه ترسیم می کند. برای حمات که از ضربه ١٩٨٢ هنوز بیمار است، زمانی لازم بود که به جنبش به پیوندد. در پایان آوریل، اولین تظاهرات با اولین کشته ها همراه بود؛ اما گفتگو و مذاکره هنوز جریان داشت. «هیئتی از سوی شهر در ١١ مه با بشار اسد ملاقات کرد. او به ما قول داد که مسئولان کشتار محاکمه شده و ارتش وارد شهر نخواهد شد. ولی سپس سوم ژوئن پیش آمد.»

در گرمای نزدیک به ۴۵ درجه، در سایه ای نشسته و به شهادت ها گوش می دادیم. گر چه گاهی در مورد جزئیات تفاوت هائی وجود داشت ولی در مورد مسائل اساسی همه هم نظر بودند. روز جمعه سوم ژوئن، «روز کودکان آزادی»، هزاران تظاهرکننده آرام با گل هائی در دست برای سربازان و افسران به خیابان ها می ریزند. با گلوله به گل ها پاسخ می دهند. بین صد و پنجاه تا دویست و سی نفر کشته شدند. مخاطب ما ادامه داد: «با وجود این، سه روز بعد، ما پذیرفتیم که با رئیس جمهور ملاقات کنیم. او دوباره قول داد تا مقصران را مجازات کند. مسئول نیروهای سرکوب، محمد مفلح برای بازپرسی به دمشق فراخوانده شد.»


هیئت هماهنگی، گفتمان نفرت را محکوم می کند

سپس، یک دوره آرامش برقرار شد و نیروهای نظامی عقب نشینی کردند. تا تظاهرات عظیم جمعه اول ژوئیه پیش آمد. اعلام شد که در آن، هشتصد هزار نفر شرکت کردند (یک و نیم برابر جمعیت شهر!)،. البته به یقین، رقم دویست هزار نفر درست تر است؛ روزنامه نگاری نزدیک به هیئت حاکمه از رقم هفتادهزارنفر صحبت می کند. رژیم به وحشت افتاده، احمد عبدالعزیز فرماندار را که با مدارا موافق بود از کار برکنار کرد و مفلح پس از ترفیع درجه، به مقام خود بازگشت. روزهای دوشنبه ۴ و سه شنبه ۵ ژوئیه، نیروهای انتظامی وارد شهر شده و ده ها نفر را دستگیر و چهار نفر را کشتند، همه منتظر یورش عمومی بودند. «ما آن ها را پس زدیم. بازدید سفیر آمریکا و فرانسه روز ٧ ژوئیه به ما کمک کرد تا نقشه آن ها را بر هم زنیم.» اعتماد از میان رفت. «رئیس جمهور، دو بار در سخنرانی اش تاکید کرد که ارتش بر روی مردم شلیک نمی کند. تنها فرمانداری که این فرمان او را به اجرا در آورده بود، برکنار شد! از این پس، ما خواهان سقوط رژیم هستیم.»

در چهار راه دیگری، دیدار دیگری داریم با همان روایت های دهشتناک، فراخوان همیشگی به جامعه بین المللی - و همواره با همان رد مداخله نظامی خارجی - و همان مهمان نوازی: به سرعت، چهارپایه های ما را برداشته و ما را بر روی مبل می نشانند، نوشیدنی تعارف می کنند با ساندویچ و حتی گل هدیه می کنند. یکی از میزبانان می گوید: «ما سلفی نیستیم، ما طرفدار اسلام «درست میانه» هستیم».

البته، شهر بسیار محافظه کار است، ولی می گویند که بازند و از جمله نسبت به اقلیت مسیحی. «ما مانند انگشتان یک دست هستیم». یک راننده کامیون مسیحی گواهی می کند: «جوانانی را که می بینید، فرزندان من هستند و مرا «عمو» صدا می کنند. نظر او درباره موضع مقامات کلیسا که از حکومت حمایت می کند، چیست؟ «مذهبیون در مورد مسائل مذهبی اقتدار دارند و نه در مورد سیاست. در خانواده من چندین گرایش سیاسی همزیستی می کنند و وظیفه کلیسا نیست که در این مورد نظر بدهد».

این موضع زیادی مطلوب است. در خفا، گفتمان نفرت نیز در گردش است از جمله علیه علوی ها (اقلیت شیعه که شماری از رهبران کشور به آن تعلق دارند)، اما هیئت هماهنگی (تنسیقیات) در اعلامیه ها آن ها را نکوهش می کند.

در محله مسیحی نشین باب توما در دمشق، چندهزار نفر در پشتیبانی از بشار اسد دور یک گروه موسیقی گرد آمده اند. جوانان زیادی از دختر و پسر با تی شرت هائی با تصویر رئیس جمهور، پرچم سوریه به دور بدن، آواز می خوانند ، می رقصند و فریاد می کشند. مسیحیان که وضع هم کیشان مسیحی خود را در عراق و مهاجرت صد هاهزار نفر از آنان را به سوریه دیده اند، نسبت به آینده خود نگرانند. بر روی پرچمی که یک بازرگان هدیه کرده، «دروغ های الجزیره، العربیه و همقطاران آن ها » نکوهش شده. منظور دو تلویزیون ماهواره ای وابسته به قطر و عربستان سعودی است که به گزارشات یک طرفانه، پخش اخبار تایید نشده و تبدیل شدن به ابزاری برای سرنگونی رژِیم متهم اند. این اتهام کاملا نادرست نیست ولی محدودیتی که به روزنامه نگاران خارجی تحمیل شده، هر گونه افسانه پردازی را امکان پذیر می سازد. رژیم حتی روزنامه های لبنانی الاخبار و السفیر را که همواره از دمشق و حزب الله در برابر اسرائیل پشتیبانی کرده، ممنوع کرده است. آنان کشتار ها را محکوم کرده بودند.

نمای ساختمان ایستگاه حجاز یادآور آن ست که در سال ١٩٠٨، امپراتوری عثمانی راه آهنی بین دمشق و مدینه افتتاح کرده است. جلو ساختمان، هزاران نفر دیدار سفیر آمریکا از حمات و مداخله غربی ها را در امور سوریه نکوهش می کنند. در این روز تعطیل، تظاهرکنندگان را دانش آموزان و کارمندان تشکیل نمی دهند که به این کار مجبور شده باشند. چرا که رژیم هنوز طرفدارانی دارد، حتی اگر از تعداد آن ها کم شده است. (١). این ها شامل بخشی از اقلیت ها که از به قدرت رسیدن اسلام گرایان نگرانند، بورژوازی و از جمله بورژوازی سنی که به یمن گشایش اقتصادی از ده سال پیش ثروتمند تر شده اند، می باشند. نه دمشق (که تظاهرات در حاشیه آن متمرکز است) و نه آلپ هنوز واقعا نجنبیده اند. بصورتی متناقض، در مناطق فقیر که حزب حاکم بعث در سال های دهه ١٩۶٠ و ١٩٧٠ نیرویش را از آنجا می گرفت ، نظیر درعا، مردم بیشتر بسیج شده اند چرا که عقیده دارند از ده سال پیش، آن ها را به حال خود رها کرده اند. دمشق عوض شده است. صدها پیشخوان بر روی پیاده رو چیده شده و کسی جرئت نمی کند دستفروشان دوره گرد را براند. خودروها با سرعتی زیاد تر از حد نصاب درگذرند. ساختمان ها بدون جواز ساخت قد بر می افرازند. پلیس جای دیگری مشغول است و ترس از قانون کاهش یافته، به طوری که یک کارزار تبلیغاتی شهروندان را به قانون فرا میخواند: «بزرگ و کوچک، به قانون احترام می گذارم»؛ «بدبین یا خوشبین، به قانون احترام می گذارم».

یکی از مخاطبان ما می گوید «گلوله ها ترس را کشته اند». امشب، در رستورانی در فضای باز، پنج شش مخالف بی محابا از گوش های نامحرم، در معرض دید نشسته اند.هر کدام می داند که ممکن است دستگیر شود. اما، اکنون دیگر، روشنفکران مانند احزاب ممنوع، آشکارا فعالیت می کنند. آیا در گفتگوی ملی حکومت خواسته، که فردا شروع می شود، باید شرکت کرد؟ اغلب آنان دو دل اند وفقط یکی از آنان خواهد رفت: «برای به گوش رساندن صدای خود». دیگری می پرسد: «به چه دردی می خورد که درباره قوانین جدید بحث و گفتگو کنیم، اگر عملا چیزی تغییر نکند؟ آیا برای دادن آزادی عمل به احزاب یا سپردن اداره یکی از سه روزنامه «رسمی» به شخصیت های مستقل نیازی به قوانین جدید است؟(٢)» نفر سوم به عفو اشاره می کند: « من زندانی شدم ولی با وجود نخستین قانون عفو، مرا آزاد نکردند. در حالی که تنها اتهام من مصاحبه با یک تلویزیون بیگانه بود. قانون اساسی شکنجه را منع کرده است ولی هر روز شکنجه می کنند.»


««خیابان» بازیگر واقعی انقلاب ماست»

اپوزیسیون گفتگوی ملی را بایکوت کرده است، ولی تلویزیون به طور زنده پخشش می کند. برای نخستین بار، مردم از تلویزیون دولتی می شنوند که کسانی «مشی امنیتی»، آزارهای پلیس و میلیشیای الشبیحه را نکوهش می کنند. الشبیحه را اغلب تبهکاران و لات ها تشکیل داده و در گوشه و کنار شرارت کرده و وحشت به راه می اندازند. رژیم با طرح توطئه خارجی خود را توجیه می کند. ساده لوحانه خواهد بود اگر نپذیریم که ضعف رژیم و حتی سقوط آن هدف ایالات متحده، اسرائیل، عربستان سعودی و نیروهای راست گرای لبنان است(٣). ولی، بحران، پیش ار همه داخلی بوده و به راه حل داخلی نیاز دارد.

از نگاه میشل کیلو، مخالف قدیمی رژیم که سال های زیادی را در زندان سپری کرده، یک راه انتقالی ضروری است و فقط به دو شرط می تواند سر بگیرد: «توقف سرکوب ها در همه جا، مشارکت «خیابان» و هماهنگ کننده هایش که در هر کو و برزنی ، هر شهر و محله ای مقاومت را سامان می دهند. «خیابان» بازیگر واقعی انقلاب ماست، در حالی که احزاب اپوزیسیون یا شخصیت ها تعداد قابل ملاحظه ای را نمایندگی نمی کنند.»

نام او را فریده بگذاریم. جوان است و تحصیلکرده و با وجود نوعی حالت عصبی (پلیس به دنبال اوست)، به آینده امیدوارست. او عضو رهبری ملی هماهنگی هاست که به کمک اینترنت موضعگیری ها و فعالیت هایش را هماهنگ می کند. «ما نمی خواهیم به حزب سیاسی تبدیل شویم. نقش ما حضور بر روی زمین ، متحد کردن دستور کارها و بینش ها و توسعه ی کار اطلاع رسانی است. ما یاد می گیریم تا فراتر از پیشداوری ها همدیگر را شناخته و با همدیگر کار کنیم. هر کسی نگرانی ها و آرمان هایش را به اشکال گوناگون بیان می کند. یکی عضو اخوان المسلمین است، دیگری لائیک، یکی دیگر ناسیونالیست عرب ولی همه یک چیز را می خواهند: یک دولت غیرنظامی. و همه خشونت را رد می کنند». او برای ختم کلام می گوید: «در اوت، ماه رمضان است، هر شب نماز جماعت خواهد بود، هر روز، جمعه خواهد بود».


١ - بهترین تحلیل از بحران سوریه و متخاصمان ان را می توان در دو گزارش «Internationl Crisis Group» که در ژوئیه ٢٠١١ منتشر کرده یافت با عنوان زیر: « The Syrian people's slow-motion revolution » & « the Syrian regime's slow-motion suicide », www.crisisgroup.org

٢ - البعث، ارگان حزب بعث؛ تشرین، روزنامه دولت و دنبالچه لیبرال آن الثوره. روزنامه دیگری به نام الوطن به رامی مخلوف، پسر دائی رئیس جمهور تعلق دارد. او یکی از ثروتمند ترین و منفور ترین افراد کشور است.

٣ - به طور متناقضی، بخشی از راست مسیحی لبنان در نگرانی مسیحیان سوریه سهیم اند و از حمله به رژیم سوریه خودداری می کنند.

برگرفته از لوموند دیپلماتیک